Fatih Pala Serencamı...

SANCI…

2011-04-30T13:00:00.000-07:00

Vücuda giren ağrılar, sızılar operasyonlarla giderilir. Tıbbi gelenek, maharetini gösterir ve iyileşir insan. Sancılar diner, vücut rahatlar ve sıhhatli günlere “merhaba” denilir. Çekilen sıkıntılar unutulmaya başlanır. Hiç yaşanmamış gibi olunur. Vesile olanlara teşekkür, asıl Tabib’e (c.c) de şükredilir.

Öyle sancılar da vardır ki, bir hayatı kapsar. Nefes alıp verdikçe tazelenir. Bir anlık veya belli bir zamanlık değildir. Her dem yenilenip durur. Tıbbın alanına girmez tedavisi. Bu tedavi süreci hem de bir ömrü kapsar. Ağrıdıkça ağrır. Sancıdıkça sancır. Ama diğer yaralar gibi değildir. Çoğu zaman tatlıdır. Sahibine hayat verir. Kime saplandıysa, şükre sebep olur, hamd ettirir.

Herkese nasip olmaz böylesi sancılar. Herkes kaldıramaz. Neredeyse, kişilere seçilerek saplanır, denilebilir. Bu sancı öyle devasadır ki, girdiği bedeni de devleştirir, kavileştirir, muhkemleştirir. Layık olana uğrar. Ama kıymetinin bilinmesini ister. Bir kere girer, girdi mi! Nazlananı affetmez. Çıktı mı daha kolay kolay o kişiye göz kırpmaz!

Evet… Ulvi bir sevdanın muhteşem sancısıdır dersimiz…

Ne mutludur, Onu sevda edinenlere.

Ne mutludur, kadr-u kıymetini bilenlere.

Ne mutludur, farkındalığını yaşayabilenlere.

Ve ne mutludur, zamanları aşıp gelen ve asla sönmeyen bir meş’aleyi tutup kaldırabilenlere…

Her uzvumuz yanmadan/yakılmadan muvaffakiyetimiz zor… Kolaylık ve rahatlık hayalleriyle ilerlemek zor… Ah etmeden, eyvahları dinlemeden, aydınlıklara uzanmak zor be zor… Zorlukların en katmerlilerini bilfiil tadan Allah (c.c) elçileri, sancılarını hep sevmişlerdir ve sevdirmeye gayret etmişlerdir. Tek bir kişi bile kul’a kulluktan kurtulmadan, La ilahe illallah’ın sınırlarına dahil olmadan kendilerini bir türlü bahtiyar saymazlar. Ve sayılmaması için, tırnaklarıyla toprağı kazar gibi, insan kazanmanın kaygısına düşerler. Ama hiç yılgınlığın ve ümitsizliğin esamisi okunmaz benliklerinde. Üşenmezler, yeni yüzler görmekten, yeni filizleri güldürmekten… İşte onlar, Sancı Erleridirler.

Asırlardan asırlara aktarılarak gelen ve kurtarıcı bir vasıf taşıyan bu yüce Sancı, hep dipdiri, hep tertemiz kılmıştır insanlığı. Karanlığın köküne kibrit çalmanın lezzetini yaşatmıştır. Anlayanlar olmuştur elbette. Fıtratın sesine, ses verenler eksik olmamıştır tarihte. Lakin şeytan aleyhillane, inanmış kullara galebe çalmanın dayanılmaz sinsiliğiyle lâin koltuğuna gerile gerile oturmuştur. Ve açmıştır defterini. İlk insandan beridir kimlerin ayağını kaydırdığının hesabını yapmıştır. “Kaymışlar kervanı”na “daha kimleri katabilirim”in derdine düşmüştür. Tabi ki, onun da sancısı büyük. O da kaygı sahibi. Onun da ulvi(!) bir davası var. Yanma/kavrulma yolunda, yandaşlarını çoğaltmak, onun en büyük derdidir.

Tercihini aydınlıktan yana yapanlar, karanlık savaşçılarını alt edecektir Rabblerinin yardımıyla. Canlandırıcı bir sancıyı hücrelerine yerleştirenler, kazanmışlığın serin ovasında secdelere kapanırlar.

Kim, onların yerinde olmak istemez?

Kim, bu mükâfatla nefeslenmeyi düşlemez?

Kim, Rabbinin müjdesini açıkça yaşamayı yeğlemez?

Ve kim, yaratılış gayesine uygun bir sonu görmeyi bin bir ümitle beklemez?

İşte tüm bunlar, zorlu bir yolda kararlı ve sebatkâr adımların kârıdır. Yine bunlar, tüm tağutların topyekün inkârıdır. Ve en nihayetinde bunlar, Rabbul alemiynin ezelden beridir Mümin kulları üzerindeki değişmez kararıdır.

CENNETLE YAŞAMAK İÇİN…

2011-03-26T13:00:00.000-07:00

Hayat, geçiyor. Sürdürüyoruz dünyadaki misafirliğimizi. Kimi misafir gibi yaşıyor, kimi ev sahibi gibi. Misafir olanlar, bir an önce gideceğinin bilincinde ve farkında olarak, sırtlarını dünyaya fazlaca yaslamayanlardır. Ev sahibi olanlar ise; sırtlarını dünyadan alamayanlardır. Nefislerinin ve şeytanın fahşa adımlarını izleyenlerdir. Ama haddi zatında, iki karakter de aynı havayı soluyor, aynı yolları arşınlıyor. Hedef ve sevda farkı var.

Üç günlük dünyanın tadını ölesiye çıkarmak için ömür tüketenler, Son’un varlığını kulak ardı edenlerdir. Vazife bilincini öteleyenler, umursamazlık ummanında ter dökerler. Ebedi bir yaşantının inkâr edilemez varlığına mazhar olamazlar. Bir köprü olan bu dünya âleminin, cennete varan diğer ucuna yaklaşmayı akıllarından dahi geçirmezler. Zevk-ü sefa içerisinde renklenen(!) hayatları, başka yolların kilitlenmesine sebep olur.

İnsan olmak, insan kalmak ve insanca yaşamak büyük bir sanat. İnsan, her şeyden önce, kuldur. Yani zayıf, yani imtihanlı, yani kara bir zihniyetle hayat süren nasipsizler bilmezler ki; konuştukları dilleri, baktıkları gözleri, duydukları kulakları, yürüdükleri ayakları, tutundukları elleri, hissettikleri kalpleri, direndikleri güçleri hep Yaradanın çizdiği yörüngede, rotada yol alıyor. Bezm-i Elest’te verdikleri sözü unutan, unutturan ve o sözün hakikatini kavrayamayan bu tür yaratıklar hep dünyalı, hep dünyadâr… Burada ve ‘şimdi’ üzerinde rol alırlar. Zira her şey burada; ölünce her şey bitecek, her şey yok olup gidecektir. Tek gerçek dünya… İlahi kaideleri, ruhlarına, bir şekerin çayın içine karıştığı gibi karıştıranlar, ruhları diriltmenin çileli yollarında yılmadan, yıkılmadan yürümeyi becerebilmelidirler. Zira kolay değil, yol/güzergâh tazelemek. Kolay değil eksen dönüşümü yaşamak… Ama ne güzeldir akıbet. Ne güzeldir ilerisi. Ne güzeldir mükâfat. Ne güzeldir ebedi bir âlemi cennetle yaşamak…

Uyarmak, uyarmak, uyarmak… Son nefesin son noktasına kadar hakikat uyarıcısı olmak. Bezmemek. Gitmek; hiç ardına bakmadan mesafe kat etmenin derdine düşmek. Kurtarmak birisini. Sadece birisini. Alnını secdeye koyacak birisine vesile olmak. Sözlerin ve emeğin karşılığını görmek. Bir başın, arşın sahibine eğilmesini titrek bir nefesle ve ıslak bir gözle izlemek. Fark etmek. Sevincin nirengi noktasında heyecanlanmak… Ama daha çok birileri var. Evet, var. Varlar. Seni bekliyorlar, bizi bekliyorlar. Beklediklerini bilmeden hem de. Meselenin püf noktası, burası işte. Bilmeyenlere gitmek. Bildirmek. Bilgilendirmek…

Zor… Çok ama çok zor, nefsin yönünü değiştirmek. Kesmek her türlü umarsızlıkları. Umudu ve aşkı canlandırmak. Bakmak… Çok içten ve samimi davranmak. Sevdayı gözlerle anlatmak… Hep Rabbe sığınmak… Yardım dilemek… İnayet beklemek… İyiliklere, güzelliklere ve yeni fertlere vesile olunmak için yalvarmak da yalvarmak… Ateşli bir sonla muhatap olmamak için serince bir direniş göstermek… Hep uyaracağız, duyuracağız, anlatacağız ve yaşayacağız. Bıkmak yok; bıkan, yıkılır. Yorulmak yok; yorulan yok olur. Gevşemek yok; gevşeyen pişman olur.

Evvela, ayaklarımızı aziz dini olan İslam üzere sabit kılması için dua etmeliyiz/ dua ederiz Rabbimize; bize engin bir anlayış ve tükenmeyen bir direniş vermesi için; bir sözümüzü bin söze, bir bakışımızı tüm özlere yankılandırması için; sadece rızası için; ancak ve ancak kendi yolu için; ve altlarından ırmaklar çağıldayan cenneti için… Sonra da sınırsız/sonsuz rahmetini umarak merhamet bekleriz hep.

Kazanma bilinciyle yaşama duasıyla…

ELBETTE HER ZORLUĞUN YANINDA BİR KOLAYLIK VARDIR.

2011-02-27T13:00:00.000-08:00

İmtihan için gönderildiğimiz şu dünya hayatında, öyle zorlu ve çetin sınavlardan geçeriz ki; hatta bazen kaldıramayacağımızı düşündüğümüz vakitler bile olmuştur bu sınavları. Kulları için, asla kötülüğü ve zulmü istemeyen/var etmeyen Rabbimiz, bizlere, bu imtihanlar içinden tertemiz bir şekilde sıyrılabilmenin yollarını açmıştır.

Kullara/insanlara açılan en büyük yolun, yegâne yaratıcı, rızıklandırıcı, hükümler koyup nizam verici olan Allah Tealaya dayanmak olduğu kanaatini taşıyorum. Neye yaklaşılır, neye dayanılırsa ondan/oradan güç alınır ve ondan/oradan hayat bulunur. İnsanı, ayakta, diri ve zinde tutucu en mühim etken onun maneviyatı, içi ve hissiyatıdır. Bu unsurları ne ile, neler ile doldurduğu ve doyurduğu büyük önem arz eder.

Kişiler, kazandıkları mallarıyla, sahip oldukları dünyalıklarıyla, kariyerleriyle ve gelip geçici vesair şeylerle zihinlerini, gönüllerini ve bütün hücrelerini kuşatıp nevi şahsına münhasır bir hayat kurduklarında; duçar kaldıkları sıkıntı ve belalar karşısında, bu mevcut dayanaklarıyla def etmenin hal çaresini bulma yoluna giderler. Dünyadayken, belki, bir nebze de olsa, başarı elde ederler veya ettiklerini sanırlar. Güvenç kaynağı ne ise, muvaffakiyet derecesi de ona bağlıdır kişinin/kişilerin.

Rabbine, Varlık Sahibine dayanma ve güvenme şuuruna vakıf olabilmiş şerefli ve bahtiyar kullar ise; kendilerine/dünyalıklarına zerrece değer biçmezler. Onları asla ve asla övünç ve kıymet sebebi bilmezler. Bildikleri tek şey, Allah Tealayı yegâne dayanak, yegâne sığınak, yegâne barınak ve yegâne korunak olarak bilmektir, kabul etmektir, tanımaktır ve anlamaktır. Yalnızca bilmek değil, kuvvetlice iman etmektir. Sarsılmaz bir inanç bağlamaktır.

Rahat ve huzurumuzun derecesi âlemlerin Rabbi olan Allah (cc)’a ne kadar yakın olduğumuzda yatar. Zorlukların pençesinde çırpınırken, isyan edip şeytanın yareni olmak da insanın elindedir, sabredip acziyetinden ve daralmışlığından genişliğin Rabbine sağınmak da. Bu, o kadar kolay değildir. Kişinin düşünce dünyası ve kalbi ne ile meşgulse, ne ile dolmuşsa; ona yol bulduracak olan da onlardır. Her fırsatta insanın ayağını kaydırıp dünyasını karartmanın hesaplarıyla ömür tüketen ve gün sayan şeytan aleyhillane, insanları kolay kolay başıboş bırakmaz ve bırakmıyor da nitekim. Bulduğu en ufak bir boşlukta hemencecik hünerini gösterir. Zira izin almıştır Rabbinden yoldaşlarını çoğaltmak için; Hakk olan yolun üzerinde durup batılı temsil etmek için; gayretkeş olmuştur cehennem alevinde yalnız kalmamak için…

Bütün zorluk cenderelerinden kolaylık ve rahatlık iklimine doğru yol almanın esprisi, sonsuz kudret sahibi, şanı pek yüce, kendisine sığınanları ve yalvaranları asla geri çevirmeyen Allah (Azze ve Celle)’a yaklaşmaktır, yanaşmaktır, Ona doğru uzanan ulvi ve şanlı bir yol tutmaktır. Aynı zorluklara maruz kalan iki insan düşünürsek: Biri isyan çukurlarında batıp dururken, diğeri dua ve sabır deryasına kulaç açmanın lezzetini tadarak Rabbinden yardım ummaktadır. Çünkü o bilir ki, Rabbi onu yalnız bırakmaz, muhakkak bir yola açar kendisine.

İşte, kolaylık budur.

Kolaylık; kendini Rabbinde bulmaktır.

Kolaylık; acziyetini bilip yüce kudret karşısında itminanle boyun eğmektir.

Kolaylık; zorluklar, dağlar gibi görünse de, Rabb karşısında tuz-buz olacağına inanmaktır.

Kolaylık; şer gibi gözüken şeylerde, hayır olabileceğini ummaktır.

Kolaylık; güçlüklerden kaçmak değil, Allah Tealanın desteğini alarak çetinliklerin üstüne üstüne yürümektir metince.

Ve kolaylık; sabırdır, dirençtir, metanettir.

ERTELENMİŞLİKLER…

2010-11-01T13:00:00.000-07:00

Hayatlar ertelenebilir mi? Ödevler ertelenebilir mi? Sorumluluklar ertelenebilir mi? Vazifeler ertelenebilir mi? Mes’uliyetler ertelenebilir mi?

Bugün yapılması gereken, şimdi yerine getirilmesi icab eden işler, görevler, ödevler sonraya ertelendiğinde, sonraya bırakıldığında büyük oranda eksiklikler ve kusurlar oluşacaktır. Her günün ve her anın kendine göre ihtiyaçları ve el-an yerine getirilmesi lazım gelen durumları vardır. Başka günlere ve başka zamanlara ertelendiğinde hem kendi anındaki gerçekleşmesi gerekenler sekteye uğramış hem de diğer zamanların ödevleri katmerleşmiş olur. Anın vacibini yerine getirmekle mes’uldür her birey.

Kulluğunun getirdiği ve kulluğundan kaynaklanan terk edilmeye asla müsait olmayan haller ve vakitler vardır müminlerin. Rabbe verilmiş sözleri, zamana adanmış işleri vardır Müslümanların; hem kendilerini hem de tüm toplumu bağlayan sorumlulukları ve kaygıları vardır.

Bir öğrenciye, sorumlulukları ve vazifeleri hatırlatıldığında, bu bağlamda uyarılarda bulunulduğunda sınavlardan sonra yapacağını veyahut da okulu bitirdikten sonra başlayacağını; öğretmen, derslerin yoruculuğundan, öğrencilerin verdiği bitkinlikten ders saatlerinin çokluğundan dert yanarak tatilde yapabileceğini; esnaf, işlerin çok yoğun olmasından, borç-alacak durumlarından ötürü kafasının devamlı meşgul olmasından, geç vakitlere kadar çalıştığından dolayı hiçbir şeye el atamadığını, vakit ayıramadığını ve işlerin rahatlamasını beklediğini; işçi, işyerinde adeta soluksuz çalıştığını, dinlenmeye bile vaktinin kalmadığını, maaşının ihtiyaçlarını karşılamasına yetmemesi durumundan rahatsız olduğu, çoluk-çocuğuyla yeterince ilgilenemediği ve onları mesud edemediğinden mütevellit, yakın zamanda Bismillah demek istemesi; kadın ise, çocuklarının kendini fena halde meşgul etmesi, onları büyütmek-eğitmek için verdiği zamanın başka şeylerle ilgilenmesini engellemesi, eşinin isteklerini yerine getirmeye çalışması da ayrı tabi, tüm bunlar iyi yönde bir şeyler yapmasına mani olduğunu… söyler de söyler... Evet, malum şahsiyetlerden malum şikayet ve dertlenmeleri duymamız pek yabancısı olmadığımız sözler. Elbetteki örnekler bunlarla sınırlı değil. Daha nice bahaneler üretilip sıralanabilir sayfa sayfa; yeter ki asli vazifeleri atlatabilme, erteleyebilme cengâverliğini göze alabilsin insan, daha neler peyda olur neler…

Okumalar, sohbetler, dersler, bir kaygı sonucu oluşan/oluşturulan birliktelikler, ‘ne yapma’ya ve ‘ne yapılma’ya dair istişarî görüşmeler, yani insan kazanmalar, halkayı genişletmeler… Hepsi ileride, elbet bir gün ve müsait olunca mı gerçekleşecek? Dünyevîleşme yolunda hızlı, kararlı ve başarılı adımlarla zirveye ulaşma noktasına gelmiş Müslüman Şahsiyetler(!); uhrevîleşmenin yollarındaki tenhalıklara hiç mi iç geçirmez, hiç mi kaygılanmaz, hiç mi “galiba doğru yapmıyorum, zararın neresinden dönsem kâr” demez, diyemez, dedirtmez?

Bugün, okumadığımız, anlamadığımız, kavramadığımız, paylaşmadığımız, haykıramadığımız hakikatlerimizi, erdemlerimizi, söylem ve eylemlerimizi daha ne vakit icra edeceğiz? Dünün, bugünün ve yarınların İblislerini (Lanet onların üzerine olsun) razı etmenin, bugünün işini yarınlara bırakmanın acı kaybına daha ne kadar zaman göz yumacağız? Cehennem yakıtı olmaya, eşref-i mahlûkat olmaktan esfel-i safilin’e düşmeye neden bu denli hevesliyiz? Ertelediğimiz, geciktirdiğimiz, gelmesi için ümit beslediğimiz o yarınlar gelmeden, ya bizim gitme vaktimiz gelirse?

Rabbimizin adil hesabı ve elim azabı, asla ve kat’a gecikmez ve ertelenmez. An’ı geldiğinde ve muhatabını bulduğunda, kesinlikle inkıtaya uğramayacak olan o çetin gün için, vaktin kadr-u kıymetini bilip tekraren sorumluluklarımızı kuşanıp, okunması gerekeni okuyup, olması gerekenleri oldurup vahyin kanatları altında, Rasulullah’ın (salât-u selamların en güzeli Ona olsun) bayraktarlığıyla Rahman, Rahim olan Allah Azze ve Celle’yi razı edecek bir hayatın kapısının tokmağını, olanca samimiyetimizle ve hissiyatımızla vurmanın zamanı gelmedi mi, gelmedi mi, gelmedi mi?

Erteleyenler ve bekleyenler safında olmaktan Rabbimize sığınarak, “tüm taşların altına elimizi koymamız gerektiği” bilincini yeniden yaygınlaştırmak ve yinelemek durumundayız/zorunluluğundayız. Erteleyenlerin ve bekleyenlerin tekleyeceğini, tökezleyeceğini, paslanıp pörsüyeceğini ve kolaycılıkların insanları hep kayba götüreceğini söylemek kehanet değil.

Rızasını isteyenlere ve aziz dini İslam’ı yegane hayat tarzı belleyenlere, rahmet ve savaş elçisi Muhammed Rasulullah’ı rehber bilenlere, Rabbimizin yollarını açacağına iman ediyoruz.

Ertelenmişliklerden tazelenmişliklere uzanmak temennisi, kaygısı ve duasıyla…

RAHATLIK PSİKOLOJİSİ

2010-10-15T13:00:00.000-07:00

Dünya hayatının bir oyun ve eğlenceden ibaret olduğunu bize vahyeden Rabbimiz, hakikati kuşanmamız için bize Elçilerini göndermiş ve onların gösterdiği yolda yürümemizi istemiştir. Hayatı bir bütün olarak değerlendirdiğimizde, yaptığımız ya da yapacağımız tüm işlerimizin Hakkın rızasına uygun olup olmadığının hesaplarını yapmak durumundayız. Hayat, başlı başına bir hesap mekanizmasıdır. Zerreden kürreye tüm eylemlerin sorguya tabi tutulacağı bilinci, özellikle, müminlerin önemsemeleri gereken bir husustur. Onlar bilirler ki, dünya üzerinde oluşun temel gayesi kulluktur ve dolaysıyla da imtihandır. Bu imtihan sürecinde, kabullenilmesi ve reddedilmesi gereken nice olay ve olgular vardır. Dayandıkları tek merci Rabb olduğu için, doğal olarak onun öğretilerince yaşamlarını düzenlemeleri söz konusudur. Bu durumda, kabullendikleri ve reddettikleri olay ve olguları, vahyin süzgecinden geçirerek hayata aktarırlar. Rıza-ı Hakk’ı alınlarına tek maksat olarak nakşettikleri için, o yoldaki bütün engel ve meşakkatleri göğüslemeyi göze almışlar demektir. Yakın ve uzak tarihe bir göz atıldığında Tevhid Mücadelesi saflarında yer alan müminlerin hayatlarının tek ölçütünün ve tek gayesinin Hakk rızası olduğu anlaşılacaktır. Bu, kadim bir hakikattir.

Günümüze gelindiğinde, bu Hakk rızasını gözetme ve Hakk rızasınca hayata değer katma gerçeğinin, yerini yavaş yavaş “dünya rızası”na bıraktığını sezinliyoruz. Düşündüklerinin, konuştuklarının ve kazandıklarının tümünü tek bir gaye uğrunda sarf etmeye gayret eden müminlerin; bir yerden sonra, maddi planda, ekonomik düzeyde durumlarının yükselmesi halinde dünyaperestlik yolunda ilerlediklerini görebiliyoruz. Hatta öyle ki, ekonomik durumu iyi olmayanlar bile, kendi kendilerine bir standart belirlemiş ve tüm çalışmalarını, gayretlerini, uğraşlarını o standardı yakalamak uğrunda harcadıkları gerçeği gün gibi ortadadır. Yani, bu dünya için, burası için mücadele önem kazanmıştır artık. Daha mutlu ve daha huzurlu bir dünya hayatı nasıl olur, fikriyatı temel ve öncelikli yaşam gayesi haline gelmiş bulunmaktadır.

Daha fazla kazanmak için, daha müreffeh bir seviyeye gelebilmek için, gece-gündüz demeden, yazı-kışı önemsemeden canhıraş bir çalışma performansı göstermek “modamız” oldu artık. Aile, çoluk-çocuk rahat yaşasınlar, ‘ele-güne muhtaç olmasınlar’ diye, bütün bir hayat, kazanç yolunda heba/heder edilir. Yeri geldiğinde, sair zamanlarda oluşturulan dost ve muhabbet meclislerinde söz konusu edildiğinde, mücadele ehli Müslümanların örneklikleri dillerden ve gündemlerden düşmez olur. Kuru bir ekmekle, aç, susuz, araçsız ve imkânsız olarak Hakk uğrunda nice zorluklara göğüs gerdikleri dile getirilir. Lakin, bu numuneler yalnızca dillerden kulaklara akseder ve daha ileri gitmez olur.

Gaye, dünya üzerinde yaşarken rahat olmaktır. Muhakkak surette ev ve araç sahibi olunması gerekir. Onlar yaşamın olmazsa olmazlarındandır. Ve daha nice gereksinimler(!)… Burada Rabbimizin şu ezeli ve ebedi cümlelerini hatırlayalım: “Sizden önce gelenlerin durumu, sizin başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi zannettiniz? Onlara öyle yoksulluk ve sıkıntı geldi ve öyle sarsıldılar ki, hatta peygamber ve onun yanındaki mü’minler bile: Allah’ın yardımı ne zaman? diyecek kadar darlığa ve zorluğa uğramışlar ve sarsılmışlardı. İyi bilin ki Allah’ın yardımı yakındır.” (Bakara, 214. ayet)Sözünü ettiğimiz o dost meclislerinde, bu ayette mevzu bahis olmuştur, oluyordur.

Kredi almak, çağın vebası haline gelmiştir. İslam’dan bihaber olanları bir kenara bırakalım; İslami bir hayatı yaşamaya azmettiği kabulünü taşıdığımız kardeşlerimizin, dostlarımızın tereddüde mahal vermeden, bu vebanın sınırlarına dâhil olduklarını görmemiz bizi hayli üzüyor ve düşündürüyor. Alınan paranın, neredeyse, iki katı geri ödenir kredi olayında. Krediden uzak durmamıza, sakınmamıza sebep, içerisinde faiz melanetini taşımasıdır. Faizin, Allah ve Rasulüne savaş açmakla eşdeğer olduğu nassla sabittir. (Bakara Suresi, 279. ayet) Aynı zamanda, Rasulullahın bildirdiği üzere; “Faiz yetmiş bir bölümden müteşekkildir. Bu faizin en basit olanının Allah katında günahı, bir adamın annesi ile nikâhlanması gibidir ve faizin en kötüsü bir Müslüman’ın ırzını, kişinin kendisine helal kılmasıdır.” (Ebu Davud, Edep) Bu sözlerden mülhem, diyebiliriz ki; üç günlük dünya hayatında geçici bir huzur ve rahatlık içinde olmak için, ebedi ve sonsuz ahiretimizi heba etmemizin anlamı var mıdır? Akl-ı selim olan, elbette ki ebedi ve sonsuz olanı tercih eder. Tartışmasız bir şekilde, cümle Müslümanların tercihinin bu olduğuna ya da bu olacağına kaniyiz. Ama vakanın reel hayata yansıyan yüzü böyle değil maalesef.

Hesaplarımızın tümü dünyaya yönelik. Hâlbuki bizim inancımızın temelinde, dünya ahiretin tarlasıdır. Burada, ekin namına ne serpilirse dünya toprağına, orada o biçilecektir kârımıza ya da zararımıza. Ele-güne muhtaç olmama düşüncesi, işe ve dünyaya köle olma gerçeğini doğuruyor. Acaba işin esprisi çok çalışmakta mı, yoksa doğru çalışma yöntemini bulmakta mı? İnancımız mı işimize yön veriyor, yoksa işimiz mi inancımıza? Denklemi iyi kurup, dengeyi yerli yerince oturtmak gerek.

Yaradana olan güvencin temelini dinamitleyici bir unsur taşıyan Sosyal Güvenlik Kurumları, insanlarda emekli olma ve bir an önce rahat bir hayata adım atma sevdasını alevlendirir. Çok yakın bir zaman önce, on aylık torununu sigortalı eden, dünyaya yaslanıp Rabbi unutanlara şahit olduk ve bu zihniyet sıcaklığını koruduğu müddetçe, daha çok şahit olacağız gibi görünüyor

Asr-ı Saadette ve daha sonraki zamanlarda sigortalı ve emekli olmak var mıydı? Onlar, hayatlarını nasıl idame ettirirlerdi? Onlar, hastalanmazlar mıydı? Onlar, ihtiyarladıklarında da geçim ihtiyacı duymazlar mıydı? Tamam, zamanın gereklerindendir, denilebilir. Fakat, haşa, ibadet nazarıyla değerlendirmeyi nereye sığdıracağız? Yakın bir zaman önce, çalıştığım işyerinde yaşı ilerlemiş olan bir amcanın; “Bu dönemde sigorta, abdest-namaz gibi şart!” sözü, hâlâ zihnimdeki şaşkın duruşunu korur. Hakka dayanıp, hakkın rızasınca bir hayatı yaşama derdi ve gayesi ötelendiği/ertelendiği müddetçe bu tür durumlar zuhur edecektir Allahu alem. Böylesi örnekleri çoğaltmak mümkündür.

Müminler, asıl hayatı kazanmak adına, dünya üzerinde rahat olmaktan ziyade, Hakkı razı etmeyi kendilerine bilinç ve görev olarak addetmelidirler. Bizden önceki müminlerin, hayat şartlarını özümseyerek tetkik etmek ve onların ibretlik numunelerini, yaşantımız üzerine bina etmekle mükellefiz.

Cennetin yollarının sıkıntılarla, eziyetlerle, meşakkatlerle dolu olduğunu, bizden önceki mücadele ehli öncülerimizden öğrendik. Zorlukları def etme adına, dünyevi kuvvetimizi sarf ettiğimiz aşikârdır. Yalnızca Tevhid, Nübüvvet ve Ahiret sevdasını yüceltme yolunda ömrümüzü, bedenimizi ve vaktimizi feda etmemiz gerekirken, yalan ve geçici dünyaya çakılıp kalmamız neyin nesidir? Kimdir bunu bize öğreten ve miras bırakan? Galiba görünen o ki, biz “dünya sevdası”nı bizden sonrakilere miras olarak bırakacağız! Hayırlarla anılma ve hayırlara öncülük etme vasfını koruyamayacak mıyız? Rabbimiz bu tür durumlardan bizleri ve bizden sonraki nesillerimizi muhafaza eylesin inşaAllah.

Yegâne Rabbımız ve İlahımız olan Allah Azze ve Celle’nin razı olduğu bir hayat için verilen mücadele, rahatların en rahatına ermenin yolunu gösterir bize. Rahatlık burada değil, oradadır, ötededir. Sonlu bir âlemde, kısa bir vakit huzurlu olmak adına, sonsuz bir âlemin ebedi mükâfat ve mutluluğunu ıskalama bedbahtlığına düşmeyelim ve düşmeyeceğiz Allahın izniyle…

Ne mutlu Tevhid mücadelesinde adını ön saflara silinmez karakterlerle nakşedenlere.

Ve ne mutlu, bu evsaftaki mücahidlerin yolunu tutanlara!

'YENİ BİR ZAMANI BAŞLATMA’DAN OLMAYACAK BÖYLE!

2010-09-20T13:00:00.000-07:00

Zaman içerisinde yaşadığımızın ve zamanımızdan mes’ul olduğumuzun bilinciyle hareket etmemiz gerektiğini, bize, büyük bir sorumlulukla hatırlatan çınar yürekli bir adam’ın taptaze ve leziz bir kitap çalışmasını, sizinle birlikte tanımak ve okumayanlara tanıştırmak üzere karşınızda bulunmanın hoşnutluğunu ve heyecanını yaşadığımızı belirtmek isteriz. Biz Müslümanların izzetli bir hayatın tam merkezinde yer almamızın ve dünyaya umut, ışık, hayat, örnek, önder ve rehber olmamızın kaygısını yüreğinin tâ en hassas noktasında hissederek yeni bir çalışmasını nazar-ı dikkatimize sunuyor.

Hemen hemen bütün eserlerinde olduğu gibi, bu son eseri Yeni Bir Zaman Başlatmak’ta da sorumluluklarımızı bizlere duyuran ve sorumsuzluklarımıza, hassaten, vurgu yapan muhterem üstad Atasoy Müftüoğlu, yeniden yükseliş umudu olmayan düşüşler yaşadığımızın farkında olmamız gerektiğini belirterek eserine cümlelerini yavaş yavaş sayfalara yayıyor. Müslümanların, Müslümanlıklarının hali pür melalini özenle masaya yatırıp değerlendirmeye tabi tutmayı, kendine, en büyük görev olarak biliyor yazar. Yazarımız, ilk söylenmesi icap eden sözleri, son cümlelerine bırakmış: Yeni tarihsel durumlar, dönemler; yeni insanlar, yeni kuşaklar, yeni sözcükler, tanımlar, yaklaşımlar, heyecanlar ve öfkeler ister. Bu kitap, sözünü ettiğim yeni insanlarla, genç kuşaklarla konuşmak, bu kuşaklara samimi önerilerde bulunmak üzere, ahlakî bir sorgulama, ahlakî bir öfke kitabı olarak yazıldı, bir bilinç devriminin ufkunu açmak üzere yazıldı. (Sayfa, 295)

Herhangi bir cemaate katılan gençlerin, yalnızca cemaat liderlerini takip ve taklit ettikleri için takip edilmesi gereken her türlü ilgiyi hak eden, binlerce kitap, binlerce yazar, düşünür, bilge ve çalışmayı kesinlikle takip etme ihtiyacı duymadıklarını; farklı yorum, yaklaşım ve eserleri merak etmediklerini üzüntüyle anıyor. (S, 10) Ve sonra şunu tavsiye ediyor gençlere: Genç kuşaklar, kişisel sorgulamalar yaparak, izledikleri cemaat liderleri tarafından zihinlerinin zincirlenmesine izin vermemelidirler. (S, 28)

Sonra öyle bir noktaya geliyor ki, o umut dolu adamı, umutsuzluklar diyarına yelken açmış gibi görüyoruz: Umut dolu yazılar yazmak için, etrafımızda umut dolu çabaların olması gerekir. (S, 31) Tabi bu sözüyle, gerçekçi olmanın dayanılmaz ağırlığını hatırlatmaktadır yazar.

Eskide kalmayı ve geçmişle yaşamayı asla kabule yanaşmayan üstad, bakın neler söylüyor: Bizler, daha çok geçmişle ilgilendiğimiz, geçmişte yoğunlaştığımız için maalesef yeni bir zamanı, yeni bir düşünce hareketini, yeni bir tartışmayı, yeni bir entelektüel hareketi başlatamıyoruz. Geçmişi, statükoları devam ettirmekten yana olduğumuz için yeni bir başlangıç yapma ihtiyacı duymuyoruz. (S, 36) Bu cümlelerle, kitabın isim ve ana temasına vurgu yapılmaktadır. Zaman bilincine, tarih bilincine dikkatli bir dokunuş daha yapılıyor: Zaman bilincine sahip olmaksızın, tarih bilincine sahip olmaksızın anlamlı bir varoluşa sahip olamayız. Geçmişte yaşanan tecrübelere kayıtsız kalamayacağımız gibi, geçmişte yaşanmış düşüşlere de kayıtsız kalamayız. Tarih bilincine sahip olmak demek, yalnızca tarihte gerçekleştirilen başarıların büyüsü içerisinde yaşamak anlamına gelmez, gelmemelidir. (S, 103)

Neden dünyadayız, burada bulunuş gayemiz nedir, sorusuna yazarın cevabı manidardır: Yeryüzünde, Allah’ın (cc) ufuklarını, amaçlarını gerçekleştirmek için bulunuyoruz. Bunun için bütün imkânları seferber etmemiz gerekir. Aksi halde, ahiret hayatını kazanamayız. (S, 41)

Esasen, mühim tespitlerin nadir deryası olan üstad Müftüoğlundan önemli ve öncelikli bir tespit görüyoruz: İslam’ın özgün, vazgeçilmez, tevhidî temelleri, tevhidî dünya görüşü, hayat tarzı; yeni bir inşa süreci içerisinde tarihe ve hayata kazandırılarak güncelleştirilebilir. (S, 49) İslamî oluşumların çıkmazlarından birine dikkat çekiliyor: Müslümanlar, farklı düşünme ve yorumlama biçimlerine müsamaha göstermeyen aşırılıkları yüzünden birbirlerine yabancılaşıyor. Cemaatler, birbirlerini anlamaya, paylaşmaya çalışmak yerine, kendi yorumlarını diğerlerine dayatmaya çalışıyor. Dünya nimetlerine ve hazlarına yönelik ölçüsüz, aşırı bağımlılık ve ilgi, Müslümanları erdem ve bilgelikten uzaklaştırıyor. (S, 50)

Yollarda ne yapılır’ın cevabını şu cümlelerle veriyor o yol adamı: Hayatımızın her safhasında daha çok bilgi, daha çok bilinç, daha çok mücadele, daha çok nitelik için yollara düşmeli, yollarda buluşmalı, yollarda dayanışmalıyız. Umudumuz, aşkla yoğurduğumuz bilincimizdir. (S, 58)

Yer yer Müslümanlara dair önemli veriler sunmayı da unutmayan yazar, bilahare sözü, 11 Eylül sonrası oluşan atmosferde, Müslümanların kendilerini nasıl bir tarife zorladıklarının insafsızlığına getiriyor: Dünyanın en büyük Müslüman azınlığı, Hindistan’da sefalet içerisinde yaşıyor.(…) İslam ve terör ilişkisi bağlamında, 11 Eylül sonrası oluşturulan korkunç propaganda kampanyaları sebebiyle Müslümanlar; “Bütün Müslümanlar terörist değildir.” gibi çok muğlâk cevaplar vermek zorunda bırakıldılar. “Müslümanların hepsi terörist değildir.” şeklindeki açıklamaları, kimi Müslümanların terörist olduğunu, kabul etmek anlamına geldiği düşünülmedi. (S, 77)

İslam dünyasında, direniş mücadelelerinin ve eylemlerinin Müslümanların onuru olduğuna parmak basıyor Müftüoğlu: Direniş eylemleri, mücadeleleri, hareketleri olmasaydı; zillet ve kölelik bir hayat tarzına dönüşecekti. Emperyalist tarihin büyük ve sınırsız kötülükleri, sapkınlıkları; direniş bilinci, kültürü ve mücadelesiyle bugün sınırlandırılabilir, kontrol edilebilir, mağlup edilebilir bir noktaya gelmiştir… Elhamdulillah. (S, 82) İlerleyen sayfalarda bu konunun altını çokça çiziyor ve bir bölümde bu direniş mücadelecilerinin, eylemcilerinin ve hareketlerinin kimler olduğunu ifşa ediyor: İslam dünyasında, Hizbullah, Hamas ve Taliban dışında direniş ve savaş iradesini temsil eden siyasal hareketler yok. (S, 169)

Müslümanların, gelinen süreçte ne tür bir ahvali kuşandıkları, şu haklı cümlelerle bize haber veriliyor yazarımız tarafından: Müslümanların İslamî yorumları, ilgi alanımızın, dikkatimizin ve bilincimizin dışına çıkıyor. İslamî çevrelerin gündeminde olan kavramların yerini, şimdi liberal kavramlar alıyor. Tevhid, cihad, şirk, cahiliye, tağut gibi kavramlar, hayatta karşılıkları yokmuş gibi dilimizden çıkıyor. Bu kavramlara, ömrünü, dönemini tamamlamış kavramlar nazarıyla bakılıyor. İslamî dili, düşünsel özgürlüklerimizi kaybediyoruz. (S, 93) Yine, yazarın dile getirmekten en çok imtina ettiği hususlardan biri olan, Müslümanların kahır verici değişimleri ve hoyratça sorumsuzluklarıdır: Geçmişte, birlikte aynı heyecanları, aynı duyguları, aynı sorumlulukları, aynı kaygıları birlikte yaşadığımız kimi arkadaşlarımız, dostlarımız; şimdilerde kendilerini kişisel, parasal mücadelelere adamışlardır. Yeterli bağlılıklarımız, heyecanlarımız, aşklarımız, öfkelerimiz, yoğunluklarımız, niteliklerimiz, derinliklerimiz, ahlakımız, birikimimiz olsaydı; bugün karşılaştığımız tabloyla karşılaşmayabilirdik. Büyük düşüncelere ve büyük ahlaka, bağımsız ufuklara sahip olmadığımız takdirde, hiçbir hareketi gerçekleştiremeyiz. Her durumda itaat, her durumda teslimiyet, ahlakî bir felç durumunun adıdır. (S, 199)

Şu sözleriyle yazar, belki çok kişinin dillendirmeye yanaşmadığı ama aşikârane bir vaziyette gözlerden kaçmayan bir durumu vazediyor: Günümüzde sömürgeciliğe, emperyalizme, Siyonizm’e karşı mücadele eden, direnen, savaşan Müslümanlar; aşırı, fanatik, terörist Müslümanlar olarak tanımlanıyor. Hiçbir durumda seslerini, tepkilerini, vicdanlarını, ahlakî öfkelerini açıklamayan, yükseltmeyen, direniş fikrinden, direniş kültüründen, direniş mücadelelerinden açıkça, çok ama pek çok, rahatsız olan, bu mücadele biçimlerini kendi tarzlarına çok yabancı bulan, yabancı çocuklara Türkçe öğretmeyi, neredeyse, dinî bir hizmet telakki eden, her durumda, her yerde “hoşgörü”yü savunan cemaat çıkarı için herkesle işbirliği yapabilen, her tür duruma çıkar için uyum sağlayan Müslümanlar da, ılımlı Müslümanlar olarak tanımlanıyor. (S, 169)

Yazardaki Müslüman tanımı şu ifadelerle gün yüzüne çıkıyor: Müslüman olmak demek, dünyaya, insanlığa, insanlara, olaylara evrensel bütünlüğün ufkundan ve evrensel bir bilinçle bakmak demektir. Bu ufuk ve bilinç, muhteşem bir ufuktur, muhteşem bir bilinçtir. Bu ufuk ve bilinç sebebiyle biz Müslümanlar, ortak bir insanlık fikrine inanır, iyi halk-kötü halk, seçilmiş halk-aşağılık halk ayrımı yapmayız. İslam, evrensel bir dinin adı olduğu için, İslam’ın varlığı herhangi bir devletin yada ülkenin varlığıyla kaim değildir. İslam’ın, yeryüzünün herhangi bir yerindeki başarısı, bütün Müslümanların paylaşması gereken bir başarıdır. (S, 213)

Görevlerini, yalnızca bir oy kullanmakla, haddinden fazla yerine getirdiğini sanan insanlara mühim bir ünlem işareti koyuyor üstad: Çoğunluklar, yalnızca oy kullanmak suretiyle görevlerini yerine getirdiğini düşünüyor. Ancak, ideolojik olarak yapılandırılan bürokrasiler, ne kadar çok olursa olsun, çoğunluk oylarına meydan okuyabiliyor. Güçsüz ve bilinçsiz kamuoyu, Türkiye’de olduğu gibi, ideolojik bürokrasilere karşı bir baskı uygulayamıyor. Bu nedenle, İslam toplumlarında bilinçsiz, birikimsiz, sayısal çokluklarla bir mücadele yürütülemiyor. (S, 218) Sözü getirip daha kapsamlı bir konuya bağlıyor Müftüoğlu: İslamî bir hareketin, İslamcılığın başarısı, oyların/sayıların çokluğu ile yada hükümet olmakla değerlendirilemez. Böyle bir değerlendirme, çok büyük bir yanılsama olur. İslamî bir hareket yada İslamcılık, faaliyet halinde bulunduğu toplumlarda, İslamî anlamda bir zihniyet dönüşümü sağladığında, yerel yada küresel anlamda kavram, kuram, politikaları sorgulama ve bunlara karşı koyma yeteneği kazandığında başarılı sayılabilir. (S, 238)

Ait olduğu Aziz İslam Ailesine dair hayatî mevzuları, sorumlulukları dairesince, konu edinen üstadımız, takvayı da es geçmiyor: Takva sahibi olmak demek, her durumda samimi olarak, her durumda sorumluluk alarak, her durumda İlahî sınırlara riayet ederek, sürekli çaba harcayarak bilinçli bir mücadele tarzını sürdürmek demektir. (S, 219)

İslam’ın hayatı vs. hususları nasıl tanımladığı ve değişimin nasıl gerçekleşmesi gerektiği hususunda sunduğu öğretilerle ilgili zihnini yoran yazar şunları söylüyor: İslam, hayatı, dünyayı, tarihi nasıl algılamamız gerektiğini bizlere öğrettiği gibi, nasıl değiştirmemiz gerektiğini de, nasıl yaşamamız, nasıl yapmamız gerektiğini de öğretir. İslamî umutlarımız, nasıl somutlaştıracağımıza ilişkin, tatmin edici cevaplarımız olmalıdır. Müslümanları, bugüne ve bugünün sorunlarına yabancılaştıran söylemi terk edebilmeliyiz. Yeni sorunlar, yeni bir gündemi zorunlu kılar. (S, 227)

Ve son sözler umutla anlamlandırılıyor, taçlandırılıyor: hayatın ve tarihin içerisinde, umudun kaynağı eylemlerimizdir, bilinçli bir sorumluluğun ve bilinçli bir iradenin üzerinde yükselecek eylemlerimizdir. Tevhidî bir ahlak, bilincin ve eylemin merkezinde bulunmamızı gerektirir. (S, 266) Gerçek anlamda umudu inşa etmek için, önce eksiksiz bir şekilde ahlakı, daha sonra birbirine bağlı olarak bilgiyi, bilinci, bilgeliği inşa etmek gerekir. Birlikte duyan, hisseden, hareket eden, tepki gösteren, birlikte sorumluluk alan insanlar yoksa eğer, toplum da yoktur, umut da yoktur. (S, 283)

Hakikî bir sevda, sorumluluk ve umut adamının kaleminden süzülen sözcüklerle örülmüş bu kitap çalışması -bütün kitap çalışmalarında da olduğu gibi-; okuyanını tefekküre, dertlenmeye, kaygıya, direnişe ve umuda sevk ediyor. Kim ki, bu hasletlere kulaç açmak ister, buyursun okumaya başlasın. Ve görsün Yeni Bir Zamanı Başlatmak ne demekmiş ve nasılmış!

2012 VE İKİ DENİZ ARASI’NA DAİR

2010-08-30T13:00:00.000-07:00

2012 ve İki Deniz Arası isimli yeni eseriyle tekrar okuyucularının dikkatlerini cezp etmeye niyetli olan Mehmed Alagaş, yoğun okumaları ve tefekkürleri sonucu Kur’an-ı Kerim üzerinde yakaladığı önemli hakikatleri paylaşma niyetindedir. Yalnızca ayetlerden yola çıkarak olayları ve hakikatleri çözümlemeye ve sorularına cevap bulmaya çalışan yazarımız, kendisine kulak verilmesi gerektiğini yer yer ifade etmektedir. Kitabın daha ilk sayfalarında, önsözünde, artık yaşlanmış olduğunu ve bundan sonra yaşadığı süre için, ‘geldiği yerden ziyade gideceği yeri önemsediğini ve yalnızca Allah’ı dikkate aldığını’ sözlerini kullanmaktadır.

Alagaş, son eserleriyle birlikte, bu eserinde de hakkıyla anlaşılamadığının altını çiziyor. Aziz Kur’an’a farkındalık ile yaklaşıldığında ve bu yaklaşım sonucunda herkesin görmediği ve anlamadığı bazı ayetleri/gerçekleri anlamaya başlanılacağını belirtiyor. Bu anlamaya çalışılan hakikatlerin başkalarına aktarılma sırasında, kişinin üzücü mahiyette anlaşılamama engeliyle karşılaşılacağını ve ‘ayetleri anlamak mı, yoksa anlatmak mı zor?’ diye bir soruyla karşılaşıldığında, ‘Anlatmak zormuş’ cevabının verileceğini söylüyor.

Dört kitap olarak yayınladığı Beklenen Müslümanlara Yaratılış ve İnsanlık Tarihi isimli eseriyle iki yıl evvel çıkan Son’a Son Kala eserinin, yarınlarda daha iyi anlaşılacağından dem vurmakta idi. Şimdi bu taze eserinde de aynı vurguyu yapmaktadır yazar. Hatta bir önceki eseri olan Son’a Son Kala için yazarın kendisine eleştirel bir yazı gönderdiğimde; “Bizi çok az kişi anlıyor. Anlayanlar da yanlış anlıyor.” demişler! “Demişler!” diyorum; çünkü şahsıyla görüşemediğimizden, yayıneviyle irtibat kuruyoruz ve yazımı da yayınevindeki arkadaşlar kanalıyla ulaştırmıştım. Tabi bu durumda okuyucu, ister istemez, kendine bir çeki-düzen verme ihtiyacı hissediyor. Neden ve neyi anlamıyorum? diye bir soru yönelterek geçiyor kitapların başına. Nitekim biz de öyle yaptık.

Tavsiyelerin bol ve tartışmaya açık çokça konunun olduğunu kitap sayfalarında ilerlemeye başlanıldığını fark edilecektir. Kimi yerde, “yok canım, olur mu öyle şey”, kimi yerde, “bunu da nereden çıkarıyor yazar”, kimi yerde, “şu ayete bir de ben bakayım”, kimi yerde, “haklı olabilir yazar” ve kitabın sonralarına yaklaştığınız kimi yerde de, “galiba, kitabı baştan sona bir daha dikkatlice okumalıyım” dedirtecektir size.

2012 haberi Ayet mi, Kehanet mi?

Zülkarneyn Aleyhisselam’ın seyahatleri.

Zülkarneyn Aleyhisselam’ın Yecüc ve Mecüc’e sed yapması.

Zülkarneyn Aleyhisselam kimdir?

Süleyman Aleyhisselam ve Sebe kavmi.

Süleyman Aleyhisselam Amerika’ya gitti mi?

Havuz büyüklüğündeki çanaklar.

Vakit geldi mi?

Kur’an’da Ayet ve Mucize Gerçeği.

İki deniz arası.

Musa Aleyhisselam ve denizin ikiye yarılması.

İki deniz arası nedir ve neresidir?

Musa aleyhisselam ve Salih Kul kıssası.

İki deniz arasında buluşma.

Bu konu başlıklarından müteşekkil olan çalışma, yoğunluklu fikir atmosferi yaşatmaktadır okuyucusuna.

Mehmed Alagaş, sonuç bölümünde yaklaşık otuz yıldır taşımış olduğu anlayış çizgisini şu cümleleriyle okuyucusuna beyan etmektedir: “Yaşadığımız coğrafyada bile İslam devletini önceleyen çalışmalara girmeyen bizlerin ‘Dünya yakın zamanda İslam’ın hâkimiyetine doğru gidiyor’ demesi, bizleri yakından takip eden bütün çevrelere şaşırtıcı gelebilir. Çünkü bizleri tanıyan herkesin bildiği gibi, yaklaşık otuz yıldır insanın kurtuluşunu önemseyen, ‘Dünya insanlarının ve dünya müstekbirlerinin karşısına silahla değil, kitapla çıkmamız gerekir’ diyerek, silahlı mücadeleyi reddeden bir yaklaşımla insanları sadece tevhide ve Allah’a kulluğa davet eden, bu açık davetimizi kabul eden gayrimüslim erkeklerin İslam’a girebilmeleri için sünnet olmalarını şart koşmayan ve dinde zorlamayı kabul etmeyen bir anlayışla her insanın (uhrevi akıbetine katlanmak şartıyla) bir tercih hakkı olduğun kabul eden, fetvasını kimin ve hangi ayetlerden hareketle verdiği bilmediğimiz intihar saldırılarını([1]) ayetlere dayalı bir anlayışla kesinlikle kabul etmeyen, politik çalışmalardan olduğu gibi resmi din anlayışından ve din adına oluşturulan bütün fırkalardan uzak bir çizgide bulunmaktayız.”

2012 yılına ayak basılmasıyla birlikte kıyamet çağına girildiği, Zülkarneyn Aleyhisselam olarak bilinen şahsın esasen Süleyman Aleyhisselam’ın tâ kendisinin olduğu, Zülkarneyn Aleyhisselam’ın Rabbimizin inayetiyle hızlı zaman yolculuklarıyla çok sayıdaki seyahatlerinin bulunduğu, kıyamet vaktinin çok ama çok yakınlaştığı, Musa Aleyhisselam tarafından ikiye ayrılan Kızıldeniz’in ayrılma noktasının hala bulun(a)madığı, bu iki deniz arasının çok yakın zaman içinde bulunacağı, yine, bize yıllardır Firavun’un cesedi olarak resmedilen şeyin apaçık bir yalan/kandırmaca olduğu ve Firavunun asıl cesedinin bu iki deniz arasında bulunduğu, iki deniz arasının bulunması sonucu Firavun cesedine de ulaşılacağı… gibi gerçeklerin konu edinildiği bir eser olan 2012 ve İki Deniz Arası isimli bu kitap, dikkatlice okunulması ve üzerinde düşünülüp yazarının ne demek ve nereye gelmek istediğinin çözümlenmesi gereken bir çalışmadır.

Eleştirel bir gözle okunmasını ve yazarın ayetlerden yola çıkarak vardığı sonuçların gözden geçirilmesini hassaten tavsiye ediyorum. Bu eser okunduktan sonra, yazarın ara ara atıflarda bulunduğu gibi, Son’a Son Kala’nın da okunmasını faydalı olacağını kanaatini taşıyorum.

Mehmed Alagaş, son 5-6 yıldır tanınan ve bilinen eserlerinin çok dışında eserler yazıyor. Kendisinin ve geldiği düşünce yapısının sorgulanmasının faydalı olacağını düşünüyorum. Son eserlerinin hemen hemen hepsinde yalnızca ayet-i kerimelerden yola çıkması ve hadis-i şerifleri ‘doğruluğu meçhul rivayetler’ olarak tavsif ederek dikkate/kaale almaması düşündürücü ve üzücü bir durum.

Okumak, anlamak ve tartışıp doğruya varmak duasıyla…

[1] Bizlerin şehadet eylemi diye adlandırdığımız olayı kastediyor burada Alagaş. (F.P.)

İNCE DOKUNUŞLAR II

2010-07-26T13:00:00.000-07:00

Yaz olur, rehavet olabildiğince yaygın olur. İnsan, kaygılara ve sancılara uzak durur. Nefsine hoş gelen yolları dikkatlice korur. Ey Müslüman sen “sen” ol, ne olur!

***

Geceyi üzerimize bir sekine olarak indiren Rabbimize hamd olsun. Gece, uyanmak için derince uyumaktır. Rabbim hep uyanık kılacak sağlam uykular nasip etsin.

***

Nefes aldıran ve hayat yağdıran evsafına kurban olduğumuz ey kerim kitap! Aydınlığınla parıldat her bir yanımızı ve canımızı. Ey rabbimiz! Bizi onda diri tut...

***

Yeni dünyalara, yeni deryalar gerek. Yeniden, yenilmeden ve yüksünmeden yürek potansiyelini sektirmeden, anlamlara ve ahkâmlara açılmak gerek.

***

İnsan susarsa ve kusarsa tüm çirkefliğini zalim, yaşanabilir yanlarımız en ufak esintide pusarsa; eller elleri, yürekler yürekleri uyandırmaya koşmak zorunda.

***

Hiçbir kimseden, hiçbir ücret istemeden davaları aşkına bütün varlıklarını feda etme ulviyetinin bariz örnekleri olan Nebi ve Resuller... Ve biz! Ne kadar uzağız.

***

Öyle bir rahmet gönderir ki semavat, arzın kucağı kifayet etmez bu cümbüşe karşılık vermeye. Ne edersek, kendi elimizle! Ne gelirse, elimizden! Ne giderse, ömrümüzden!

***

Dağların ağlarında hürriyet türküleri tutturanlar, ovadakilere muallim olurlar. Oralara çağırırlar yine ve yeniden başlamak için tazelenmenin yollarını ararlar.

***

Bir söz var ki, bütün has söylemler ondan neşet eder. O tatlandırır, o hayatlandırır ve o anlamlandırır tüm yaşanmışlıkları. En kutlusudur o sözlerin: la ilahe illallah…

***

Selam olsun, Rabbe dönük bir yüz ve yürek taşıyanlara. Selam olsun, kalkış türküleri okuyanlara. Ve selam olsun, uyanıklığı kendilerine rahmet telakki edenlere...

***

Sesler gelir yüksek ve naif. Duymaya engin bir izan ister. Zulûmatın beynini tırmalamaya ısrarlı bir ezan ister. Ve sökmeden şafak, kıyamı bekleyen bir adam ister.

***

Geç kalınmamıştır hiçbir şeye, hayat ve iman olduğu sürece. Sevda renkli teyakkuz halleri arzı kuşattığında; geriye ya dönmek ya da ölmek kalır. Seçkimiz ne ola?

***

İnsan, her an her şeye ve her habere hazırlıklı olmalı. Aleyhine gelişecek olaylar çöküntü vermemeli. İmtihan sınırlarında olduğunun bilinciyle metanetli olmalı.

***

Yolda olmak, yolu tanımayı gerektirir. Yolu iyi bilmeyenler, yolda kalırlar. Yolun fıkhını özümsemeyenler. Kendilerini “yoldayım” diyerek avutmamalıdırlar.

***

Yarın, hatta yarına kalmadan, ölecekmiş gibi bir ömür sürdürme bilinci, kimlerin hesabında kaldı acep? En yakınımız ve en yakınımızda olan ölüm bizi diriltmeli.

***

Her şeye rağmen, sevinci ve huzuru çocuklardan; sevgiyi ve şefkati annelerden; şerefi ve haysiyeti babalardan; vefayı, muhabbeti ve sevdalanmayı kardeşlerden öğrenmeli.

***

Kopmadan kardeşlik bağından ve yol alarak ümmetin bağrından, samimiyeti tazelemek hissiyatıyla; Kitabımızda ve Rasulümüzde buluşmanın planlarını yapmak zorundayız.

KADİR - KIYMET BİLMEK...

2010-06-10T13:00:00.000-07:00

GEMİ YARENLERİ VE BAHADDİN YILDIZ ÖZELİNDE

KADİR-KIYMET BİLMEK...

İyilerimiz, değerlerimiz-değerlilerimiz, erdemlerimiz-erdemlilerimiz, kıymetlerimiz-kıymetlilerimiz, kıymet bilenlerimiz zaman zaman ve yavaş yavaş aramızdan ayrılıp dar-ı beka’ya yürümüşlerdir. Onlar, gizli ve aşikâr numune-i imtisaldirler. Onlar, hep göz önündedirler.

Bu meziyetlere malik olan şahsiyetler, hatasıyla–doğrusuyla, günahıyla–sevabıyla, eksisiyle–artısıyla kulluk görevlerini icra etmenin derdine düşmüşlerdir. Hata günah işlemek ve yanlışlıklar yapmak fıtratında olan ve işlenildiğinde vehametin farkına varılıp terk edilmesinin evla olduğu bir nitelikle donatılmıştır insan. Yani insan, insan gibidir. Ne melektir, ne de peygamber!

…

IHH’nın yardım gemileriyle Gazze’ye yol alan erlerimiz/kardeşlerimiz/dostlarımız, büyük bir sancıyı dindirmek, devasa bir yarayı sarmak sevdasını yüreklerine kazıyarak kutlu bir sefer başlatmışlardır. Buna Gemi İntifadası da deniliyor. Bu sefer vesilesiyle, Gazze’nin kapılarını dünyaya ve dünyanın kapılarını da Gazze’ye açmak gayesini gütmüşlerdir. Zalimlikte ve katillikte eşsiz davranışlar sergileme özelliğinden zerrece ödün vermeyen Siyonistler, dünyanın ve dünya güzellerinin, dünya iyilerinin, dünya değerlerinin karşısına dikilip yine iyiliğe, iyilere, insanlığa, insanlara özgürlüğe karşı durup hunharca saldırı gerçekleştirdiler. Gidenlerimizin bir kısmını şehid olarak kazandık, bir kısmını da gazi olarak. Her hal-u kârda kazançlı olundu yani, kazançlı olduk. Yola çıkan erler/kardeşler/dostlar, hep bildiğimiz, tanıdığımız ve sevdiğimiz insanlardır. Günlük hayatta iştiraklerimizi sürdürdüğümüz kardeşlerimizdirler. Ve özellikle içlerinde çok yakın muhabbetli olduğumuz Ahmed Bekâr kardeşim vardı. Şu an itibariyle ağır yara almasından ötürü, yaralarının iyileşmesini bekliyor sabırla. Sağlığına kavuşması için en içten temennilerde bulunup dualar gönderiyoruz kardeşimiz Ahmed’e. Ve kimi kardeşlerimiz/ağabeylerimiz de şehadete ulaştılar. Hamd olsun şehadet yolunu onlara ve vahdet bilincini de nasip eden Rabbimize.

…

Yine geçtiğimiz günlerde IHH’nın Afganistan’ın Kunduz kentinde açmayı planladığı yetimhane için arsa bulma gayesiyle yola çıkan ve dönüşte uçağın düşmesi sonucu Rabblerine yürüyen Bahaddin Yıldız ve Faruk Aktaş ağabeyler var önümüzde, gönlümüzde. Bu iki Müslüman da iyiydiler, iyilerdendiler ve bizim içimizde, bizden birileriydiler. Rabbimizin şehadetlerini makbul görmesini niyaz ediyoruz ve yaktıkları meş’alenin hiç sönmemesini arzu ediyoruz.

…

İmdi, her iki değindiğimiz olaydakiler de, iç içe olduğumuz, sosyal hayatta hemen hemen her şeyimizi paylaştığımız, beraber nefeslendiğimiz insanlardır. Normal zamanlarda kişiliğine ve özelliğine dikkat etmeden münasebetlerimizi devam ettirir, bazen arar-sorarız bazen sormayız; belki de birbirimizin üzerine fazlaca titremeyiz. Lakin ne vakit ki bir musibet göğümüzde kendini hissettirir olur; işte kardeşliğimizin/ sevgimizin/ muhabbetimizin/ bağlılığımızın damarlarına kan gelmeye başlar. Kalbimiz musibete duçar olmuş kardeşlerimizle çarpar. O kardeşlerimizin bütün yanlış ve kötü meziyetleri gözlerimizden ve zihnimizden silinir; hep iyilikleri, güzel yanları, erdemli halleri dile getirilir. Hatta anlatmalara sığdırılamaz destanları. Onların ne kadar kıymetli ve değerli insanlar olduğu dilden dile, yazılardan yazılara dolaşır. Kardeşlik bağından devşirdikleri sayısız mahsulleri gündem edilir onların. Geçirilen o eşsiz günler, film şeridi gibi gözlerden geçerken, sadece gözlerde kalmaması için tüm çevreye aktarılır. Onların tuttukları yolun ne kadar izzetli ve şerefli olduğu söylenir, anlatılır, yazılır durmadan ve duraksamadan günler ve hatta haftalar boyu. Özellikle de Yaradana kanatlanmış olanlarımızdan, apayrı söz ederiz. Onların emsalsiz hayat ve tevhid mücadelelerini etrafımıza sunmayı bir görev addederiz. Belki ağlarız, belki ağlatırız. Çünkü onlar artık yoktur; onlar güzeli, güzelce soluklayıp gitmiş olanlardır…

Peki, onlar hayattayken, aramızdayken ve tâ yanı başımızdayken biz nerelerdeydik? O, cümlelere sığdıramadığımız hasletlere malik olan bu insanlarımız, etrafımızda sağ-salim dururlarken; o, aydınlatıcı yürüyüşlerinden insanları neden bîhaber etmiştik? Onlar ölünce mi iyilerden, Salihlerden oldular? O insanlarımız, dünyadaki hayatlarını sürdürürken numune sözlerini ve amellerini görmezden gelip rafa kaldırıyor ve hatta toprağa gömüyoruz. Ve sonra… Onlar toprakla yüz-göz olduklarında raflara kaldırdığımız ve toprağa gömdüğümüz o imtisal numuneleri ifşa ediyoruz. Bu ne yaman çelişkidir böyle! Bulunduğumuz şehirdeki bir radyo frekansında gerçekleştirmiş olduğum ‘Salihlerle Yürümek’ isimli programın muhtevası; Peygamberler, sahabeler ve mücadele ehli önder Müslümanların hayatını ele almak, konu edinmek şeklindeydi. Çok kıymetli ve sözüne hep değer verdiğim bir ağabeyim: “Ölmüş Salihleri değil, yaşayan Salihleri konu edinsen daha iyi olur. Yaşayanlar ve aramızda olanlar bize daha muhlistirler.” şeklinde bir teklifte bulunmuştu. Hakikaten o ağabeyim doğruyu söylüyordu. Dünyadan göçmüş olanlarımızın, hayat ve tecrübe anlamında, aramızda bulunanlar kadar bize verecekleri pek fazla şeyleri olmasa gerek.

Bahaddin Yıldız ağabey vefat edince, onun Afganistan sevdası, o sevdaya dönük gayretleri, mücadelesi, yazdığı eserleri hep anlatılıp duruldu tanıyan yarenleri tarafından. Sağ olsunlar, var olsunlar. Elbette ki böylesi bir değerimiz, insanlar ve özellikle de Müslümanlar tarafından tanınıp bilinmeli. Ama canım ağabeylerim/canım kardeşlerim, neden Bahaddin ağabeyimiz hayattayken suskun durdunuz? Neden onun göçme vaktini beklediniz? Neden benzersiz bir Afgan mücahidini, onu bilmeyenlerden/ tanımayanlardan gizlediniz? Müslüman, Müslüman’a sitem eder. Zira nazımız birbirimize geçer… Şu söyleyeceklerim, bir rica ve teklif olarak kabul edilsin lütfen: Bundan böyle, cümle Değerlerimizin ve Salihlerimizin daha aramızdayken kadr-u kıymetlerini bilelim ve numune teşkil eden bütün meziyetlerini insanlığa sunalım. Gazetelerimiz, dergilerimiz, radyo ve televizyonlarımız bunu pekâlâ yapabilir. Temennim odur ki, gizli-saklı kalmış bütün değerli şahsiyetlerimiz gün yüzüne çıkarılsın ve onlardan istifade edebilmemize vesile olunsun.

Ahmed Bekâr kardeşimiz, bir Gemi Yareni olarak şu an hayatta ve inşaAllah en kısa zamanda eski iyi ve sağlıklı günlerine dönecek. Belki o da Rabbine yürüyenlerden olsaydı, aynı akıbet onun için de geçerli olacaktı. Yani onu hep iyilikleriyle yâd edip anlatacaktık. Nasip, kısmet o ki, daha şehadet vakti gelmemiş kardeşimize. And olsun ki, Ahmedim hayatta olduğu müddetçe onu Gemi Yareni, Gemi Fedaisi olarak anacağım ve anılması için gayret sarf edeceğim.

Rabbul alemînden niyazımız, bu kutlu İslam davasının fedakâr erlerinin niteliğini ve niceliğini artırsın ve topraklarımızın şehidlerle bereketlenmesi için yeni yeni yollar açsın. (Âmin.)

NAMAZ GİBİ…

2010-05-24T13:00:00.000-07:00

Bir insan düşünün ki, hayatının tüm alanlarında namaz’ı konuşturuyor, namazla konuşuyor ve namazla koşuyor. Her anında Rabbiyle beraber olduğunun farkındalığını yaşıyor; tıpkı namazda olduğu gibi.

Nasıl ki, namazda iken yalnızca Rabbiyle irtibatlı olmaya, onunla konuşmaya, onu hoşnut etmeye, onu kelamını ve adını yüceltmeye gayret ediyorsa; normal yaşantısında da bu melekelerini sürdürmek ve en azından dikkat etmek durumundadır. Zira Rasulullah’ı iyi okuduğumuzda ve yaşantısını en iyi şekilde özümsediğimizde bunları müşahade ederiz. Onun muazzam örnekliği, bize her zaman ve her şartta işaret taşı olma niteliğindedir. Onun Ümmeti olduğumuzu ispat edebilmemiz için bu gereklidir. Ve Ümmeti olmayı ne kadar hak ettiğimizi tesbit etmelidir.

Şanını yücelterek giriş yaptığımız namazımızda Rabbimizle birebir, aracısız bir mülakata girmiş oluruz. Hep onun sözlerini ve hep onun indirdiklerini baz alırız. Her şey ve her söz ondan irad olmuştur o anımızda. Duruşumuz, muhtaçlığımızın remzidir. Dudaklarımız, ona muhtaç olmaklığın hoşnutluğuyla kıpırdar durur. Gözlerimiz yere bakar; lakin aslında göklerdedir ve rahmetin köklerindedir. Üzerinde nefes alıp verdiğimiz dünya, bizim için hiçbir anlam ifade etmez olur. Ki, her şeyin ve herkesin sahibiyle muhatabızdır… İşte hayatın tüm evrelerinde de bu ahengi sürdürme derdinde olmalıdır insan.

Eğilmek vakti geldiğinde, hiçbir şüpheye ve düşünceye dalmadan vücudumuzu, yere yönlendiririz. Başımızı, insanlar önünde mağrurca gezinen o uzvumuzu, yarıya indiririz. Bu halimizde bir “yas taşıma” yoktur.(Hani, bayraklar yarıya indirildiğinde yas olduğu resmedilir ya. Ve bayraklar bir milletin şerefidir ya; işte insanın alnı da – başı da onun en önemli ve en değerli şeref uzvudur.) Kulluğumuzun ibrazı ve şerefimizin niyazıdır. Hep yalvarır, yakarır ve alçalırız. İnsanların karşısında değer sarsılması söz konusu olsa da, Hakkın nazarında yükselmenin ve onure olmanın yolları açılır bu eğilişle. Esasen eğilmek kötü değil, en büyük “iyi”dir. Çünkü iyiliğin membaınadır bu davranış. Ona nisbet edilen her şeyde bir iyilik vardır. İyi ondadır ve ondandır. Onunla olan ve ona dayanan da iyilerdendir. İyi, güzel ve doğru olmanın yolu, Ona yakınlaşmakta ve Ondan sakınmaktadır.(Muttaki olmaktır.)

Gelişi güzel ve hor görülerek basılan yere/toprağa artık alınlar değecektir. Alnımız; yani şeref ve haysiyet göstergemiz… Kibirden ve riyadan eser kalmadan yere kapanmak… Arzın ve arşın Rabbine/Sahibine kanat açmak… İnsanlardan en fazla uzak kaldığımız an olan secdede, Yaradana ne kadar çok yakın olduğumuzun ve muhteşem algımızla yakîn durduğumuzun farkına varırız ya da varmalıyız. Sacid olan bir insan, gök ile yerin, toprak ile suyun mahiyetinde bulur kendini. Rabble sımsıkı olabilmenin yolunu iyi fehmetmelidir insan. Denge unsuru, işte tam burada ciddiyetini koruyor. Yaratan mı yoksa yaratılan mı? Allah (Azze ve Celle) mı yoksa insan mı? Böyle bir ikilem içerisinde kalmak bir fayda sağlar mı peki? Ne Yaratana ne de hemcinsimiz olanlara kayıtsız kalamayız. Ve böyle bir şey de istenmiyor insandan zaten. Dengeli olabilme ve Hakkı razı kılabilme yönündeki uğraşlarımız hayatımızın olmazsa olmaz meşgaleleri sınıfına dahil olmalıdır… Eğildikçe eğrilmemenin, hakkıyla doğrulmanın ve Hakka doğmanın esprisi iyi kavranmalıdır secdede.

Hayat ve namaz… Namazın direklik vazifesi gördüğü inancındaysak eğer; namazı yaşantımızın ve ömrümüzün tam ortasına dikmeliyiz. Onun mahsullerini yetiştirmeliyiz. Bize şahitlik etmeli. Dirilten ve direndiren muhtevasıyla çağların aydınlığı olmalı. Ve zulümatın kömürleşmiş çehresine bin kıvılcım göğertmeli…

Namaz tadında ve namaz muhtevasında geçecek izzetli bir ömür temennisiyle, Rabbimizin bizi ve cümle ubudiyetimizi makbul görmesi duasındayım.

İNCE DOKUNUŞLAR!

2010-05-22T13:00:00.000-07:00

Sessiz bir yürek, her gündönümünde bir kaygıya düşürür kendini. Issız ve sızısız bir kuytu arar. Lakin onun yatağı apaçık ve meydanın orta yeridir. Bu böyledir.

***

Dua etmek için çok sebebimiz var. En önemlisi de, Rabbimizin icabet etmek için beklemesi. Ve nezdinde bize, dualarımız nispetince değer vermesi, rahmet etmesi.

***

Zihni geniş, tahayyülesi derin, muvazenesi sürgit ileriyi gözetleyen kullar, iyiliğin, kardeşliğin, dostluğun ve güzelliğin müntesibidirler. Ne mutludur onlara.

***

Genişliği kıtalar boyu, muhtevası ölçüye sığmaz bir anlayış ve feraset iklimini yeşertmek, cümle kaygı ehlinin ideali olmalı. Birbirimize yar olmak zorundayız.

***

Yarın, hatta yarına kalmadan ölecekmiş gibi bir ömür sürdürme bilinci, kimlerin hesabında kaldı acep? En yakınımız ve en yakınımızda olan ölüm, bizi diriltmeli.

***

Mevsim değişir, toprak ıslanır. İnsan canlanır, iklim gürleşir. Güneş, batı yuvasına doğru adımlanırken, diğer güne doğacağının haberini kızıllaştığında anlatır.

***

Kişi, ancak kendisidir. Başkası olan ya da olmaya çalışan kaybolmuş demektir. Mukallid şahsiyetler, özgün ve özgür bir dünya kuramazlar kendilerine ve çevrelerine!

***

Sevdalıysa eğer bir insan, evvela kitabına ve önderine kilitlenmelidir. Öyle anahtar çözümler sunmalıdır ki idraklere; günler, aylar ve yıllar eskitememelidir.

***

Rol yapmadan ve maske takmadan insanlarla münasebetlerini sürdürebilenler, belki de en büyük erdemi yakalamışlardır. İnsan, nisyandan uzak durmanın yolunu bulmalı.

***

Heyecan göğerir suskunlukların ve boş vermişliklerin üstüne. Yeter artık! Kendimizi bilmenin ve kendimize gelmenin vaktidir bu an. Aksa bizi çağırır, icabet nerede?

***

Ayetlere dönmeli artık insan; ayetlere düşmeli, ayetlerle düşünmeli... Ve ayet ayet, sure sure yürümeli... Aklını kalbinin derinliklerine doğru, usulca süzmeli.

***

Dünyada olup “dünyadan” olmama düsturunu bilinç olarak yerleştirmek gerek, dünyaya tamah eden hasta zihinlere. Üç günlük fanilikler uğruna, ebediyeti yakmamalı.

***

Bir ufak can olarak gözlerini ve yüreğini açar dünyaya insan. Görebildikleri ve sevebildikleriyle hayatı tanır. Dönüşü olmayan ve ölümle sonlanan bir ömrü kuşanır.

***

Özlemlerimiz, özneleştiğimizde anlamını bulur. Zihinlerimiz/ beyinlerimiz/ yüreklerimiz esaret solurken, bizlerin özgürlük düşlemesi, havanda su dövme misalidir.

***

İradeyi veren ALLAH cc, ona yön tayin eden insandır. Ne murad ettiyse insan, o ona irad olunur. Süratle geçmek için sırat'ı, kuşanmalıdır insan Nebevî Siret'i.

***

Her görülenin ardında, bin görünmeyen vardır. Kişi, göründüğünün nice misli, görünmediğiyle yaşar. Görmek için dönmek gerek. Ve bütün körlükleri yere sermek…

***

Bugünü düşünen, bugün için kafa yoran, bugünün sorunlarına çözüm arayan/çözüm teklifleri sunan, dünü unutmayan ama dünde kalmayan, kaygı ehli Ümmet'e muhtacız.

TAKVA; KULLUKTA ZİRVE!

2010-05-10T13:00:00.000-07:00

İman edenlerin kuşanmaları, üzerlerinden hiçbir vakit eksik etmemeleri, en büyük kayıp olarak görmeleri gereken konu ve kavramlardan birisi takvadır; başka bir tabirle, muttaki olmaktır. Bütün zamanların kurtuluş veçhesi olmayı hak eden takva, zamanımızda da önemini ve gereğini koruyor. Vahiyden ve Rasulullah’tan yüzyıllar boyu uzak kalmışlığımızın resmi odur ki; takva sancağını yere düşürmemiz demek, mevta haline bürünmemiz demektir. Ondan ötürü, takva üzerinde durmak, kafa yormak, dirsek çürütmek ve onunla amel büyütmek bizlerin ödevidir. Takvayı bize, Kerim Kitabımız ve biricik öğreticimiz/önderimiz/rehberimiz Rasul ve Nebi Muhammed(aleyhisselatu vesselam) öğretmiştir. Şu halde, her ikisine de kulak vermek ve gösterdikleri takva yoluna can atmak durumundayız.

Kur’an gelmeden önce, Arapça’da takva kelimesi, insan ve hayvan gibi bir canlı varlığın kendini, dışarıdan gelebilecek bir zarara karşı savunması anlamına gelmekteydi. Çok ibadet etme anlamında “zühd” olmadığı gibi, pek dini bir anlam da taşımıyordu. Ancak Kur’an, bütün diğer kavramlar gibi, “takva” kavramını da sözlük anlamını temel alarak ve öz manasını koruyarak onu daha da zenginleştirdi, ona yepyeni bir anlam kazandırdı. Buna göre takva, maddi bir tehlikeden değil, manevi azaptan, insanı bu azaba sürükleyecek kötü işlerden korunmak demektir. Kelime, zamanla daha manevi bir anlam kazanarak temiz bir dindarlık manasını almıştır.

Takva, kuvvetli bir korumaya girmek, gelebilecek bir zararı, görülebilecek bir tehlikeyi, duyulabilecek bir acıyı, güçlü bir korumaya girerek önlemek demektir. Bu anlamda kul için en kuvvetli ve en emniyetli koruma, Rahman olan Allah(cc)’ın korumasıdır.

Kur’an’da takva, bazen iman, tevbe, korku, itaat, günah işlemeyi terk etmek, ihlas gibi ibadetler olarak geçmektedir. Kuran’ın takvayı genel olarak, şu manalarda kullandığını söyleyebiliriz:
- Şirkin her çeşidinden yüz çevirmek.
- İslam’a girdikten sonra büyük ve küçük günahlardan kaçınmak.
- Kalbi, Allah(cc)’ı zikretmekten alıkoyacak her türlü meşguliyetten arındırmak.
- Hayatın tümünü Allah(cc) için yaşamak.

Kuranın anlattığı takva olayı, basit bir savunma, sıradan bir korku, kolay bir nefis koruması değil, iman ve amelle desteklenen bir aksiyon şeklinde, bizzat iman edip Allah(cc)’a teslim olmak, imanın gereklerine bilinçli bir korku ve titizlikle uymak, Allah(cc)’a karşı mesuliyet bilinci taşımak anlamındadır.

İttika eden anlamına gelen “muttaki”, bir anlamda Allah(cc)’ı birleyen Mümin veya Müslüman demektir. Böyle bir kimse, Allah(cc)’a teslim olarak Ondan çekinmekte, Onun razı olacağı şeylerden sadece Ona teslim olduğu için uzak durmakta; böylece gazabın tehlikesinden rızanın güvenine sığınmaktır.

İslam, öncelikli olarak tevazu ile Allah(cc)’a mutlak teslimiyetin üzerinde durur. Müslüman, kendini Allah(cc)’a teslim eden, aklını ve iradesini Ona bırakan demektir. Takvanın temel niteliği ve birinci şartı, tam ve arzulu bir nefis teslimiyetidir. Alçak gönüllülük, sabır, korku ile titreme, gösterişten kaçma gibi Müslüman’ın belli başlı özellikleri, cahiliyye putperestlerinin de cahiliyye dinlerine inananların da yapacağı işlerden değildir. Çünkü onlar, Allah(cc)’a değil, kendi hevalarına yada atalarının yoluna itaat ederler.

Takva, sıradan bir korku olmamakla beraber, başlangıç yönünden içerisinde korku hissini de barındırır.

Alimler, takvanın temelinde, öncelikle şirkten korunmak, sonra kötülüklerden uzaklaşmak ve daha sonra şüpheli işlerden sakınmak olduğunu söylemişlerdir. Sözgelimi takvayı, ‘Allah(cc)’ın emrettiklerini tutmak, yasaklarından kaçınmak.’ diye tarif edenler olduğu gibi, ‘yapılması günah olanı yapmaktan, terk edilmesi günah olanı terk etmekten çekinmek.’, ‘Allah(cc)’ın cezalandırmasından korkarak Onun verdiği bir nur ile Ona itaat etmek.’, ‘Allah(cc)’ın dışındakileri Allah(cc)’a tercih etmemek.’ şeklinde tanımlayanlar da olmuştur.

Ebu Hureyre’ye (r.a), Takva nedir? diye sorulur. O da sorana şu cevabı verir: -Sen hiç dikenli yolda yürüdün mü? Soran kişi de: -Evet, cevabını verir. Peki, o zaman ne yaptın? diye tekrar sorar Ebu Hureyre (r.a). Soruyu soran: -Dikenlerden sakındım, onlara karşı korundum, deyince Ebu Hureyre (r.a): -O zaman, der, işte takva budur!

Takva, kulun kendisi ile korktuğu ve çekindiği şey arasına bir engel koyması ve onunla kendini korumaya almasıdır. Kulun Rabbinden ittika etmesi (korkup-çekinmesi), kendisi ile Rabbinin kızması, azabı ve cezalandırması arasına korkmayı koyması; böylece kendini sakındırmasıdır. Bu da ancak, Ona itaat etmekle, Onun yasaklarından kaçınmakla olur.

Takva, kendinle azap arasına ibadet kalkanını koyarak kendini ilahi azaptan korumaktır.

Takvanın temeli, kişinin neden çekilmesi gerektiğini bilmesi ve ondan sakınmasıdır. Bu da, marifetle olur. Marifet, kulun Allah(cc)’a ait olanla Onun karşısında kendisinin bulunduğu yeri bilmesi, bu gerçeği anlaması, bunun şuurunda olmasıdır.

Takva, Allah(cc)’tan başka olan şeylerden sakınmaktır.
Takva, kendinde (nefsinde) Allah(cc)’tan başka bir şey görmemektir.
Takva, Muhammed’in (s.a.v) sözlerine ve sünnetlerine samimiyetle uymaktır.
Takva, Allah(cc)’ın korumasına girmek, emrini tutup azabından korunmaktır.
Takva, salih amel ve tertemiz bir dua ile yüce Allah(cc)’ın azabından korunmaktır. İstenilmeyen, hoş görünmeyen bir şeyden korunup sakınmak için kendinle onun arasına konulan engel demektir.

Her dönemde muttaki kullar zuhur etmiştir. Takvayı ve muttaki olmayı uzaklarda, esrarlı şahıslarda aramanın gereği ve bir manası yoktur. Kim ki Kerim Kitab’a hakkıyla yönelmiş, Onu kılavuz edinmiş ve Allah(cc)’ın Rasulü Muhammed’i (aleyhisselatu vesselam) önder/rehber olarak kabul görmüş ve yolunda yürümeye azmetmiş; işte odur takva sahibi, odur muttaki... Zaten takva sahibi diye numune olarak gösterilen şahsiyetler de, bu iki baştacı kaynak haricinden yola çıkmamışlardır, çıkamamışlardır ve çıkamazlar da. Başka alternatifi yoktur takva yolunun.

Biz Mümin kullara düşen, hayatın menbaına takva terazisini oturtmak ve muttaki bir muvahhid kul olmaktır vesselam…

FAYDALANILAN ESER
- Takva Bilinci, Hüseyin Kerim Ece, Denge Yay. Aralık - 2000

YÂR AKSA!

2010-05-05T13:00:00.000-07:00

dengin yok
zulme mukavemette!

göğüslerinden emer
direnişi evlatların
emekler ve büyürler
direnç damarlarında
omuzlarında sevda!

hürriyet şarkını
söken şafakla
okurlar yeryüzüne
ve cümle umarsızlara!

yollar ve kollar
hesabınla tutuşur
sana süvariler koşuşur
seni kıymetlendiren sözler
dimağımızda taptaze
üç mescidin içinde
ayrı bir güçsün sen!

yiğitlerin pervane
etrafında sapa-sağlam kenetli
ve kalpler sekinetli
doğarken fedaya hazır
hepsi koca hepsi dertli!

devasa mesajın
zihinlere sızmalı
ve kanatmalı, yırtmalı
tüm hücrelerini körlenmiş beyinlerin!

çevren mübarek
hem de zeytin seli
sana yürüdü Rasul
bir gece hem de apaydınlık

söz bize
köz sana düşer
düşen bir dünyadır
asırlar kat edip de gelen!

ama kasem olsun ki
sensiz dualar en sona kalır
özgür nefesin için
yalvarırız Yaradana!

Aksa!
bir meşale yaksan
ve kalksa bütün bir alem kıyama!

ŞEHR-İ ŞAHANE!

2010-04-23T13:00:00.000-07:00

Hem bende hem de bizdesin
İçimde
En kıymetli hanemizdesin
Sen ey İstanbul!

Arzın bağrından yükselen
Nida besteleriyle inşirah sunan
Ve arşın göğsüne uzanan
Muhtevasında izler taşıyan
Bol mineralli ve görkemli minarelerin
Onlardır seni ayrı kılan!

Çekim gücün vakumlara taş çıkartır
Hiçbir belde sana denklik kuramaz
Taşından, toprağından ziyade
Gizemli bir ruh perçinlenmiş
Her cadde ve sokağına!

Büyük bir yük, anlatmaya yeltenmek seni
Sana gelenler, sende doyarlar
İsmin kâfidir şerhine
Görüp de dönmek çok güç olur seni!

Müjdeli bir fetihle
Tarihi sırtlanmıştı, o kutlu kumandan
Güneş yoldaşı
Yağmur gözyaşı
Ve gece haldaşıydı!

Sen, “SEN” oldun sonra
Sensizliğin sesinden
Sergiler serdedildi
Seni kurmak ve sana konmaktı gaye!

Bir tarih
Bir şafak
Bir medeniyet
Ve bir aydınlık!

Hepsi sensin
Hepsi sende
Ve bir uhde var şimdi bende
Fatihler seni bırakmasın!

DURUN, SORUNU ‘BERABER’ ÇÖZELİM!

2010-03-09T13:00:00.000-08:00

…Onların işleri aralarında danışma (istişare) iledir...(Şura–38)
…iş konusunda onlarla müşavere et…(Al-i İmran–159)

İstişare; müşâvere, şivâr, meşvure, meşvere, meşveret, meşûre, istişâre, danışıp işaret ve görüş almak anlamına geldiği gibi, müşâvere ve işaret; arı kovanından bal almak, rey vermek manalarına da kullanılır. Toplanıp meşveret eden cemâate de şûrâ denir.

Mü’minler, aralarındaki tüm meseleleri, İslam’ın önemli ‘çatı’larından birisi olan istişare ile çözümlerler. Dayanak, sığınak ve barınak olarak Rablerini seçip O‘na yönelenlerin başka bir çıkar yolu da olmasa gerek! Çünkü her şeyin en iyisini ve en doğrusunu bilen yalnızca Allah Azze ve Celle’dir. İnsan olmamız hasebiyle “Bir elin nesi var; iki elin sesi var!” esprisini de aynı zamanda hesaba katarak, kendi kendimize yetersiz olacağımızın şuuruna vararak istişare’ye/meşveret’e/şûra’ya kapılarımızı her vakit açık tutmalıyız.

İstişare, müminlerin en iyi ve en güzel özelliklerinden kabul edilir. İslâm toplumunda istişare önemli bir yer işgal eder. İslâm toplumunda istişare yapmaksızın işleri yürütmeye çalışmak sadece cahillik değil, Allah'ın nizamına karşı gelmektir de aynı zamanda.

Müminlerin işleri/buyrukları zorbalıkla değil, aralarında danışıkla, görüşlerine başvurma iledir. Kendi işlerine kendileri sahiptir, başkalarının elinde esir değil; aralarında dayanışmasız, toplumsuz, darmadağınık ayrı da değil; toplanıp sözü bir etmesini bilirler. Birbirlerinin görüşlerine başvurmalarının şekli de; görüş ileri sürmek yeteneği olan, toplumun görüşlerini temsil edebilecek, içtihad sahibi "hall-ü akd" erbabının (meseleleri düşünüp çözüme bağlayacak kimselerin) toplanıp müzakere etmesiyledir.

Rasulullah (s.a.v.); "İş konusunda onlarla müşavere et." (Al-i İmran–159) âyetinin mânâsı uyarınca, savaşla ilgili meselelerde müşavere ederdi. Ondan sonra da ashab gerek onda gerek hükümlere dair meselelerde müşavere ettiler. Hz. Peygamber'in vefatı üzerine halife seçimi, ehli riddetle (dinden dönenlerle) savaş, dedenin mirastan pay alması, şarap içenlere vurulacak "had cezasının" sayısı ve Irak'ta fetholunan arazilerin ahkâmı vs. gibi meseleler hep bu kabildendir. Şüphe yok ki hükümlere dair müşavere; hakkında kesinlik ifade eden bir nass bilinmeyip az çok içtihada elverişli olan veya tatbikatı çalışmaya bağlı hususlardandır.

Şûra müzakereleri (görüşmeleri), icmâ meselelerinin aslını teşkil eder. İslâm tarihinde ve fıkıh usulünde (metodoloji), maalesef bu "Şûrâ" düsturu sahabe devrinden sonra Kur'ân'ın verdiği bu önem ile uyumlu bir biçimde geliştirilememiştir. Şûrâ aslında "Fütyâ" gibi "büşra" ölçüsünde masdar olup "teşavür" yani birbirinin görüşünü almak demektir. Kelimenin aslı ‘arıdan bal almak’ mânâsı ile ilgilidir. "Zû şûrâ" (Şûra sahibi) mânâsına da gelir.

İslâm istişareye niçin önem vermiştir? Bu soru üç temel nedene dayalı olarak cevaplandırılabilir:
I) Şayet bir mesele iki ya da ikiden fazla kimseyi ilgilendiriyorsa ve buna rağmen söz konusu mesele hakkında bir kişi karar verirse, diğerlerine haksızlık etmiş olur. Dolayısıyla ortak yapılan bu işte hiç kimsenin kendi keyfine göre karar vermeye hakkı yoktur. İşte bu nedenden ötürü adil bir sonuca varabilmek için, konuyla ilgili tüm şahıslarla istişarede bulunmak gerekir. Yine bir mesele karara bağlanacaksa ve karardan, çok büyük bir kitle etkileneceği için istişare mümkün değilse; o insanların seçtikleri ve güvendikleri kimselerle istişare yapılmalı ve sonra mesele karara bağlanmalıdır.
II) Şayet bir kimse, ortak çalışmalarda sorunu kendi başına göre halletmeye çalışıyorsa, bilinmelidir ki onun böyle davranmasının ardındaki neden; ya kendi çıkarlarıdır, ya da o şahıs kendisini herkesten üstün görerek başkalarını aşağılamaktadır. Oysa ahlâk bakımından bu iki neden de kötüdür ve bir mü'min bu iki çirkin özellikten beridir. Mü'min kişi, başkalarının hakkını meşru olmayan bir yolla ele geçirerek haksızlık yapamaz/yapmaz. Yine bir mü'min, kendini beğenmiş bir halde herkesten daha iyi bildiği zannına kapıl(a)maz.
III) Bir iş, şayet başkalarının hak ve çıkarları ile ilgili ise, o iş hakkında karar vermek çok büyük bir sorumluluğa girmeyi gerektirir. Kalbinde Allah korkusu olan bir kimse, bu yükü yalnız başına taşımayı katiyyetle istemez. Aksi bir davranış, yani, böylesine bir sorumsuzluk ancak, kalbinde Allah korkusu olmayan ve ahirette vereceği hesaba aldırmayan kimseler tarafından yapılır. Allah'tan korkan ve ahiret hesabına iman eden insanlar, katî surette herkesi ilgilendiren meseleler hakkında, kendi başlarına karar vermek istemezler. Onlar söz konusu meseleyle ilgili olan kimselerle veya onların seçtiği ve ilgilendiği temsilcilerle istişare eder ve tarafsız bir şekilde karara varırlar. Sonuçta verilen kararda herhangi bir yanlışlık dahi söz konusu olsa, bir tek kişi sorumlu olmaz.

Bu üç hususa dikkat edecek olursak; şayet, istişarenin İslâm'ın ahlâkî yapısının temel taşı olduğunu ve ondan (istişareden) kaçınmanın İslâm'ın tahammül edemeyeceği derecede bir ahlâksızlık olduğunu müşahede ederiz. İslâm, büyük veya küçük her işte istişare ile karara varmayı emreder. Öyle ki, evdeki işlerin bile evin beyi ile hanımı arasındaki istişarenin sonucunda karara bağlanmış olmasını ister. Hatta çocukların yaşı büyükse istişareye katılımının sağlanması gerekir.

Ayrıca köy, kasaba vs. hakkında bir karar alınacaksa akil ve baliğ olan herkes ile istişare yapılmalıdır. Şayet bir toplumu idare etmek için bir yönetici seçilecekse, o yönetici toplumun tüm bireylerinin onayıyla seçilmelidir. Toplumun güvenini kazanmış olan ehli rey toplumun işlerini yürütmeli, ancak bu güveni kaybettiklerinde ise istifa etmelidirler. Zorla toplumun başına musallat olmamalıdırlar. Mü'minlerden toplumun onayını cebir, hile ve rüşvet ile etkilemeye çalışıp, kendini seçtiren veya yönetimde kalmaya çalışan bir kimse kötü niyetlidir ve sadece kendi çıkarı için böyle davranmaktadır. Bu kimseler "Onların işleri aralarında istişare iledir" ayetine zahiren uyduklarını göstermeye çalışırlar, fakat aslında bu ilahi beyana uymazlar. Onlar hem Allah'ı hem de halkı aldatmaya çalışırlar. Ancak halk onların bu sahtekârlıklarını anlamayacak kadar ahmak değildir. Ve Allah'ı da zaten hiç kimsenin aldatmaya gücü yetmez.

İslam’ın öncelediği ve mümin bireylerde ‘olursa iyi olur’ kabilinden belirginleştirdiği özellikler/nitelikler, hiçbir vakit yabana atılacak türden meseleler değildir. Rahman olan Rabbimiz, biz kullarına neyi tavsiye etmişse doğrudur ve bizler onları tereddütsüz yerine getirmekle mükellefiz. Bu mükellefiyetlerimizden birisi de topluma yansıyan yüzüyle ve sosyal hayatta daimen gereğinin hissedildiği istişaredir.

Bizler ‘müşavir’ kullar olarak toplumun gündemine oturmalıyız. Muhakkak ki; dışlanılma kaçınılmazdır ama; mücadele de kaçınılmazların kaçınılmazıdır. Rabbimiz bizleri, ‘danışan ve dağlar aşan’ müminlerden eylesin!(Âmin)

KAYNAKLAR:
TEFHİM’ÛL KUR’AN
Fİ ZİLAL-İL KUR’AN
HAK DİNİ KUR’AN DİLİ
ŞAMİL İSLAM ANSİKLOPEDİSİ

ŞAHİDDİR ŞEHİD

2010-02-15T13:00:00.000-08:00

yaşamadan ölmek mümkün mü?

nurun sinyalleri depreşir
aşkın şahidi yola revan olunca

kaygılar yol açar umutlara
bilirler ki doğurgan bir şafak
günlerin nabzını tutmaya adaydır şimdi

semtlerin karanlığında
zuhur eder aydınlık sîmalar
derde sevdalanırlar
yeri bereketlendirirler
ve göklere rahmet olurlar

hakikatin şahidi
duacıdır hakkın zaferine
yakîn dururlar özlemlerine
temenni kâfi gelmez
feda ister bu sevda

kıpkırmızı bir çağlayan
yemyeşil bir ovayı neşelendirir

şahiddir şehid
ve çerağıdır çağların

şehidim, neferim, seferim ve seherimdir benim

Not: Fikirder'in Şehid ve Şehadet konulu Şiir yarışmasında 4. gelen şiir.

OKURSAM OKURUM!

2010-01-10T13:00:00.000-08:00

Dünyaya gözlerimizi okumayla açtıran Rabbimiz Allah’a (c.c) hamd-u senalar olsun. Okumalarımızı nitelendiren ve anlamlandıran bir hayatla bizlere numune-i imtisal olan Allah’ın Rasulüne (s.a.v.) salât-u selamlar olsun.

Geliştiren, değiştiren ve dönüştüren bir okuma süreci içerisinde olmayan/olamayan okuyucular, vakit kaybetmekten öteye geçmeyen eylemlerin sahibidirler. Neyi ve ne için okuduğunu bilmeyen, fark edemeyen okuyucular ‘havanda su dövme’ yolundadırlar. Bilinçsiz eylemlerin, failine fazla bir şey katmayacağı malumdur. Delilerin bazı zamanlar çok güzel, çok önemli ve çok doğru söylemlerde bulunduklarına şahid oluruz. Lakin bu söylemleri, kendilerini bağlayıcı bir öze malik değildir. Yani ne söylerse söylesin, deli yine delidir. Bir başka misal verecek olursak; bozuk bir saat bile günde iki kez doğruyu gösterir. Göstermesine gösterir, ama bir anlam ifade etmez, vakti merak edenin yarasına merhem olmaz.

‘Rabb Bilinci’yle süreklilik arz eden okumalarımız, bize muvaffakiyet yollarını açacaktır. Hayata mebni okuyuşlar yükleniriz biz. Kimilerinin dediği gibi: “Kitap Kurtları” değiliz biz. Kim ne kadar okudu? Kim ne kadar hızlı ve çok okudu? derdini taşımayız. “Ne okudum!” ve “Ne için okudum!” sorgulamasıyla muhasib okuyuşlar sergileriz. Rabbimizin, bizlere büyük bir nimet olarak bahşettiği kıymetli zamanlarımızı vererek okuduğumuz bütün cümlelerden sorumlu olduğumuzun hikmetiyle okuruz. Yaşam yollarımızda, toprağımıza maya olsun için okuruz. Varlığımızın amacına uygun ve Hakkın rızasını kazanma adına okuruz. Yaptığımız ve yapmamız gerekirken yapmadığımız hareket ve davranışlarımızın cümlesinden hesaba tutulacağımızın derin şuurunu taşıdığımızdandır ki; hareket ve davranışlarımıza okumalarımızla yön çizeriz, anlam katarız. Yani hayatımız/ömrümüz, okuduklarımızla mana bulur. Edip-eylediklerimizin hepsi okuyuş sürecimizin bakiyesidir.

Hakikat şudur ki, kendimizi/benliğimizi okumadan, anlamadan, tartmadan başka okumaların fazlaca esprisi olmayacaktır üzerimizde. Okuyan da okunan da, biz olmalıyız. “Kendi olamamış” bir insan, haricindekilere kulaç açamaz. Kimliğini kemale erdirememiş olanlar, hamal nev’indendir.

Bir önceki yazı çalışmamızda yaptığımız gibi, burada da başlığımıza bir şerh düşelim: “Okursam Okurum” ne demek? Yine birden fazla mana verebiliriz, diyoruz; okuma olgusunu kendisine bir görev olarak addedenlerin okuma hali, bir. Okumayı pek tercih etmemek, ama “başına geçtiğimde en âlâsını okurum” diyenlerin hali, iki. Okumakla kendini ifade edenlerin, okumakla hayat bulanların ve hayata yön verenlerin hali, üç. Biz bu mezkûr ahval içerisinden yine üçüncüye talibiz. Ondan ötürü, “Okursam Okurum” diyoruz.

Okumayı, hayatlarının olmazsa olmazı, yaşamlarının en önemli parçası olarak kabul edenler, öncü ve önder olma hakkına sahiptirler. Zira okudukça gelişirler, okudukça değişirler ve okudukça dönüşürler. Durağan değildirler; etkendirler. Hayata ve insanlara müdahildirler. Değiştirmeye taliptirler. Arşın ve arzın; ve her ikisinin arasındakilerin Rabbi olan Allah (Azze ve Celle), Elçilerini ve Kitaplarını değişim için göndermiştir. Ne vakit bir uyarıcı, bir elçi, bir kitap gelmiş; o dem, değişim sinyalleri sarmıştır dört bir yanını dünyanın! Değişerek gelişen ve ‘kendi’ olan “okuyuş erleri”, Sevdaların en Soylusunu ilmek ilmek dokurlar zihinlere ve yüreklere! Kutlu inkılâbın ihbarını yayarlar yeryüzüne!

Nitelikli ve diriltici okumalarımızdan uzak düştük düşeli, Sevdamızın kolu-kanadı kalkmaz oldu. Kardeşliğimizin üzerine kara bulutlar çöker oldu…

Son nefesimize kadar okuyacağız ve okutacağız. Okuyan bir ümmet olacağız. Okudukça değişeceğimizi, değiştireceğimizi haykıracağız. Rabbimiz bu temennimizi bizlerden kabul görsün ve yollarımızı açsın inşaAllah! Âmin…

Not: www.muttaki.com da yayınlandı.

NAMAZ DEVRİMİ’NE DAİR

2009-12-24T13:00:00.001-08:00

Kitabın ismi çok iddialı! Kitaba teveccüh etmemiz de isminden geliyor zaten. Acaba yazar, kitapta namaz namına neleri ele almış, neleri önemsemiş ve özümseyerek okuyucuya sunmuş? Yine isminden çıkarımımız şu oldu ki, araştırma mahsulü bir eseri andırıyordu. Bu düşünce yoğunluğunun kuşatması altında eseri elde ettik. Okumaya başladığımız vakit, kırık hayallerimizin parçaları bir bir önümüze düşmeye başlamıştı.

Eser bol başlıktan oluşan kısa kısa denemelerden müteşekkil. Ve denemelerin çoğunluğu gayet kısa. Sair zamanlarda ele alınmış yazılarla, kitap örülmeye çalışılmış. Düzensiz bir konu yayılımı olmuş eserde. Bir oraya değinilmiş bir buraya, caiz tabirle. İsminden ötürü orijinal bir eser olacağını düşlemiştik. Ama düşümüz, düştü maalesef.

Eserin sonuna kaynakça konulmuş. Anlıyorsunuz ki, farklı eserlerden faydalanılmış. Bu çok güzel bir şey tabi ki. Lakin kitabı okuduğunuz vakit, hangi bölümün/hangi sözün kime ait olduğunu anlayamıyorsunuz. Yani durum şu ki, yazarımızın fikirleriyle alıntılar birbirine karışmış oluyor. Okuyucu yazarın kendi fikrini anımsamayabiliyor. Kanaatimce bu durum, uygun bir durum değil. Alıntı yapılan şahsiyetlere haksızlık olacağını düşünüyorum. Çünkü okuyucu bütün fikirleri kitabın yazarına ait olarak düşünecek ve eserinden alıntı yapılan şahsiyetin söyledikleri ya da kendisi askıda kalacak.

Yazar Bakiye Marangoz’a ait Yolcu isimli yazıda o kadar çok anlam kayması ve o kadar çok anlaşılmayan ibare var ki saymakla bitmez. Diğer denemelere göre daha uzun olmasının yanında, bir-iki kez dönüp okuduğumuz halde yine yazarının ne anlattığını, ne anlatmak istediğini anlayamadığımı üzülerek belirtmek istiyorum. Bu durumu yazarımız Ömer Naci beyin önemsemesini rica ediyorum.

Ayrıca, yazarımız Namaz Platformu yazarlarının-konuşmacılarının birkaç yazı çalışmalarını eklemiş kitaba. Kanaatimce bu eklentilerin de yeri uygun düşmemiş. Kitabın sonuna, ek yazılar olarak eklenebilirdi. Ama yazarımız böyle uygun görmüş, fazlaca bir söze hacet yok.

Her şeye rağmen yazarımıza şükranlarımı sunuyor ve önemi haiz değerlerimizi konu edinen daha nice güzel eserlere imza atmasını temenni ediyorum.

EL-MUNAFİKUN’A DAİR

2009-12-24T13:00:00.000-08:00

Kitap, isminden akademik bir çalışma olduğunu andırıyor. İsmi kadar dikkat çekici bir içeriğe sahip kıymetli bir eser, el-Munafikun. Sahasında ilk olma özelliğini taşıyor, diye düşünüyorum. Güzel bir araştırmaya tabi kalınarak oluşturulmuş. Zengin bir kaynak taramasıyla okuyucunun nazarlarına sunulmuş.

Eser, beş bölümden oluşuyor. Nifak ve Münafık Kelimelerinin Mahiyeti isimli 1. bölümde, nifak ve münafık kavramları tanıtılmaya çalışılmış. Bu, isabetli bir giriş olmuş. Zira evlere nasıl ki kapıdan girilir, kitaplarda da mevzu bahis edilen kuramların evvela tanımı ve tanıtımı yapılır.

Nifakın Çıkış Zamanı ve Münafıkların Özellikleri isimli 2. bölümde, on üç başlıkta münafıkları münafık yapan kilometre taşları ele alınmış ve gerekli izahatlar yapılmış. Özellikle de yalancı ve riyakâr olmaları dikkat çekiyor; onları tanımanın hiçte zor olmadığı fikrini doğuruyor.

Münafıkların Savaş ve Seferlerde Takındıkları Tavırlar isimli 3. bölümde, en hayati durumlarda, yani ölüm-kalım vakalarından birisi olan savaşlarda ne kadar küstah, ne kadar dönek ve fitneci oldukları sunulmuş. Bilhassa İfk Hadisesinde içimizi sızlatan fitne ve iftira onların ne menem bir tiynete sahip olduklarını gözler önüne seriyor. Öyle bir fitne ve iftira ateşi tutuşturuluyor ki, Allah’ın Rasulü (selamların en güzeli ona) tertemiz eşinden şüphe duyar hale geliyor. Eğer malum ayetler inzal olmasaydı olay aklanmayacaktı ve iffetül âlâ olan Aişe validemiz hüzün ve sıkıntıdan kendini yeyip bitirecekti. Salih ve Saliha kullarını emansız bırakmayan Rabbul alemîn’e hamdü senalar olsun.

Münafıkların Sayısı, Tanınmış Bazı Münafıklar ve Onlara Karşı Rasulullah’ın Tutumu isimli 4. bölümde, meşhur münafıkların tanıtımı ayrı bir nitelik taşıyor. İslam tarihine nam salmış münafıkları tanımanın garipliğini yaşıyoruz. Ne ilginçtir ki, münafıklar gizli saklı olurlar; kimsecikler onları kolay kolay seçemez/tanıyamaz/bilemez. Ama bunlar, bizzat topluma teşhir edilmiş, açıkça kim ve ne oldukları müşahede edilmiştir. Hele elebaşları Abdullah ibni Selul yok mu? Kötü ve kötülük namına, bir şekilde, her yerde eli olan ve fitne-nifak mekanizmasının otokontrol merkezi olma özelliğini taşıyor üzerinde. Öylesi olmazlıkları, huysuzlukları benliğinde barındırıyor ki, hiç kimsenin harcı olamaz o kadar kişiliksizliği kaldırmak ve korumak.

Bu bölümde Mescid Kuşu olarak anılan Salebe ibni Hatıb’ın akıbeti, mümin olan bir yüreğe sızı veriyor. Aynı sona düşebilmenin endişesi sarıyor içimizi. Ve onun nihayetiyle bizi sınamaması için dua ediyoruz Rabbimize. Yazarın Salebe olayıyla ilgili şu değinisine hak vermemek elde değil: “Salebe olayı, duyarlı her Müslüman’ın hafızasında yirmi dört saat canlı tutulması gereken bir uçurumdur. Böyle olaylar, ilk etapta masumane niyetlerle başlar, dikkatli davranılmadığında da bu anafor, kişiyi alıp yutar. Salebe olayından almamız gereken ders, kanaatimizce şu olmalıdır: Müslüman, Allah ve Rasulüne kayıtsız-şartsız teslim olmalıdır. Müslüman, İslam’ın hükümleri karşısında, gereksiz yere beyin jimnastiği yaparak diskalifiye olmamalıdır. Allah ve Rasulünün buyruklarına aykırı davranıp foyamız meydana çıktıktan sonra dövünmenin, feveran etmenin ne anlamı kalır ki?” Bunlar çok önemli değini ve uyarılardır. Yazarımıza şükranlarımızı sunmak durumundayız.

Nifak Psikolojisi, Münafıkları Tanıma Yolları, Münafıkların Ahretteki Konumları ve Günümüzde Nifak isimli 5. ve son bölümde, mevzunun sosyolojik ve psikolojik değerlendirmesi yapılmış. Münafıkların psikolojisini iyi bilmek gerekir ki, onları hakkıyla bilip anlayıp tanıyabilelim. Bu son bölüm, kitabın ana temasını oluşturuyor. Birçok psikologdan alıntılar yapılarak kaleme alınmış olan bu bölüm, nifaka ve münafıklığa giden yolları iyi kavrayıp sakınmanın fikrini veriyor okuyucuya. Günümüzdeki nifak tohumlarına ve nifak toplumlarına değinmeyi de unutmayan yazar, sözünün bir yerinde şunları söyler: “Hasan el Bennalar, Seyyid Kutuplar, M. Bakır Sadrlar, Fethi Şikakiler, Şeyh Ahmet Yasinler, Abdulaziz Rantisiler ve daha birçok mücahit insan, münafıkların işbirliği sonucu şehit edilmediler mi?” Gönül isterdi ki, yazarımız günümüze daha ağırlık vermiş olsa idi. Zira biz bugündeyiz ve bugünden sorumluyuz. Bugünlerin düşman karakterlilerini tanıyıp onlara karşı tavır takınmamız icab ediyor.

Kanaatimizce, kitabı farklı kılan bir özellik göze çarpıyor; yazarımızın rahat dili. Halkın yoğunluklu olarak kullandığı deyimlere çokça yer vermesi dikkatimizden kaçmadı ve takdirimizi aldı. Misal vermek gerekirse; ibni Selulü anlatan bölümde, onun için kullandığı sözler-deyimler ilginçtir: “Bu adam mayası bozuk, şeytana külahını/pabucunu ters giydiren, çok af edersiniz anasının ipliğini pazarda satabilecek kadar sopsuz, ar damarı çatlak birisi olmanın yanı sıra; tavşan yürekli ve sözünün eri olmayan yalancı bir pehlivandı. Serveti, ‘Yağ yiyen köpek, tüyünden belli olur’ misali, hep gayr-ı meşru yollardan elde edilen servetti. İşin başında laf kalabalığı yapar, ağzından bal akar, ama bıçak kemiğe dayanınca, dut yemiş bülbüle döner, sus pus olurdu.”

Yine, başka bir önde giden münafıklardan olan Cad ibni Kays’ı takdim ederken şunları söyler yazar: “Bu münafık da, tıpkı diğer münafıklar gibi, nalıncı keseri gibi hep kendine yontardı. Velhasıl, tuz-ekmek hakkı bilmez, vefasız, dünyaperest bir adamdı.” Bana çok sade ve yalın bir dil olarak yansıyan bu üslup, başkalarınca nasıl değerlendirilir bilmiyorum ama yazar bu dilinden taviz vermemelidir.

Eserden fazlaca yararlandığımı söylemek isterim. Hassaten konularla ayetlerin ve hadislerin birleştirilmesi, ayet ve hadisleri daha iyi anlamamıza ve kavramamıza vesile oldu. Evvelinde, belki çokça okuduğumuz ayetlerdi kitapta sunulan ayetler. Ama olaylar örgüsünün hemen akabinde verilmesi kavrayış gücümüzü pekiştirdi. Mesela, “bunun üzerine Allah şu ayetleri indirdi.” ifadesi çok yerde geçmektedir. Şu halde yazarımıza ne kadar teşekkür etsem azdır. Şunu anlamış oluyoruz ki, ayetlerin sebeb-i nüzulü çok önem arz ediyor. Yazar bunu bilhassa önemsemiş kanaatindeyim.

Alanında önemli bir yere sahip olan bu esere teveccüh edilmesi istirhamındayım. Kitabı okuduktan sonra şöyle düşünmemek elde değil; günümüzde bir insan niye münafık olsun ya da niye münafıklık yapsın? Çünkü sakınacağı/çekineceği İslamî bir kuvvet mekanizması yok. Herkes istediği melaneti, istediği şekilde ve ortamda işleyebiliyor. Ona, İslam adına bir kişinin müdahale etme yetkisi var mı bugün ki sistem içerisinde? Ama öyle ya, huylu huyundan vazgeçmez ki! Köklü bir şahsiyetsizliktir münafıklık; birileri bir şekilde bunun müdavimliğini yapacaktır.

Ez cümle, Rabbimiz cümle nifak sözlerinden, işlerinden ve nifak ehlinden bizleri ırak eylesin. Hakiki ve öz Müslüman olmamızı üzerimize nasip eylesin. Tüm nifak ve fitne odaklarına karşı feraset, basiret ve teyakkuz hali versin.

NEHİRLERİN KIYISINDA’YA DAİR

2009-12-10T13:00:00.000-08:00

Kitabın ilk sayfalarında ayet-i kerimelerin ağırlığı hissediliyor. Sonrasında “kıssalı hadis-i şeriflerin şerhi” tadında bir ilerleme var. Bu tutum farklı bir tad vermiş kitaba. Kitabın ortalarına gelindiğinde Kur’an kıssalarına yerini bıraktığı görülüyor hadislerin.

Kur’an Kıssalarından Bize Yansıyanlar başlığının ilk paragrafı, bir önceki başlığın son paragrafı olsa gerek; dizgide gözden kaçırılmış olabilir. Çünkü dikkatli okununca başlayan konuyla ilişkili olmadığı anlaşılır.

Talut – Calut kıssası çok güzel ele alınmış. Kitabın ana düşüncesi bu bölümde yatıyor zaten. Yazarı, burada hassaten tebrik etmemek haksızlık olur; gerçekten vurgular ve anlatım takdirlik... Talut – Calut kıssası bölümüne kadar kitap için, “farklı bir şey yok, bildiğimiz şeyler, hatırlatma babında bir kitap olmuş” diye bir düşünce geçiriyordum içimden. Gerçekten bu kıssa çok ince bir eleme-süzmeyle konu edinilmiş.

Sonuç bölümü, acelece yazılmış ve kitap hemen baskıya verilmiş, düşüncesine sevk ediyor okuyanı. Zira anlam ve tashih hatası çok olmuş. Bazı bölümleri anlamaya zorlandığımı ve en az üç kez okuduğumu söyleyebilirim. Ayrıca, sonuç bölümü kitabın ana temasından kopuk duruyor. Farklı bir zamanda, farklı bir meseleye değinilmiş gibi.

Kitap genel olarak öğüt ve hatırlatma ağırlığını taşıyor. Dikkat çekmeyen birçok “sınanma” mevzuları ele alınmış ve okuyucunun tefekkürlerine sunulmuş.

Yazarımıza başarılarının devamını diliyoruz Rabbimizden. Daha nice öğütvarî eserler kaleme almasını ve nazarlarımıza sunmasını temenni ediyoruz.

Selam ve hürmetlerimi sunup hediye için çok teşekkür ettiğimi belirtmek isterim.

YAZARSAM YAZARIM!

2009-12-05T13:00:00.000-08:00

Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah’a(c.c), salât ve selam, önderimiz Rasulullah’a(s.av) ve yine selamların en güzeli, cümle ‘kaygı ehli’ kardeşlerimizin üzerine olsun.

Yazmak… Yüreğin ve zihnin devingen sancılarını, kardeş yüreklere ve zihinlere sunmanın sorumluluğu olsa gerek, yazmak. Sorumluluklarımızı, değerlerimizi ve anlamlarımızı satırlar arasına işlerken ince ince, bir ulvi kaygının muhabbetini taşıdığımızı resmederiz karşımızdakilere. Salt yazmak değildir gaye, hayata ve insana mebnî sevdaları kuşanmayı doğurur yazma eylemi. Evet, eylem diyoruz; çünkü, ucu yaşamın merkezine varmayan hiçbir sözler kümesi, Hakk katında bir değer ifade etmez, Allahu alem. Zira ‘kopması mümkün olmayan bir bağ’ temsiliyle sıkıca tutunma azminde olduğumuz aziz İslam, hayat dinidir, eylem dinidir. Elbette ki, sözlerin de değeri vardır ve yeri apayrıdır. Sözün bittiği nokta, eylemin baş gösterdiğini işaret etmelidir.

Okumadan yazmak olmaz. İnsan, evvela okumayı öğrendi Rabbinden. Zaten ilk emir de, “- Oku.” idi. Okudu insan… Kendini okudu, kâinatı okudu, varlığı okudu, Rabbini okudu. Ve dokudu insan… Aşkı, sevdayı, insan olmayı, özne olmayı, kul olmayı, ümmet olmayı, var olmayı, yâr olmayı dokudu insan; arşın arşın tohum bekleyen eşref-i mahlukât toprağına. Okudu ve dokudu…

Yazmanın anası, okumak olduğuna göre, evladı annesiz düşünmek/düşürmek ve onları tasvire çalışmak olmaz. Okumak ile yazmayı bir kâğıt üzerine konulmuş bardak misaliyle açıklamak gerekirse; bardak, zihnimiz ve yüreğimiz olsun. Onu, hakkıyla ve gereğince doldurmaya çalıştığımız vakit, bir noktadan itibaren taşıvereceğini görürüz. Kabına sığmayan zihin-yürek bileşkesi, yatağına doğru hızla yol alan ırmaklar varî, kâğıtların üzerindeki sahibini bekleyen satırlarda yerlerini alırlar. Bu kaçınılmazdır ve sürpriz bir gelişme değildir. Tamamen doğal ve samimi bir okuyuşun izdüşümüdür.

Sözümüzün burasında, “Yazarsam Yazarım” diye belirlediğimiz başlığımıza bir şerh düşelim istiyoruz. Merak edeniniz olmuştur, “Yazarsam Yazarım” ne demek? Birden fazla mana verebiliriz; yazma olgusunu kendisine bir görev olarak addedenlerin yazma hali, bir. Yazı yazmayı pek tercih etmeyen, ama “başına geçtiğimde en âlâsını yazarım” diyenlerin hali, iki. Yazmakla kendini ifade edenlerin, yazmakla hayat bulanların ve hayata yön verenlerin hali, üç. Biz bu mezkûr ahval içerisinden üçüncüye talibiz. Ondan ötürü, “Yazarsam Yazarım” diyoruz. Bu kısa ve öz başlık açılımıyla yazımıza son noktaları koymaya çalışalım.

Müslüman bireyler olarak, sorumluluklarımızı ve olmazsa olmazlarımızı yazmak, konuşmak ve gündemleştirmekle mes’ulüz. Bugünü ve bugünler içerisindeki, Hakkın ve Hakikatin şahitliğini kuşanma vazifemizi hep diri ve direngen tutmalıyız. Geçmişten sorumlu değiliz ve gelecekten de bîhaber olduğumuza göre, günümüzü layık-ı veçhiyle anlamlandırmak durumundayız.
Her sözümüz, bir eylemin kapısını çalmalı.
Eylemlerimiz, Hakkı razı kılmalı.
Ve özlemlerimiz, yalnızca Rabbimizin ilahî vahyiyle vuslatını bulmalı.

Rahmetle, selametle ve şehadetle kalma duası, kaygısı ve sevdasıyla…

Not: www.muttaki.com da yayınlandı.

GAZZECAN!

2009-11-30T13:00:00.000-08:00

senin şiirini ben yazmalıyım ey!

dili zail olmuş bir zaman içinden
sana en kavî bir selamla
merhaba demeliyim

yüreğim, güneşim, gül şehrim Gazze!

gecelere aydınlık döşeyen
şimşekler misali
senin can çehreni
bîcan kesilmiş toprağıma işlemeliyim

umudum, onurum, göz nurum Gazze!

o hayat yağdıran
derunî sâdâna
bigane kalmış kalbimi
körüklü ateşlere sermeliyim

adağım, kararım, şafağım Gazze!

zalimler hasımsızlıklarına
hüzünlenmesinler
dualarımız bir volkandır şimdi
ve ellerimle göklerin sağanağını
yerlerin damarlarına çekmeliyim

bugünüm, yarınım, tüm ömrüm Gazze!

her evladın bir çınar
ve düşerler arzın kucağına
aşkın ve direncin gölgesinde
menbaı bereket bir destan evine
cümle varlığımı
direnişe adamalıyım

Not: Zeynepder'in Gazzeyi Unutturmayacağız isimli şiir yarışmasında 5. gelen şiir.

İKİ FECR ARASINDA’YA DAİR

2009-10-13T13:00:00.000-07:00

Muhterem Mehmed Alagaş ağabeyin bir kitabını daha hayırlısıyla, düşünerek, dikkat ederek ve tefekkür sınırlarında gezinerek tamamlamış bulunmaktayım. Yine dikkate değer, yine üzerinde durulması ve tartışılmaya açık mevzulardan bahisler açılmış. Benim özellikle dikkatimi çeken ve değinmeden geçemeyeceğim birkaç yer var. Bunları nazarlarınıza sunuyor ve soruyorum soracaklarımı inşaAllah.

— Bireysel Müslümanlığın Sorunları üst başlığı altındaki İlişki Sorunu alt başlığında geçen şu sözünüzü ele alalım: “Meseleye bu İlahi gerçeklikte yaklaştıkları için, kendilerini büyütüp yetiştiren ancak İslam üzere ölmeyen babalarının dahi namazını kılamayan, babalarına rahmet okuyamayan ve babalarını bu buruk üzüntü ile defneden kardeşlerimiz bulunmaktadır.” Bu düşünce, bu yaklaşım eskiye nazaran şimdilerde çok az muhatab bulur. Eskiden kastımız, 15-20 evvel. Yani bu yılların içine, kitabın yazıldığı-yayınlandığı tarih de giriyor. Babalarının cenaze namazlarını dahi kılamayan Müslümanlar, insanlara nasıl bir tebliğde, nasıl bir öncülükte bulunacaklar? Cenaze ki, insanların en ciddi ve en hassas oldukları andır. Ve mevtanın bütün kötü hallerinin unutulduğu, tümden iyilik menbaı haline getirildiği zaman dilimidir. Dışarıdan bakanların bu gözle değerlendirdiği bir meseleden siz fersah fersah uzak olursanız, kazancınız ne olur acaba?

— İslami Gelişmenin Sorunları üst başlığındaki Tebliğ Sorunu başlıklı bölümde: “Genellikle Müslüman olduklarını iddia eden bu politikacıların, topluma yönelik dünyevi vaadleri ise dünya yaşantısını adeta cennete çevirecek vaadlerdi! Oysa değil bu toplum, canlarını dişlerine takarak uzun yıllar mücadele eden asr-ı saadet dönemi Müslümanlar dahi, vaad edilen böylesi refah ve rahatla karşılaşmamışlardı! Her şeye sahip ve her şeye kadir olan Rabbimizin bile insanlara böylesi dünyevi vaadleri yoktu! Dünya hayatı, imtihan, meşakkat ve mücadele hayatıydı.” diyorsunuz. Bu nokta, bu söz hakikaten çok önem arz ediyor. Meseleye bu pencereden bakmak ve insanların ne hale geldiklerini-ne hale getirildiklerini fark etmek zor değil. Saadet asrının nadide insanlarına bile sunulmayan dünyevi saltanatlar, -sizin tabirinizle- rezalet asrının silik, neidüğü belirsiz insanlarına sunuluyor. Bu ne yaman çelişki ve bu ne yaman aldatmadır! Müjdeleyerek uyutma yerine, tehditle uyandırmak demişsiniz. Tehdidin dozajı nasıl ve ne kadar olacak? Tehdit ederken, marjinalleşme yaftası ya da insanları dinden soğutma sorunu peyda olma ihtimali var. Nasıl bir dozaj, nasıl bir dil ve nasıl bir tavır? Elbette ki Nebevi Metoda göre diyeceksiniz belki; peki o vakit, günümüzde nasıl olacak bu?

— Son olarak, mikro-makro ve tavan-taban tanımlarını bolca kullandığınız bölümler, özürle itiraf edeyim ki, bıkkınlık getirdi. O bölümleri okurken neredeyse fenalaşıyordum. Zira çok kullanmışsınız ve ifadenizi kolaylaştıracak başka sözcüklere gitmemişsiniz. Bunu da belirtmeden geçmek istemedim. Özellikle İslami Gelişmenin Sorunları üst başlığındaki Hedef Sorunu alt başlığındaki cümlelerinizde vardı bu.

Ufuk açan, Tevhidi bir bilinç ve tavır taşıyan tüm eserlerinizden ötürü Rabbimden temennim ve duam; size mağfiret etmesi, ebedi mükâfatlara müsteğrak kılması, naim cennetlerinin taliplisi eylemesidir. Rabbim, ilminizi ve ufkunuzu açsın, derinleştirsin, isabet ettirsin. Allah Azze ve Celleye emanet kalmanızı diler, bizlere de dualarınızı göndermenizi istirham ederim.

İŞARET YAZILARI’NA DAİR

2009-10-04T13:00:00.000-07:00

- Kitap ve dolaysıyla konular, hala güncelliğini koruyor; Rabbim razı kalsın yazarından ve onu mağfiretinde konaklasın. Zaten okuduğum/bitirdiğim her kitabın son cümlesinin ardından yazarına muhakkak dua ederim, Allahım’ın razı olmasını dilerim ondan.

- Tekfir meselesiyle ilgili yaklaşım ve düşünceler çok güzel. Özellikle malum konunun son cümlesi takdirlik: Sonuç malumunuz! Onları İslam’dan, kendilerini de insanlardan tecrit etmiş oldular. Meselenin aynı mahiyette ve değişmeden yürümesi Müslümanlar adına çok acınası bir durum.

- Bilgi Koması başlıklı yazıdaki, “Âlemlerin Rabbi olan Allah’a, yaptıklarınızdan ve yapmanız gerekirken yapmadıklarınızdan hesap vereceksiniz.” ipince sorgulayıcı cümle beni epeyce düşündürdü. Normal bir okuma sergilediğimiz için doğal olarak bu cümleden ve o iki satırlık uzunca noktalardan (……….) sonra kaldığımız yerden devam ettik. Fakat noktaların hemen sonrasında ard arda dizilen soru cümleleri, bizi tekrar o cümleye dikkat kesilmemize sebep oldu! Ve hakikaten çok önemli ve önemli olduğu kadar da hayati bir husus dile getirilmişti... Aynı konunun sonlarında, çoğalan kitaplardan ve aynı şekilde bollaşan okumalardan dem vurulmuş. Peki, günümüze gelindiğinde, yığınlarca piyasaya sürülen kitaplara ve bilgi açısından sınırı/kotası olmayan (kitapların da yüklü olduğu) bilgisayarlara bakıldığında, vakaya nasıl bir şerh düşer muhterem Alagaş?

- Haydin Cennete başlıklı yazısında Alagaş, 1981–1982 yıllarındaki hallerine özlem duyduğunu belirtmiş özellikle. Ve kitap, 1990’da baskıya konulmuş. Yazarımız, 8-9 yıl önceki sahip olduğu kimlik ve kişiliğini takdir ederek dile getiriyor. O günlerden yakaladığı kimlik ve kişiliği şimdilerde, yani 90’larda esamesinin olmadığını belirtiyor. O yıllardaki kalbi durumunun daha geniş, daha temiz, daha sıcak, daha yumuşak olduğunu ve kalbi yönelişlerinin de daha samimi olduğunun altını çiziyor… Şimdiye gelindiği vakit, kitabın yazıldığı tarihten ya da yayınlandığı tarihten diyelim, yaklaşık 20 yıl geçmiş! Evet, sorum kolay olacak; fakat cevabı da kolay olur mu bilmiyorum: Muhterem Alagaş ağabeyim 90’larda beğenmediği kimlik ve kişiliğine bugünden, 2009’dan baktığında özlem duyuyor mu? Yıllar eskitiyor, yıllar yoruyor, yıllar yoluyor mu insanı acep?

- Sona Son Kala için değineceğim bir yer daha vardı, önceki mektubumda eklemeyi unutmuşum, buraya sıkıştırayım istedim… Diyorsunuz ki orada: “Ayetleri hiçbir zaman tam anlamıyla, Hakkın muradınca anlayamayız. Her verdiğimiz mananın ardında ve ötesinde muhakkak bir anlam daha vardır. Tek bir anlamla yetinmemek ve ‘anladığımızın anlatılmak istenilen’ olmadığını düşünmeliyiz. Defaatle okumalı okumalı okumalı ve anlam üzerinde kafa yormamız gerekir.” Anladığım kadarıyla meramınız bu meyanda. Diyorum ki, şu halde kitabımızı hakkıyla anlamamız ve idrak etmemiz mümkün değil. Zira hiçbir anladığımız Kuranın kendisi olmayacak ve biz dur-duraksız anlamlar çıkarma peşinde olacağız. Hasılı kelam, Kuran’ı anlamaya çalışmaktan dolayı, onu yaşamaya fırsatımız olamayacak! Hayatta gördüğümüz ve şahid olduğumuz rutin(genelde hep aynı, değişmeyen) işlerde-hallerde bile bir olaya aynı gözle, aynı duygu yoğunluğuyla bakamıyoruz. O zaman diyebilir miyiz, bu gördüğümüz ya da anladığımız şeyler, bizim fark edişimizin ötesinde hülasalar taşır? Düzeltin lütfen tasavvurumu…

Son olarak Alagaş üstadıma çok dua ettiğimi ve kendisini Rabbim için çok sevdiğimi, geçen ki mektubumda da belirttiğim gibi, not düşmek isterim. Kayserinin yerel radyolarından olan Birlik FM’de(www.birlikfm.net) Çarşamba günleri saat 19.00’da yaptığım Salihlerle Yürümek isimli programımda, Muhteremin Beklenen Müslümanlara isimli kitaplarından bol miktarda faydalandığımı bildirmeden geçemeyeceğim. İlk kitabı tamamladık, ikinciden devam ediyoruz; dördünü de bitirmeyi umut ediyoruz.

Rabbim nasip ederse, okuduğum tüm kitaplarınıza dair değinilerimi sürdüreceğim. Dileğim odur ki, bu değinilerimdeki maksadım sahihçe anlaşılsın ve gerekli şerh için tarafıma bir şekilde dönülsün.

Sizi Rabbi için çok seven ve üzerinizden dualarını eksik etmeyen bu kardeşinize, sizlerin de dualar biriktirmenizi istirham ederiz. Selametle kalalım inşaAllah…

İNSAN…

2009-09-07T13:00:00.000-07:00

Bir can…
Bir kurban…
Bir kalkan…
Bir hazan…
Bir tan…
Bir an…
Bir vatan…
Bir orman…
Bir fidan…
Bir han…
Bir kan…
Bir volkan…
Bir destan…
Bir umman…
Bir durağan…
Bir çağlayan…

@@@

Bir gülüş…
Bir düşüş…
Bir doğuş…
Bir duruş…
Bir kalkış…
Bir bakış…
Bir yakış…
Bir yakarış…
Bir nakış…
Bir yarış…
Bir varış…
Bir diriliş…
Bir direniş…
Bir yöneliş…
Bir göğeriş…
Bir serzeniş…

@@@

Bir dert…
Bir ret…
Bir set…
Bir bereket…
Bir hareket…
Bir nezaket…
Bir letafet…
Bir nedamet…
Bir selamet…
Bir marifet…
Bir felaket…
Bir hezimet…
Bir kıyamet…
Bir rehavet…
Bir atalet…
Bir nedamet…
Bir siluet…
Bir halvet…
Bir servet…
Bir saadet…
Bir şehadet…

@@@

Bir dünya…
Bir derya…
Bir hülya…
Bir mahya…
Bir sevda…
Bir kavga…
Bir nida…
Bir sada…
Bir lahza…
Bir feda…
Bir veda…
Bir usta…
Bir fırtına…

@@@

Bir yâr…
Bir kâr…
Bir dâr…
Bir nâr…
Bir çınar…
Bir bahar…
Bir buhar…
Bir nazar…
Bir yağmur…
Bir sabır…
Bir kahır…

@@@

Bir dem…
Bir âdem…
Bir âlem…
Bir maden…
Bir matem…
Bir nem…
Bir özlem…
Bir eylem…
Bir düzlem…
Bir söylem…
Bir kıyam…
Bir tılsım…
Bir kıvılcım…
Bir anlam…
Bir gam…

@@@

Bir umut…
Bir sükût…
Bir hayat…
Bir vasat…
Bir inat…
Bir tezat…
Bir hasat…

@@@

Bir kaygı…
Bir sancı…
Bir sızı…
Bir yazı…
Bir kazı…
Bir korku…
Bir sorgu…

@@@

Bir gün…
Bir dün…
Bir yarın…
Bir yangın…

@@@

Bir hız…
Bir yaz…
Bir haz…
Bir naz…

@@@

Bir meşale…
Bir tevbe…
Bir telâşe…
Bir neşe…

@@@

Bir sevinç…
Bir gül…
Bir firak…
Bir tebessüm…
Bir yol…
Bir kabul…
Bir aydınlık…
Bir eşref…
Bir kış…
Bir toprak…
Bir filiz…
Bir cevval…
Bir yelken…
Bir sancak…
Bir gümrah…
Bin günah…
Ve sonsuz affediliş…

SONA SON KALA’YA DAİR

2009-08-29T13:00:00.001-07:00

Yıllar yılı Mehmed Alagaş ağabeyin kitaplarını severek ve takdir ederek okuyan bir okur olarak haddimizi zorlayarak son eseriyle ilgili birkaç değinide bulunalım dedik. Haklar helal edile.

— Kitap büyük bir gerçeği gündem edinerek okuyucularıyla buluşmuş; Kıyamet.
Kıyamet saatinin çok ama çok yaklaştığı, ayetlerden yola çıkılarak üstüne basıla basıla haykırılıyor. Bugünün bebelerinin, yarının dedeleri olamayacağını düşünüyor yazar. Bin dörtyüz yıl evvel Rasulullah(s.a.v.)’ta çok yakın olduğunu söylüyordu.

— Özellikle Filistin’deki Müslümanların en son çare olarak başvurdukları istişhad eylemleri kınanıyor ve o insanların kâfirleri Allahla değil de kendileriyle korkuttukları söyleniyor. Acaba o Müslümanların düçar oldukları halde olduk mu hiç? Onların psikolojilerini yaşayabildik mi? Ben şahsen, onların Allaha sonsuz güven duyduklarını ve kendilerini feda etmelerini yine Allaha gitme olarak gördüklerini düşünüyorum.

— Yazar, Kuran’a hak sorular sorulursa, hak cevaplar alınır diyor ve bunu temellendiren birçok soru öneriyor okuyucuya. Kanaatim odur ki, yazar, evvela Kitabullah’ta aradığı cevapları bulmuş ve soruları daha sonra oluşturmuş. Cevabı çıkmışsa, soruları sormak ve oluşturmak zaten kolaydır.

— Yazar, bütün fikriyatını ayetlerle örüyor, hadislere hiç başvurmuyor. Kitapta yoğun bir fikir fırtınası var. (Şahsım adına söylemem gerekirse, beni epey yordu. Bu demek değildir ki, yazarı ilk kez okuyorum; hayır okumadığım eseri nadirdir. Ama bu son eser, fikri, zihni ve zikri planda beni, tabiri caizse, allak bullak etti.) Düşünceleri ayetlerle örmek ve tüm meselelere Kuran penceresinden bakmak elbetteki çok güzel; buna diyecek söz yok. Lakin yine uygunsa tabirimiz, Rasulullah(s.a.v.)’a hiç söz hakkı verilmemiş. Rivayetlere itibar etmeyen yazar, kanımca Rasulümüzün sözlerinin kapısını çalmalıydı. Yani bu kadar önemi haiz, hayati bir mevzu dile getirilecek, üzerinde düşünülüp tefekkür edilecek; ama Allahın Rasulüne hiç sorulmayacak, “ne dersiniz bu konuda” diye? Biricik önderimiz ve öğretimiz olan Rasulullah(s.a.v.) bu konuyla ilgili hiç mi bir şey söylememiş ümmetine? Bu konuyu es mi geçmiş? Hiç mi konuşmamış? Ondan bindörtyüz küsür yıl sonra gelen muhterem Mehmed Alagaş düşünmüş, taşınmış, tefekkür etmiş, dert edinmiş, 20 yıla yakındır Kuran çalışmaları yapmış… vs… da, Allahın Rasulü yapmamış mı bunları?

Daha söyleyecek sözlerim var aslında ama şimdilik bunlarla yetineyim istiyorum. Hafsalamı en üst raddeye kadar zorlayan bu eser için, Alagaş ağabeye şükranlarımı sunuyorum. Rabbim ilminizi artırsın. Selametle kalmanızı diler, Hakka emanet eylerim sizleri…

Hafızlar Ne Vakit Muhafız Olacak?

2009-06-10T13:00:00.000-07:00

Hamd Allah’a, salât ve selam Rasulullah’a.

“Oku” emriyle insana nazil olan Kitab-ı Kerim, indiği insanlardan soylu ve ulvi bir okuyuş bekler. İnsanlığın, okudukça anlayan, kavrayan, hayata müdahil olan, insanları dönüştüren, hayatı topyekûn bir değişime tabi tutma vasfında olunmasını ister. Bunun en bariz örneklerini ilk nesil Müslümanlarında/sahabelerde görebiliyoruz. Onlar okudukları her ayeti özümserler, içselleştirirler ve sonrasında hayatlarını, o, derinlikli bazda okuduklarıyla intizam ederlerdi. Bizler, Onların bu karakterlerine varis olmakla yükümlüyüz. O ilk nesil, bu bakımdan aynı zamanda ilk örnektirler de. Hayatın bizzat içerisinde icra edilen Kur’an ayetleri, o topluma bizzat Kur’an Toplumu dememize sebep teşkil ediyor. İlahi vahiy, sıcağı sıcağına onların enselerindeydi. Kulvarlarını O belirler ve yollarını O aydınlatırdı. Çıkmaza girdiklerinde ve anlaşmazlığa düştüklerinde başvurdukları merci Kur’an olmuştur ve tabi dolaylı olarak da, Rasulullah olmuştur. Böylesi bir toplum, böylesi bir diyarın sakinleri, tabiri caizse, Kur’an’ın evlatları olmuşlardır. Kur’an’dan emmişler ve Kur’an’ın ellerinde büyümüşlerdir.

Kur’an, kesintisiz olarak, çağlardan çağlara okunması sekteye uğramayan tek kitap olma özelliğini korur. Zira o hayat kitabıdır. Hayat devam ettiği sürece, insan nefes alıp verdiği ve dünya üzerinde adım attığı müddetçe de okunmaya devam edilecektir. Hatta Kur’anın okunmadığı bir salise bile yoktur. Osmanlı padişahı Yavuz Sultan Selim’in başlattığı gelenekle, İstanbul Topkapı Sarayında Kutsal Emanetlerin başında, yirmi dört (24) saat Kur’an tilaveti yapılır. Yani beş (5) asır diyebileceğimiz bir zaman dilimince, kesintisiz Kur’an okunur. Özel olarak tutulan hafızlar, geceli-gündüzlü, bayram-seyran demeden bu geleneği sürdürürler. Memleket toprağı Kur’anın tilavetiyle bereketlendirilir!

Ne güzel değil mi, Allah Azze ve Celle’nin “Yaradan Rabbinin adıyla oku” sözüyle emir buyurduğu okuma eylemi harfiyen icra edilmektedir? Hafızlarımız, tüm kıraat usullerini eksiksiz olarak uygulayarak, miladi altı yüz on (610) yılında inzal olunmaya başlanan, insanlara peyderpey indirilip yine miladi altı yüz otuz iki (632) yılında tamamlanan ve sonralarda Mushaf haline getirilip çoğaltılan ve dağıtılan Kerim Kitab’ı okurlar da okurlar... Allah nefeslerine kuvvet bağışlasın. Sesleri kısılmasın. Nefes tellerine zeval gelmesin.

Buraya kadar çok güzel, fevkalade takdire şayan bir duruma şahitlik ediyoruz. Belki çok klasik ve basit bir soru olacak ama maksat hâsıl olsun için, biz yine de sorumuzu yöneltmek istiyoruz: Peki bu okuyup durduğumuz ve kesinlikle okumaya erinmediğimiz, feragat etmediğimiz Kitap, bizlere ne söylüyor, ne anlatıyor, ne öğütlüyor, nelere/kimlere yakınlaşmamızı ve nelerden/kimlerden uzaklaşmamızı emrediyor? Ana gayesi nedir, “oku” diye emir buyururken? Evet, emir zahiren, kesinlikle, yerine getiriliyor. Yani Yaradan Rabbin adıyla, sümme yani, ‘Bismillahirrahmanirrahim’ denilerek okunmaya başlanıyor. Emr’e amade olunduğu aşikârdır; kimsenin bunu inkâr etme lüksü ve şansı yoktur. Meselenin can alıcı noktası, okuduklarımızdan ne anladığımızdır! Ya da okuduklarımızı anlamak diye bir derdimizin olup olmadığıdır. Kerim Kitab’ı dur durak bilmeksizin okuyup/tilavet edip hatmedenler ve bu durumdan tarif edilemeyecek, inanılmaz derecede manevi haz alan, huzur duyan insanlarımızın sayısı az değildir. Gerek okumak ve gerekse dinlemek gönüllere ferahlık veriyor. Hele kari, bir de dokunaklı ve içten seslendiriyorsa Kerim ayetleri, işte o vakit insanların göz pınarlarının kapağının açıldığı görülecektir. Ses nameleriyle gözyaşlarının nasıl bir ahenk oluşturduğu anlatılamaz bir haldedir. Tabi okunulanların mahiyeti o kadarda önem arz etmez! Esasen, önemlidir önemli olmasına; lakin biz anlamayız, biz bilemeyiz, âlimlerimiz bilir-anlarlar ve bize anlatırlar, anlayışının hâkimiyeti cümle insanlar üzerinde ağırlığını korur. Kıraat etme, tilavette bulunma durumu hâsıl olunca, anlama, bilme hususu dikkate alınmaz, önemsenmez. Zira bütün inananlar okumakla mükelleftir. Öyle ya da böyle, yediden yetmişe tüm mümin ve mümineler okuyacak, okumak zorunda. Şu halde, âlimlere ihtiyaç yok! Okuma, yani kıraat bir sefer söküldü mü, artık ferdi okuyuşlar doğar ve öylece sürerlik kazanır. Az önceki anlama-bilme noktasındaki sorun, kıraat etmede mevzu bahis değildir. O zaman diyebilir miyiz; okumaktan kasıt nedir? Rasulullah’ın, “Sizin en hayırlınız, Kur’an’ı öğrenen ve öğreteninizdir.” dediği hayırlılar, nasıl bir öğrenme/okuma eylemine tabi tutuluyorlar. Allah Elçisinin derd-ü gayesi ne idi acaba bu sözüyle? Ve bu sorularımıza, az önce de sorduğumuz soruyu tekrarlayarak cevaplar aramaya çalışalım: Okuyup durduğumuz ve kesinlikle okumaya erinmediğimiz, feragat etmediğimiz bu Kerim Kitap, bizlere ne söylüyor, ne anlatıyor, ne öğütlüyor, nelere/kimlere yakınlaşmamızı ve nelerden/kimlerden uzaklaşmamızı emrediyor?

Günümüzde bazı İslami cemaat mensuplarının hassaten üzerinde durdukları mevzulardan birisinin, ayet ve hadisleri herkesin anlayamayacağıdır. Örneğin, birisi, kendileriyle İslami bir konu hakkında fikri mülahazada bulunurken, sözlerini ayet ve hadis mealleriyle taçlandırdığında; “Sen ne anlarsın ayet ve hadisten! Sen kim oluyorsun da ayet ve hadis aktarmaya kalkışıyorsun!” diye karşı çıkışlarda bulunulabiliyor. Niye bu karşı çıkışlar ve dahi kızışlar, okuma meselesinde vaki olmuyor? Her gün muhakkak surette, Kur’an’dan okuma yapılmadan günün sonlandırılmamasını öğütlemeyi öncelerler. O zaman, okumakla, anlamak ayrıştırılmış oluyor. Peki, Rasulullah’ın, “Sizin en hayırlınız, Kur’an’ı öğrenen ve öğreteninizdir.” sözünü nereye oturtacağız ve nasıl değerlendireceğiz?

Kanaatimizce, okumakla anlamak ayrı tutulamaz; bunlar birbiriyle iç içedir. Sözümüzün burasında Abdullah ibni Mes’ud’un; “Biz Kur’an’dan on (10) ayeti alır-okur ve hayatımıza aktarırdık.” mealindeki cümlesini hatırlayalım. Hayatla buluşan bir okuyuş erdemi sezinliyoruz bu söz kümesinde. Yani okumakla anlamak ayrı ifadeyle sunulmuyor. Okumak demek, o şeyin kavranıldığını ve yaşamla ilişkilendirilme yoluna gidildiğini gösteriyor. Malum cemaat mensubu olan kardeşlerimizin sözleri bizi şöylesi düşüncelere sevk ediyor: Acaba, İslamda bir üst sınıf oluşturulma yoluna mı gidiliyor? Şöyle olanlar, şu şu özellikteki veya düşüncedeki insanlar Allahın Kitabını okur, anlar ve yaşarlar. Onlar haricindeki insanlar da, kendilerini yani kendilerinin Kur’an’dan ve İslam’dan anladıklarını okur, dinler ve yaşarlar. Kaynağın aslına herkes ulaşamaz. Belli vasıftakiler ulaşır ve dağarcıklarına hazmettikleri oranınca alt sınıftakilere sunarlar. Evet, acaba bu tür bir gaye mi yatıyor bu söylemlerin perde arkasında?

Şimdi Kur’an okumaktan bir an bile beri olmayan hafızlarımızın, karilerimizin ve genel olarak tüm tilavet erbabının, Kur’an’ın maksadını icra etme hususiyetini ele alırsak, ne kadar çok okunursa, ne kadar çok ayetle ve anlamla haşır neşir olunursa, o kadar sorumluluk ve yük artmaz mı? diye bir soru yöneltme hakkımız doğar sanırım. Hayata mebni binlerce ayeti telaffuz etmek, onlarla irtibat kurma, onlara muhatab olma anlamı taşımaz mı? Her vakit; “Birbirinizin kusurunu araştırmayın. Biriniz diğerini arkasından çekiştirmesin”(Hucurat, 12) ayetlerini okuyup da, sosyal hayatta kusur araştırmanın üstadı olmanın, insanları arkalarından çekiştirmenin, gıybet etmenin mantığını nereye sığdıracağız. Bu meyandaki örnekleri çoğaltabiliriz. Bu misalin maksadımızı icra edeceğine inanıyoruz. Demek ki, anlayışsızlığın yarattığı durumlar baş gösteriyor. Kur’an okumayı öğrenen ve öğretenlerin asla unutmamaları gereken bir konu şudur ki, okumanın yanına anlamayı, kavramayı ve yaşamayı iliştirmeden “Oku” emrinin maksadı yerine getirilmiş olunmaz!

Kur’an’ı son derece titizlikle hıfz edenler, onun muhafazasını (emir ve nehiylerini eksiksiz olarak yerine getirme), da üstlenmedikten sonra İslamın ilk nesli olan Ashab-ı Kiram’ın Kur’an/vahiy/İslam anlayışını yakalayamamış olurlar. Cennetle müjdelenme bahtiyarlığına vasıl olan o müminler, hayatın atar damarlarına vahyi ilmeklemişlerdir. Dünya onlarla yeni bir renge bürünmüştür. O renk, öyle kavi ve muhkem bir nitelik taşır ki, bugünlere kadar aslından hiçbir şey kaybetmemiştir. Bugünler sonrasında da kaybetmeyecektir biiznillah.

Bu yazı çalışmasının ana temasını oluşturan asıl sorumuzu yönlendirerek cümlelerimize son noktamızı koyalım: Kur’an’ın yiğit Hafızları, ne vakit Onun yılmaz ve tavizsiz Muhafızları olacaklardır?

Kardeşler Kavga Eder Mi?

2009-06-01T13:00:00.000-07:00

Hamd olsun Rabbimiz Allah'a ve salât-selam olsun önderimiz Rasulullah'a.

Su misali çağlayıp duran insan, düşüncelerinin ve davranışlarının ne olacağı kestirelemeyen bir özelliğe sahiptir. Fıtratında, mayasında daimi döngüler mevcuttur. İnsan, fıtratının kabul edeceği tek din olan İslamla şereflendiği ölçüde insandır. Zira değer, Rabb katındadır; izzet, Var edenin yanındadır. Onun razı olduğu, Onun sınırlarını belirlediği bir hayatı yaşamaya azmetmekten öte bir gaye, insan için malayanidir. Bu hakikatin farkındalığını üzerine alabildiği kadar dünya üzerindeki adımları anlam bulur insanın. Tarihten günümüze hayırla yadedilen ve hala örnek alınan şahsiyetlerin İslam safında, fıtratlarının yolunda olduklarını anlamamız güç değil. Yani insan, İslam'la insandır. Hakkın ve Hakikatin çağrısını tüm hücrelerinde canlı tutmaya azmetmek halinde olanlar, ebedi kurtuluşun yolunu bulmuşlar demektir.

İşte bu evsaftaki insanlar, yani Müslümanlar, birbirlerine karşı kardeşlik bağıyla bağlıdırlar. Kardeş oldukları kadar iyidirler, kardeş kaldıkları kadar hayatın yükünü kaldırabilirler, kardeşlik ruhunu yaşattıkları kadar canlı dururlar, kardeşlik bilinciyle yol aldıkları kadar mutlu ve huzurlu olurlar.

Kardeş olmanın ve kardeşçe yaşamanın öncesinde; insan olmanın ve insani özelliklerin taşındığının gerçeği göz ardı edilmemelidir. Daimi deveranlar nükseden insan fıtratından, bazen olağandışı hareketler ve sözler zuhur edebilir; beklenmedik haller ve tavırlar sergilenebilir. Bu, onun insan olmasından, mayasına öylesi nitelik katılmasından ötürüdür. Ve tabi ki, hepsinden öte insan eşref-i mahlûkattır. Allah’ın yeryüzündeki halifesidir. Bu da ayrı bir yönüdür insanın. Sözlerimiz, eşrefliğinin harici olan durumlara atıftır.

Tüm bu hususiyetleri belirttikten sonra, Rabbimizin şu ayetini zihnimize kazımaya çalışalım, mealen: “Eğer müminlerden iki topluluk birbirleriyle vuruşursa, onların aralarını bulun. Buna rağmen biri öbürüne saldırırsa, bu saldıran tarafla, Allahın emrine dönünceye kadar siz de vuruşun. Döndüğü takdirde aralarını hakkaniyetle düzeltin ve hep âdil olun, çünkü Allah âdil davrananları sever.” (Hucurat Suresi, 9)

Ayette dikkati çeken en önemli husus, kanaatimizce, mümin oldukları halde vuruşan, savaşan, kayga eden insanlardır. Ortada iki topluluk, iki gurup, iki taife var. Ve bunlar, iman eden, mümin olma şerefini kazanan insanlardır. Lakin vuruşuyorlar, kavga ediyorlar. Demek ki, aralarındaki bir mevzudan, bir husustan ötürü çıkan anlaşamamazlık üzerine çözümü döğüşte, kavgada, vuruşmada buluyorlar.

Aslında bu meyanda, tarihten birçok örnek verilebilir. Habil ve Kabil kardeşlerin kavgasını ayrı tutarsak, Musa ve Harun peygamberlerin kısa vadedeki vuruşmalarını örnek gösterebiliriz. Tabi ki onların gayesi, dönek bir kavmi daima hakikat çerçevesinde, müstakim yol üzerinde tutmaktı. Musa aleyhisselam’ın bir müddetliğine kavminden ayrı kalması ve onları kardeşi Harun aleyhisselam’a emanet bırakmasının akabinde; azgın kavmin içerisinde, daha bir azgın olan Samiri’nin buzağıyı ilahlaştırmasına karşı, kardeşi Harun aleyhisselam’ın baş gelememesinin kavgası olmuştur iki elçi kardeş arasında. Ama kısa metrajlı ve ani bir kavga olmuştur bu. Yine Yusuf aleyhisselam’ın kardeşlerini hatırlayabiliriz peygamberler tarihinden.

Ayetin (Hucurat Suresi, 9) tefsirine baktığımızda bazı müfessirlerimiz, bu ayetin iniş sebebinin Evs ve Hazreç kabilesinin aralarındaki kavgadan ötürü olduğunu belirtirler. Yani gündemde bir kavga, döğüşme, çarpışma, vuruşma hâkim. Ve bu insanlar; müminler, yani kardeşler. İslamla şeref bulmuş, izzeti solumuş insanlardır. Aralarındaki mesele her ne ise, sonucu kavgaya kadar gider. Müfessirlerimizin bazıları da, bu ayetin daha başka olaylara müteallik olarak indirildiğini söylerler. Her ne sebeple indirilmiş olursa olsun, iki guruptan, iki topluluktan ve kavgadan-anlaşamazlıktan dem vurulmaktadır. Muhataplar, Rabbe teslim olmuşların ve imanın lezzetini benliklerinde içselleştirmiş olanların zümresindendir. Geride kalanlara düşen, onları seyretmek ya da kavgayı kızıştırmak değil, onların arasını bulmak, haklıdan yana olmak ve adil davranmaktır. Meselenin nirengi noktası; “Zalim de olsa, mazlum da olsa kardeşine yardım etmektir.” Zira kardeşini, bulunduğu haksızlık hali ve ortamı içerisinden çekip çıkarmak, ona yapılan en büyük ve en güzel yardımdır, iyiliktir. Ayette de görüldüğü üzere Rabbimiz, mealen; aralarını bulun ve haklının yanında olarak hareket edin buyuruyor. Ve sonrasında gelen ayetle olay daha da pekiştiriliyor: “Müminler sadece kardeştirler. O halde ihtilaf eden kardeşlerinizin arasını düzeltin. Allaha karşı gelmekten sakının ki Onun merhametine nail olasınız.” (Hucurat Suresi,10) Müminlerin kardeş olmalarının haricinde başka bir çıkar yolları yoktur. Kardeşlikleriyle anlam ve değer bulurlar ve dünyaya kardeşlikleriyle anlam ve değer katarlar. Zira onlar, kan bağıyla değil; iman ve akide bağıyla birbirlerine bağlanmış, kenetlenmişlerdir. Onlar tağutu reddedip Allah’a sımsıkı bir iman bağlanmış ve kopması mümkün olmayan en sağlam kulpa yapışmışlardır. (Bakara Suresi, 256) Böylesi muhteşem ve mükemmel bir bağlılık, kenetlenme içerisinde olan kardeşlerin görevi, birbirlerinin arasını bulmak, düzeltmektir. İnsan olmaklıktan ötürü, hataya düşme, nefsî davranma ve bencil hareket etme durumu hâsıl olabilmektedir. Fakat insana/kardeş olana yakışan şey; hatadan, yanlıştan tevbe arınmasıyla uzaklaşmak ve Hakkı tutup kaldırmaktır. Ve tabi ki adil davranmaktır; çünkü Allah Azze ve Celle, adil davrananları sevdiğini belirtiyor.

Cemel ve Sıffın savaşlarını da hatırlarsak o zaman da, müminlerin zor imtihanlarını görebilir, sezebilir, kardeş kavgalarının en zorlusunu, en ağırını müşahade edebiliriz. Olayın tarihi mecrasına girmeden, burada Rasulullah’ın bir hadisini hatırlamakta fayda var. Bu hadis-i şerif, başından beri değindiğimiz mevzuyu tamamlar niteliktedir Allahu alem: “Âişe radıyallahu anhâ şöyle dedi: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem birbiriyle kavgalı iki kişinin kapıda bağırıp çağırdıklarını duydu. Borçlu adam, alacaklı olandan, alacağının bir kısmını bağışlamasını ve kendisine anlayışlı davranmasını istiyordu. Alacaklı olan ise:
- Vallahi yapmayacağım, diyordu.
Onların yanına çıkan Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem:
- “Nerede o iyilik yapmayacağım diye yemin eden adam?” diye sordu.
Alacaklı olan:
- Buradayım ey Allah’ın Resûlü! Tamam, nasıl istiyorsa öyle olsun, dedi.” ( Buhârî, Sulh 10; Müslim, Müsâkât 19)

Burada alacaklı olan Sahabî, hatasını hemen anlıyor ve Rasulullah’ın sözünü ikilemeden taşı gediğine koyuyor. İşte olması gereken budur. İşte mümin tavrı böyledir ve hep böyle olmalıdır.

Meseleyi, yakın tarihimize ve günümüze uyarladığımızda, Afgan cihadından sonra Afganlı Müslümanların kendi aralarındaki kavgalarını, Iraktaki Şii-Sünni çatışmasını ve yine Filistindeki direniş hareketlerinin, zaman zaman kendi aralarında çıkan anlaşmazlıklarını görebiliyoruz. Ve olayı Türkiye sathında değerlendirmeye tabi tuttuğumuz vakit, gerek aynı İslamî oluşum içerisinde bulunan şahısların kendi aralarında, gerekse cemaatler arası anlaşmazlık ve kavgalara bakılarak meselenin ehemmiyetini daha bir kavrayabiliriz.

İpler gerildiğinde, aralar kızıştığında bir taraf muhakkak gerginliği gevşetmekten yana olmalıdır. Gerilen ip, tek taraflı gevşetilmeye başlatıldığında gayri ihtiyarî bir taraf, diğer tarafa yakınlaşmış olacaktır. Gönül ister ki, iki tarafta gevşetici mahiyette bir tavır sergilemiş olsun. Kavganın, olayın dışında olan kardeşler, izleyici ve “bana ne”ci bir tutum sergilememelidir, nitekim sergileyemezler de! Arayı bulmalı, barıştırıcı vasıfta olmalıdır. Zira insan olunması hasebiyle, anlaşamazlıklar ve kavga hali damarlarda gezinir durur. En ufak bir boşlukta hemen aralara sızı verir ve onulmaz yaralara sebep teşkil edebilir. Tabi iman ehli için böyle bir durum sözkonusu değildir.

Şu halde, diyebiliriz ki, kardeşler kavga edebilirler. Fakat ayrışmak, hatayı anlayıp tevbe etmek ve tekrar iman bağını güçlendirmek suretiyle; Hakkın şahitliğini tekrar samimiyetle ve içtenlikle yürüterek, çağlara ve nesillere numune-i imtisal olmaklığı ğöğertmelidirler... Şunu da bilmelidirler ki, hata ve günah insan içindir, insana özgüdür. Hataya meyyal olan insan, hataya düştüğünü fark ettiği anda, nasuh bir tevbeyle Rabbine yönelirse, hem kulluğunu hem de kardeşliğini kanıtlamış olur. Pek tabi ki, insanın hatasını kabullenmesi büyük erdemdir. İşte bu erdem, kardeşlikte anlamını bulur. Bu dünyada, yanlışlarını kabullendiklerinde, insanlar karşısında küçük düşecekleri kanısına varanlar bilmelidir ki, esasen Hakk katında dereceleri yükselecektir.

Rabbimizden niyazımız, Mümin kullar, incir çekirdeğini doldurmayan meselelerden ve İman kardeşliğiyle bağdaşmayan hususlardan ötürü birbirlerini kıran, rencide eden ve kavgaya-vuruşmaya kadar varan tutarsızlıklardan, olmazlıklardan beri olsunlar. Ve Vahdetimize halel getirici kardeşlik dışı düşüncelerden, anlayışlardan ve tavırlardan vazgeçsinler inşaAllah.

Bir Bunalım Ve Boşvermişlik Çağında İnadına Abid Olmak

2009-05-05T13:00:00.000-07:00

Kapitalist ve materyalist bir dünyada yaşam kavgası vermektedir insan. Gün be gün zihinler değişiyor, kişiler değişiyor, insanlar değişiyor, şartlar değişiyor, değişim bile değişiyor. İnsan, kendine bir yol çizebilmenin derdinde olmaktan ziyade, oluşturulmuş ve sınırları belirlenmiş bir düzen içerisinde hareket etmeye çalışıyor. Yani, özgür iradesiz, garip yaşayışlar…

İnsanları ayakta ve zinde tutan inançlarıdır. Hasta bir insan, iyileşeceği ve eski sağlıklı haline kavuşacağı inancıyla, umuduyla doludur ve kendisini canlı-diri tutan bu inancıdır. Gurbetteki bir insan, sevdiklerine ve asıl memleketine döneceği inancıyla, umuduyla doludur ve kendisi bu gelecek umuduyla hayata bağlar. Öğrenciler, sınavlara hazırlanırlar ve bir gün bu çalışmalarıyla iyi bir geleceğe, iyi bir mesleğe sahip olacaklarını düşünürler. Onları diri ve zinde tutan bu umutları, bu düşünceleri, bu inançlarıdır. Bir anne ve baba adayı olanlar, dokuz ay boyunca, evlerine renk, şenlik ve farklılık katacak; kendilerine yeni bir dünya, yeni bir insan, yeni bir âlem olacak yavrularının hayaliyle, heyecanıyla, umuduyla ve tatlılığıyla yaşarlar… Ve daha birçok kişiye, birçok olaya dair örnekler sunabiliriz.

Peki, son tahlilde gelinen bu garip çağda, insanlar kendilerini ne ile doyururlar, ruhlarını diri tutan hayat bağları nelerdir? Neden bütün haberlerde, kazalar, cinayetler, boşanmalar, kavgalar, savaşlar, ölümler, katliamlar… sunulur ya da öne çıkar? Birçok sebep sunulabilir veya bir çok cevap verilebilir bu sorulara karşı. Ama her akl-ı selim olan için, derinlikli düşünenler için, bu debdebelerin, bu karışıklıkların, bu olmazlıkların, bu aymazlıkların, bu düşüşlerin, bu kalitesizliklerin, bu yersizliklerin, bu insansızlıkların-insafsızlıkların sebebi insanların ve toplumların İslamsızlıklarıdır. Nasıl ki, cihan devleti Osmanlı, bünyesindeki hanedanları ya da devlet erki, maneviyattan, Allahtan uzaklaşmaya; maneviyata, Yaratana karşı olan hassasiyetlerinde paslanmalar ve pörsümeler zuhur etmeye başladığı anlarda gerilemeye ve çökmeye başladıysa, işte aynı mahiyette insanlar da, maneviyatlarından, asli değerlerinden, fıtratlarının kabul gördüğü yaşam tarzından el-etek çekmeleri dolayısıyla, yukarıda saydığımız nasipsizliklere düçar olmuşlardır. Yine bu bağlamda, örnekler çoğaltılabilir.

Evet, iyi bir tercihle ve iyi bir teslimiyetle kabul görülen, hayatı şümullü olarak kapsayan, ömrü bereketlendiren, yaşamı yaşam yapan, diri olmanın remzi, damarların atışını bir çeteleye bağlayan İslam, bağlılarını güzelliklerin en doruğuna çıkarır. Bu, kalbi rahatlatan, zihni durulaştıran ve gönle rahmet yağdıran ibadetlerle, itaatlerle olur. Günde beş kez, zaman temizlenir abdestlerle ve namazlarla. Kişi sevgiyle adım atar yeryüzüne. İşte bu sevginin doruk noktası başını bağladığı, varlığı yere-toprağa eğdiği ve bu eğiklik halinin yoğunluğunca huzur bulduğu, kendine geldiği nokta ibadetleridir. Yani yüceler yücesi bir gücün, bir varlığın hayatı kuşattığını, hayatı ördüğünü, hayatlar içerisinden en güzel ve değerli hayatı kendisine bahşettiğini fark etmesi… Kendi kendine yetersizliğin, yüce olana yakınlaşıldığı müddetçe anlam ve değer bulunulduğunun, Ona muhtaç olmanın, vakitleri Ona ayarlamanın en ulvi bir paye olduğunun bilinci ve sevinci, anlamlara sığmaz bir tanım taşır içerisinde.

Her daim gözetildiğinin, ömrünün her karesinin kayda alındığının bilinci, insanları daha doğru, daha düzenli, daha dikkatli, daha faydalı ve daha kurtarıcı işlere, uğraşlara, gayretlere yönlendirir. Oruc kalkandır mesela. Hiçbir insan müeyyidesi ile oruc tutulmaz. Oruc, kişinin kendi özgür iradesi ve inancıyla kuşandığı bir ibadettir. Kurban mesela… Hayatı, ömrü ve sorguyu yaratana daha fazla yakın durmak, onun çizdiği çerçeveler, değerler, sistemler sadedince yol almaya sevk olunmanın vesileleridir. Sonra, güzel ve doğru sözlü olmak… Hem insanları, hem de Yaratanı memnun edecek bir amel, davranıştır, sözlerin en güzelini söylemek ve yalana bulaşmamak, harbi olmak… Eli açık olmak vardır bir de. Yalnızca kendisi için yaşamayı unutturan bir eylemlerdir sadaka, zekat, infak. Ne kadar verirse insan, o kadar huzur bulur, o kadar sağlamlaşır, o kadar kan depolar inancına… Kardeşlikleriyle hayata anlam katar inananlar. Tüm bu sayılanlar, ibadet ve yakınlaşma bilinciyle yapılır ve faillerine kazanç getirir. Hiçbir eksik hesabın görülmeyeceği bir güne hazırlıktır tüm bu yapılanlar.

İşte bunalımların, boş vermişliklerin alabildiğince boy gösterdiği bir zaman diliminde, insanı kurtarıcı vasıflar ve işler bunlardır. Hesap bilinciyle yaşamayı öğrenmelidir insan ve öğretmelidir tüm insanlara ayrıca. Ki hem kendi kurtulsun, hem de tüm bildikleri. Eksik, kusurlu ve kısır olduğunun farkındalığını yaşayan tüm insanlar yüce olana sarılmaktan başka çıkar yol bulamazlar, bulmamalıdırlar. Bencillikten ve “ben” olmaktan çıkmak kara adım atmaktır.

İbadetler hayatımızın süsü, kir-pas bırakmaz özelliktedirler. Tadı, daima damakta kalır ve gün içerisinde yenilene yenilene hayat örülür. Abid olan kazanandır.

Rabbimiz cümlemizi, hakkıyla ibadetlerine sarılan, kulluğunun bilinciyle hayata tutunan ve yalnızca kendi rızasını gözeten Salih kulların safında kılsın. (Amin)

Çağrıların En Güzeline Uymak

2009-04-10T13:30:00.000-07:00

Dünya üzerinde bizi kendisine çağıran o kadar unsur vardır ki; hangisine, ne şekilde icabet edeceğimizi bilemeyiz. İyiye, güzele ve doğruya dair yapılan tüm davetlere endişesiz icabet etmek düşer bize. Hele bu davet menbaı en iyi, en güzel ve en doğruysa, o vakit üzerinde söz söyleme hakkı hiç kalmadan yelken açmak gerekir ona. Öyle sözler vardır ki, içlerinde hayatı barındırırlar; yaşamanın en kayda değer olanını sunarlar insanlara. Akl-ı selim olanlar, kendi menfaatlerine düşenin kanadından tutunurlar. Hayatın şakağından sarılırlar ve ebedi olana doğru derinden derine, inceden inceye bir yol alırlar.

Yücelerin en yücesinden bağışlanan, izzetli ve şerefli bir hayatın doğumevi olan İslam, tabiilerine, Yaradana ve onun aziz elçisine/elçilerine itaati öğretir. Vahyin tüm alanlarını, anlamlarını üzerine damar damar, eklem eklem işlemeyi görev bilen mümin kullar, Hak katından sürur eden tüm cümleleri tereddüt etmeden alır ve onlarla amil olma yoluna koyulurlar.

İşte, o ulvi sözlerden birine muhatabız şimdi.

Ey iman edenler! Size hayat verecek bir şeye çağırdığı zaman, Allah’a ve Elçisi’ne cevap verin ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına nüfuz eder. Şüphesiz siz de O’nun huzurunda toplanacaksınız… (Enfal: 24)

Ey mü’minler. Ey Gönlünü ve tüm hayatını Allah’a vererek, Allah’ın tüm yasalarını kabul ederek, tasdik ederek ebedî güveni hak etmiş kullarım. Ey Allah denince, Allah buyuruyor denilince kalpleri yatışmış olan kullarım. İnandığınız Allah ve Resulüne icabet ediniz. Allah ve Resulü sizi, size hayat verecek şeylere çağırdığı zaman hemen icabet edin. Anlıyoruz, Allah ve Resulünün çağırdığı şeylerin tamamı bize hayat veren şeylerdir ve onlardan mahrum olanlar da ölüdür. Yine biliyoruz ki, Kur’an’ın bir adı da ruhtur ve bu ruhla ilişkisi kesilmiş insan ölüdür. Zaten irtidat eden, Kur’an’dan irtibatını kesen kişi ruh hakkını, hayatiyet hakkını kaybettiği için İslâm’da ölümü hak etmiş insandır.

Evet, dünyaya karışmak üzere, hayata karışmak üzere, kullarının hayatına karışmak üzere, kullarına hayat kazandırmak, kullarını gerçek hayat olan cennete ulaştırmak üzere gönderdiği tüm emirlerine icabet edin.

Hangi konuda olursa olsun Allah ve Resulü sizi neye çağırmışsa, neleri emretmiş, neleri yasaklamışsa tümüne icabet etmek ve baş üstüne demek zorundayız. Eğer Allah ve Resulü bu kitabın istediği bir hayatı yaşamaya çağırıyorsa hemen icabet ediniz. Allah ve Resulü savaşa çağırıyorsa hemen hiç beklemeden icabet ediniz. Allah ve Resulü infaka çağırıyorsa, sahip olduklarınızı Allah’ın kullarıyla paylaşmaya çağırıyorsa hemen icabet ediniz. Allah ve Resulü neyi beğenmişse, sizler de hemen onu beğenin. Allah ve Resulü nelerden uzaklaşmanızı istemişse hemen onlardan uzaklaşın. Allah ve Resulü kitap ve sünnet karşısında dilsiz ve sağırlar kesilmeyin, demişse hemen bu tavrınızı değiştirin. Allah ve Resulü vahyi işitmedikleri halde işittik diyenlerden olmayın demişse, olmayın. Allah ve Resulü Kitap ve Sünnete karşı vurdumduymaz bir tavır takınanları mahlûkatın en şerlileri olarak vasfetmişlerse, onlar gibi olmayın. Allah ve Resulüyle muvafakat halinde bulunun. Allah ve Resulü neyi sevmişse siz de onu sevin, neye düşman olmuşsa siz de ona düşman olun. Allah ve Resulünün razı olduklarından razı olup gazap ettiklerine gazap edin... İşte Allah ve Resulüne icabet budur.

Kuşkusuz Peygamber, onları, ancak hayat bahşedecek şeye çağırmaktadır. Her şekliyle ve tüm anlamlarıyla bir hayat çağrısıdır bu.

Peygamber Aleyhisselatu vesselam, onları kalplere ve akıllara can veren, onları cehalet ve hurafenin kemendinden, asılsız kuruntu ve efsanelerin baskısından, görünen sebeplere ve karşı konulmaz dogmalara boyun eğmenin aşağılayıcılığından, Allah'tan başkasına kul olmaktan, kulların ya da ihtirasların esiri olmaktan kurtaran bir inanç sistemine çağırmaktadır.

Onları Allah tarafından gönderilmiş şeriata çağırmaktadır. Bu şeriat, sadece Allah tarafından konulmuş olmasından ötürü "insanın" özgürlüğünü ve saygınlığını ilan etmektedir Şeriat karşısında tüm insanlık, eşit bir şekilde tek bir saf oluşturmaktadır. Bu şeriatın egemen olduğu yerde bir fert halka hükmedemez, ümmet içinde bir sınıfın egemenliği söz konusu değildir. Bir ırkın başka bir ırka, bir ulusun başka bir ulusa hükmetmesi mümkün değildir. Bütün insanlar, kulların Rabbi olan yüce Allah tarafından belirlenmiş şeriatın gölgesinde özgür ve eşit bir şekilde hayatlarını sürdürürler.

Peygamber Aleyhisselatu vesselam, onları, bir hayat sistemine, düşünce ve fikir metoduna çağırmaktadır. Bu sistem, insanların yaratıcısı, yarattıklarını en ince ayrıntısına kadar bilen yüce Allah'ın koyduğu bağlarda somutlaşan fıtri bağların dışında, her türlü kayıttan kurtarır insanları. Bu bağlar, bünyesel enerjiyi dağılıp gitmekten korur. Bu enerjiyi baskı altına almazlar, işlevsiz hale getirmezler, yok etmezler, yapıcı ve aktif gelişmesine engel olmazlar.

Peygamber Aleyhisselatu vesselam, onları, inançları ve hayat sistemleri sayesinde güç kazanmaya, onurlu ve üstün bir hayat sürdürmeye çağırmaktadır. Dinlerine ve Rabblerine güvenmeye, tüm ‘yeryüzünde’ bütün ‘insanları’ kurtarmaya, insanlığı kullara kul olmaktan kurtarıp, tek başına Allah'a kul yapmaya ve Allah'ın bahşettiği ancak, tağutların ayaklar altına aldığı üstün insanlığı yaşatmaya çağırmaktadır.

Yeryüzüne ve insanlığın hayatına yüce Allah'ın ilahlığını egemen kılmak, kulların sahte ilahlığını yerle bir etmek, Allah'ın ilahlığını, hâkimiyetini ve otoritesini gasp eden bu sahte tanrıları, Allah'ın egemenliğini tanıyana kadar kovalamak için Allah yolunda cihad etmeye çağırmaktadır. Çünkü, ancak bu durumda din bütünüyle Allah'a özgü kılınmış olur. Öyle ki, bu cihad esnasında ölecek olurlarsa, bu şehitlikte de onlar için hayat vardır.

İşte Peygamber Aleyhisselatu vesselam’ın onları çağırdığı inanç sistemi ve hayat biçimi özet olarak bundan ibarettir. Bu ise, her anlamda hayat çağrısıdır.

Bu din, eksiksiz bir hayat sistemidir, sırf vicdanlarda tutulan bir inanç sistemi değildir. Pratik bir hayat sistemidir. Onun gölgesinde hayat gelişir ve ilerler. Bu yüzden her şekliyle ve her çeşidiyle bir hayat çağrısıdır bu: Tüm kapsamları ve anlamlarıyla hayata çağrıdır.

İman dirilişin adıdır. Mü'min insan, diri insan demektir. Ölü kalbini Allah'ın ayetleriyle sulamış, amel çiçekleri açmış insan demektir. Kafir ise, Rabbin yarattığı kalbden Rabbin sevgisini çıkarmış, kendisi gibi bir kafirin kara gölgesine tapınmış, Rabbin rahmet damlalarını engellemiş ve ölmüş insandır.

Allah ve Rasulü bizim iki dünyada da güzel hayat yaşamamızı istemektedirler. O Allah, bize bizden daha yakınken biz ondan uzaklaşmayalım. Gönlümüzden geçeni biz bilmeden o bilir. Çünkü O bize şahdamarımızdan daha yakındır. Ve mutlaka onun huzurunda toplanacağız.

Var oluş gayemizin farkında olarak yaşamamız için, ilahi hitabın tümüne bağlı kalmanın ve hayatımızı ona göre dizayn etmenin derdini taşımak durumundayız. Toptan Allah’ın ipine sımsıkı sarılıp ayrılmamanın ve inananların tümünü kardeş kabul edip bu davayı onlarla beraber göğüslemenin kaygısını yaymalıyız yeryüzüne.

Çağrıların en güzeline, en ulvisine ve en değerlisine uyup, mahşer günü cennetlerin talibi olmanın hesabını yapmak yakışır bize. Başka hesaplar boş, başka kaygılar yersiz, başka sevdalar geçici…

Allah ve Rasulü bizi davet etmişse, biz o çağrıya can havliyle, duraksamaksızın ve düşünmeksizin atılmak halinde olmalıyız.

Kazananlar, çağrılara cevap veren, icabet eden ve boyun eğenlerdir Allahu Alem.

FAYDALANILAN ESERLER:

Besâiru'l Kur'an – ALİ KÜÇÜK
Fizilal'il Kur'an – ŞEHİD SEYYİD KUTUP
Şifa Tefsiri – MAHMUT TOPTAŞ

Şahid, Beşir Ve Nezir Olan Resulü Dinlemek

2009-03-10T13:30:00.000-07:00

Rabbimiz, aziz elçilerini, biz insanlara büyük görev ve sorumluluklar yüklemek için göndermiştir. Onlar en ağır yükün altına girmişler ve tüm insanlığın hidayetini göğüslemişlerdir. Bu ulvi yük, onları insanların en kıymetlisi, en değerlisi ve en şereflisi yapmıştır. Onların tek derdi, insanları Tevhid’e çağırmak ve İslamla mündemiç kılmaktır. İnsanlar, yalnızca Allah desin ve Allah adına yaşasınlar için, Elçiler bir ömürlerini feda ederler. Kalkış noktaları vahiydir. Vahiyle yol alır ve vahiyle konaklarlar. Vahyin tüm sınırlarının hakkını gözetmek için, zalimlerin, kâfirlerin, müşriklerin, münafıkların, fasıkların… karşısına dikilirler. Onları, ezeli ve ebedi hakikatle yüzleştirmek, fani, yalan ve aldatıcı olandan sonsuz, hakiki ve tek doğruya çıkarma sevdasını yüreklerine nakşetmişlerdir.

Onlar yeryüzünün çerağıdırlar. Aydınlık, onlardan neşv-ü nema bulur tüm çağlara. Sesleri öyle kuvvetli ve içtenliklidir ki, yıllar/asırlar geçse de tazeliğinden ve diriliğinden hiçbir şey kaybetmez. Çağrıları kimin zihnine ve yüreğine dokunsa, muhakkak surette bir değişim başlatırlar. Bu değişim kervanına katılanlar, hayatın tüm evlerine hakkı ve hakikati taşırlar. Artık, bakışlarında Allah vardır, dertleri tüm dünyadır. Taa uzaklarda bir Allah nidası duysalar, dikkatlerini ve tüm hücrelerini o yöne çevirirler. Çünkü orada, kurtuluş vardır, orada ışık vardır.

İşte İslam, bir davadır, bir kaygıdır ve dirilten bir kavgadır. Onun elçileri, tüm âlemin yiğididirler. Onlar, insan-Allah yakınlaşması derdinin en büyük yanığıdırlar. Belki de, birileri onlara deli vasfı yüklemişlerdir. Evet, onlar davalarının delisidirler. İnsanları, akl-ı selim’e getirmek namına dönmek bilmez yürürler.

Aydınlık simalı Elçilerin, Hakk katından aldıkları bu esaslı ve nizamlı görev, içinde çok derinlikli anlamlar taşır. Şimdi o anlamlardan, elçilerin özelliklerinden bazılarını kavramaya çalışacağız. Tabi ki, Rasulullah’ın özelinde bu hakikatlerin anlamları üzerine yoğunlaşacağız.

Rabbimiz Kerim Kitabımızda, bizlere, şunları hatırlatır: “Ey şanlı Rasul! Biz seni insanlar hakkında şahit, müjdeci, uyarıcı, Allah’ın izniyle O’nun yoluna dâvet eden bir rasul ve siracen münira olarak gönderdik.” (Ahzap Suresi, 45-46)

Ey Rasulüm, Biz seni bir şahit, bir müjdeci, bir uyarıcı kıldık. Sen bu ümmet için, bu Müslümanlar için bir şahitsin, bir müjdeci ve uyarıcısın. İşte senin görevin, fonksiyonun, misyonun budur. Ve Rasûlullah Efendimiz, Rabbimizin kendisine yüklediği bu görevlerini en güzel bir şekilde yerine getirmiştir. Görevine asla ihanet etmemiştir.

İnsanlara şahitlik etmiştir Allah’ın Resulü. Allah’ın Resulü, gerek kendisine Allah’tan gelen âyetlere Allah’ın istediği şekilde iman edip o âyetlerin istediği Müslümanca bir hayatı yaşama konusunda, gerekse o Allah âyetlerini tebliğ etme konusunda, onun bir harfini bile gizlemeden insanlara, ashabına tebliğ etme konusunda şahitliğini yerine getirmiştir. Allah’ın Resulü, Allah’ın insanlardan istediği kulluğu bizzat yaşayarak ashabına tam ve mükemmel bir örnek olmuştur. Allah’ın insanlardan istediği kulluğu tüm dünya insanlığının gözleri önünde yaşayıp pratikte onu en güzel bir şekilde göstermiştir.

Tıpkı, Rasûlullahın bu ümmete şahitliği gibi, bizler de İslâm ümmeti olarak tüm dünya insanlığına şahitler olmak zorundayız. Bizler de, şu anda Müslümanlar olarak tıpkı Peygamber Efendimiz gibi tüm insanlık önünde İslâm’ın yaşanırlılığını, pratiğini göstermek zorundayız. Bu konuda peygamberin ümmetine karşı şahit olduğu gibi biz de tüm insanlara şahitler olmak zorundayız. Allah’ın âyetlerini bütün insanlara ulaştırmak, dünya üzerinde Allah’tan ve O’nun âyetlerinden, cennetten, cehennemden habersiz bir tek insan kalmayacak biçimde herkesi haberdar etmek zorundayız.

Allah’ın Resûlü insanlara şahitlik yaptı, insanları müjdeledi. Tıpkı kendisi gibi, Allah’a teslim olup Allah’ın istediği gibi Müslümanca bir hayat yaşadıkları takdirde Allah’ın cenneti ve kerim mükâfatlarının olacağıyla müjdeledi onları. Sonra yine Allah’a isyanı tercih ettikleri takdirde dayanılmaz cehennem azabıyla uyardı onları.

Sonra, Allah’ın izniyle Allah’a dâvet eden bir dâvetçidir peygamber. Aydınlatan bir çerâğ, nûr saçan bir ışık, aydınlatan bir güneştir. O, bir güneş olarak insanların ufkunda doğmasaydı, Rabbimiz onun aydınlığı ile bizi aydınlatmasaydı, onun hidâyetiyle, onun rehberliğiyle bizi şereflendirmeseydi bizi kim karanlıklardan aydınlığa çıkaracaktı? Bize kim rehberlik edecekti? Allah’ın istediği kulluğu bize kim örnekleyecekti? Dünyada güzel bir hayata, öteler âleminde de cennetlere bizi kim ulaştıracaktı? Bize böyle bir rahmet kapısı açmasaydı biz ne yapardık? Rabbimiz biz kullarına karşı, çok büyük lütûf ve rahmet sahibidir. İşte bize örnek olarak, nûr olarak, ışık olarak, aydınlatıcı olarak seçip gönderdiği elçisi, bizim için en büyük nimetlerden birisidir.(1)

Peygamber'in şahit olmasının anlamı çok geniştir; üç tür şehadeti kapsar:

1) Sözlü Şehadet: Yani Peygamber, Allah'ın dininin temel dayanakları olan ilkelerin gerçekliğine şehadet etmeli, bunların hak, buna aykırı olan her şeyin ise batıl olduğunu açıkça söylemelidir. Korku ve tereddüde kapılmaksızın Allah'ın varlığını, birliğini, meleklerin varlığını, vahyi, öldükten sonra hayatın var olduğunu, cenneti, cehennemi, insanlara garip görünse, onunla alay etseler bile açıkça ilan etmelidir. Aynı şekilde Peygamber, Allah'ın kendisine vahyettiği sosyal hayat, medeniyet ve ahlâkın temelini oluşturan kavram, ilke, değer ve kuralları bütün dünya bunları yanlış kabul etse ve pratikte karşı gelse bile insanlara açıkça göstermeli; var olan veya bu ilkelere ters düşen kavram ve düşünceleri reddetmelidir. Peygamber, Allah'ın kanunlarına göre ne haramsa -bütün dünya o şeyi helal kabul etse bile- onu haram ilan etmeli ve Allah'ın kanunlarına göre ne helalse -bütün dünya o şeyi haram kabul etse bile- onu helal ilan etmelidir.

2) Uygulamada Şehadeti: Yani Peygamber, bütün insanlara sunmak üzere görevlendirildiği şeyleri illa önce kendi nefsinde uygulayarak göstermelidir. Onun hayatı, kötü dediği şeylerden uzak olmalı ve kişiliği iyi, mükemmel diye adlandırdığı davranışları yansıtmalıdır. Farz dediklerini ilk önce kendisi yapmalı, günah dediklerinden sakınmaya en fazla kendisi dikkat etmelidir. Onun karakter ve davranışları, davetinde ne kadar samimi olduğuna şehadet etmelidir. Onun şahsı, getirdiği talimatın öyle bir modeli olmalıdır ki, onu gören bir kimse, tüm dünya, davet ettiği iman ile nasıl bir insan oluşturmak istediğini, o insana nasıl bir karakter yerleştireceğini ve bu insan sayesinde dünyada nasıl bir hayat tarzı, nasıl bir sistem kuracağını hemen anlayabilmelidir.

3) Ahirette Şehadet: Ahirette Allah'ın mahkemesi kurulduğunda, Peygamber, hiçbir eksiltme ve değiştirme yapmaksızın kendisine emanet edilen tebliği insanlara ulaştırdığına ve gerek söz, gerekse davranış olarak insanlara hakkı açıklamamakta hiçbir zayıflık ve kaypaklık göstermediğine şehadet edecektir. Bu şehadete dayanılarak müminlerin hangi mükâfatı, kâfirlerin ise hangi cezayı hak ettikleri belirlenecektir.

Buradan, Allah'ın Peygamberi şahit kılarak ona nasıl büyük bir sorumluluk yüklediği ve bu yüce makama layık olan şahsın ne kadar büyük bir şahsiyet olduğu fikri ortaya çıkmaktadır. Dinle ilgili Hz. Peygamber'in sözlü olarak ve uygulamada şehadet etme konusunda hiçbir gevşeklik ve ihmal göstermediği sabittir. İşte bu nedenle, o, insanlara hakkı ve Allah'ın kendilerini nasıl bir hesaba çekeceğini açıkça tebliğ ettiği hususunda şahitlik edebilecektir.

Bir kimsenin sadece kişisel kapasitesi ile başkalarını, iman ve salih amellerin sonucu olan iyi bir akıbetle müjdeleyip, küfür ve kötü amellerin sonucu olan kötü akibetle korkutmasının başka, Allah tarafından ahiretteki iyi sonla müjdeleyip kötü sonla korkutması için görevlendirilmesinin başka bir şey olduğuna dikkat edilmelidir. Allah tarafından bu göreve atanan kimse, müjdeleme ve uyarıp-korkutma konusunda bir yetkiye sahiptir. Bu da onun bu müjdelemesinin ve korkutmasının meşruiyet temelini teşkil eder. Onun bir amel hakkında müjde vermesi, onu gönderen büyük Hâkim’in bu ameli tasdik ettiği ve buna bir mükâfatla karşılık vereceği, bu nedenle de ya farz, ya vacip, ya da müstehap olduğu, yani yapana mutlaka mükâfat verileceği anlamına gelir. Diğer taraftan onun bir korkutması, yaratıcının onu yasakladığı, bu nedenle onun günah veya haram olduğu ve bu ameli işleyişinin mutlaka cezalandırılacağı anlamına gelir. Allah tarafından tayin edilmeyen bir kimsenin müjde ve uyarılarının ise böyle bir otorite ve dayanağı yoktur.2

Öyle bir dinin sınırları içerisinde nefes alıp vermekteyiz ki; bu din, hayatın tüm zerrelerine nüfuz ediyor. Boş bıraktığı hiçbir alan yok. Dengeyi, olayların tam ortasına koyuyor; hem ümit, hem korku; hem müjde, hem uyarı… Bizlere, “şahit” olan bir Rasul, bize iyiyi “müjde”liyor ve ardından da kötüye kaymamak için “uyarı” vazifesini devreye sokuyor. Onu dinlemek ve Ona uymak zorunluluğumuz var. Meşalemiz O’dur. Onun mesajını mucibince hücrelerimize işlemek durumundayız… Ebedi kurtuluş için, onun tutunduğu ipin bir ucundan da bizim tutunmamız gerekir. Onu görevlendiren Yaratandır. Yaratanın sınırlarını çizdiği bir görev alanı; hakkı, iyiyi, güzeli, doğruyu ve mükâfatı taşır benliğinde. Müminlerin üzerine düşen de, bu ezeli hakikatin kulpuna yapışabilmektir.

Kutlu bir doğuşla dünyayı teşrif eden canımız, baş tacımız Rasulümüz, dirilten Sözleri üzerimize serpti bir saadet vaktinde. Şimdi o vakti an’ımızda doğurmanın zamanıdır…

FAYDALANILAN ESERLER:

1-Besâiru'l Kur'an – ALİ KÜÇÜK
2-Tefhimu'l-Kur'an – EBUL ALA EL MEVDUDİ

Verme Bilinci

2009-02-10T13:30:00.000-08:00

Zamanımız, varlığımızın tümünü, maddi-manevi, Rabbe adamak, Rabb yolunda harcamak zamanıdır. Elbette, her çağdaki müminler bu sorumluğu üzerlerinde taşırlar. Herkes zamanından sorumludur; zamanını iyi okumak ve vahyin potasından geçirmek durumundadır. Müslümanların malî planda ilerlemeye başladıklarından sonra, Allah yolunda yavaşlamaya, dökülmeye ve sendelemeye yüz tuttuklarını, içimiz burkularak görüyoruz. Denge mekanizmasını bir türlü yakalayamayanların, tekrar tekrar vahyin sözlerine kulak kabartmaları gerektiğini düşünüyoruz. Bu sözlerimizden olarak infak konusuna değinmek istiyoruz. Maddi durumu ne olursa olsun her Müslüman’ın kazancının belli bir bölümünü Allah için vermesi/harcaması gerekir. Kazancımız ne olursa olsun, onu infakla/zekatla temizlememiz icap eder. Bu bilince eremeyenlerin işlerinin hiçbir şekilde düzelmeyeceğine inanıyoruz. Türkiye sathında düşündüğümüz vakit, asgari ücretle çalışan bir insanın bile infak boyutunda verecek bir şeyleri vardır ve olmalıdır. Durumum iyileşsin ondan sonra veririm, zihniyeti hep erteleme ahlakını doğuruyor ve gariptir ki, durumlar bir türlü iyileşmiyor. Şu halde, iman sahibi her bir fert inancını kuvvetlendirmek ve maişetini bereketlendirmek için vermeyi öğrenmeli, verme bilincine ermelidir.

Bugün Müslümanların geldikleri konum itibariyle infak etmeye, zekat vermeye çok müsait olduklarını görebiliyoruz. Kendileri milyarlık, trilyonluk servetler içerisinde yüzerken çalışanlarına asgari ücreti layık görenler için “Allah affetsin” duasında bulunmayı uygun görüyoruz. Filistin, Çeçenistan, Afganistan, Irak… vs. halkları Müslüman olan beldelerdeki mazlum ve mustazaf halde olan, durumları açlık sınırına dayanmış, sağlık şartları olabildiğince elverişsiz, yurtları/ haneleri işgale uğramış insanlara ellerini uzatmayanların halleri nice olur? Allah için ve dini uğruna verilen bir kuruşun Rabb katında nasıl derecelendiğini aşağıda göreceğiz, fark edeceğiz ve kavrayacağız.

Hayat Kitabımızda, Bakara Sûresinin 261 ila 280. ayetlerde hep infak/sadaka/zekat konularının ele alındığını görüyoruz. Ard arda yirmi ayette infak hususunun üzerinde durulması hakikaten düşündürücüdür. Biz, bu ayetler kümesinden yalnızca birini alıp bu yazımızı o ayet üzerine bina etmek istiyoruz:

“Mallarını Allah yolunda infak edenlerin örneği yedi başak bitiren, her bir başakta yüz 'tane' bulunan bir tek 'tane'nin örneği gibidir. Allah, dilediğine kat kat arttırır. Allah (ihsanı) bol olandır, bilendir.” (Bakara: 261)

Muhakkak ki ekonomik görüşleri tamamen değişmedikçe insanlar ahlâkî bir sebeple malî fedakârlıklarda bulunamazlar. Servet biriktirmek için yaşayan ve ölen, her şeyi kâr ve zarara göre değerlendiren materyalistlerden, yüce bir amaç uğruna bir şeyler harcamaları beklenemez. Hatta onlar soylu bir gaye uğruna harcama yapıyor görünseler bile, gerçekte bunun kendilerine, kabilelerine veya uluslarına neler kazandıracağını hesaplamakla meşguldürler. Bu tip bir kafa yapısıyla Allah yolunda bir adım bile ilerlemek imkânsızdır. Allah kelâmını yüceltmek için kişi, dünyevî bir kazanç veya kayıp söz konusu olmaksızın tüm hayatını, servetini ve enerjisini harcamalıdır. Bu yol, geniş bir görüş açısı, büyük bir cesaret, geniş bir kalp ve her şeyin ötesinde Allah rızasını kazanmak için samimi bir istek gerektirir. Bundan başka materyalist ahlâkı kaldırıp, yerine manevî değerleri koymak için, sosyal sistemde de köklü değişiklikler yapmak gerekir.

İlâhî ilkelere uygun şekilde ve Allah rızası için harcanan her şey, kişinin kendi ihtiyaçları veya akrabalarının ihtiyaçları için, kamu yararına veya İslâm'ı tebliğ için, ya da cihad için harcanmış olan her şey, Allah yolunda harcanmış demektir.

Allah'ın sınırsız kaynakları olduğu ve O her şeyi bildiği için, kişi Allah yolunda harcarken ne kadar samimi ve istekli olursa, Allah'tan göreceği mükâfat da o denli büyük olacaktır. Kişi, bir tohumdan yedi sekiz yüz dane üreten Allah'ın, yapılan iyilikleri de yedi yüz misli ile mükâfatlandırmaya kadir olduğuna kesinlikle inanmalıdır.

Bu gerçeği gözler önüne serdikten sonra, bu bağlamda Allah'ın kaynaklarının sınırsız olduğunu ve O'nun amelleri hak ettikleri ölçüde mükâfatlandırabileceğini göstermek ve O'nun her şeyi bildiğini, neyin hangi niyetle harcandığından habersiz olmadığını göstermek amacıyla, Allah'ın iki sıfatı özellikle zikredilmiştir. Bu nedenle kişinin hak ettiği mükâfatı kaybetmesi söz konusu değildir.

Yerleştirilmek istenen ilke, farz ve sorumlulukla başlamayıp insanın yapısındaki canlı tepki ve duyguları harekete geçirmek suretiyle yakınlık ve teşvik havasıyla başlıyor. Ayet-i Kerime, hayattan, hareketli, gelişmekte olan, verimli ve cömert bir tablo sunuyor; ziraat tablosunu, toprağın aracılığıyla Allah'ın hibesini gözler önüne seriyor. Çünkü ziraat, aldığından fazlasını verir, mahsulünü tohumuna kıyasla kat kat fazla veriyor. İşte bu canlı manzara, mallarını Allah yolunda infak edenlere örnek olarak sunuluyor: "Mallarını Allah yolunda infak edenlerin örneği yedi başak bitiren, her bir başakta yüz 'tane' bulunan bir tek 'tane'nin örneği gibidir."

Bu ifadeden zihnimizde, matematiksel bir işlem olarak bir tek tanenin yedi yüz taneye katlanması anlamı çıkmaktadır. Ancak ifadenin sunduğu canlı manzara bundan çok daha kapsamlı ve güzel, duyguları harekete geçirmesi ve vicdanları etkilemesi bakımından daha büyüktür. Bu, gelişen hayat sahnesidir... Canlı tabiat sahnesidir… Cömert ziraat sahnesidir... Sonra bitkiler âleminden harika bir sahnedir; yedi başak taşıyan bir sap ve yüz taneyi içeren bir başak...

Ayet-i Kerime, cömert ve gelişen hayat kervanında beşer vicdanını Allah yolunda harcamaya ve vermeye yöneltmekte, onlara, aslında vermeyip aldıkları mallarında herhangi bir eksilme söz konusu olmadığını, aksine arttığını göstermektedir. Böylece verim ve gelişme dalgası yoluna devam edip, ekin ve ürün sahnesinin coşturduğu duyguları kat kat arttırmaktadır. "Allah dilediğine kat kat arttırır..." Sayısız ve hesapsız derecede arttırır. Sınırını hiç kimsenin bilmediği rızkından ve kapsamını hiç kimsenin kavrayamayacağı merhametinden kat kat verir.

"Allah (ihsanı) bol olandır, bilendir." O geniş lütufludur; kullarına verdiklerini kısıtlamaz, kesmez ve kurutmaz... Bilendir; niyetleri bildiği gibi kalplerin derinliklerinde gizlenenleri de bilir. Hiçbir şey O'na gizli değildir... Ancak, gelişen ve çoğalan infak hangisidir? Yüce Allah'ın dünya ve Ahirette dilediğine arttırdığı hangi ihsandır? İnsanî duyguları yüceltip kirletmeyen infaktır, kimsenin onurunu rencide etmeyen ve duygularını tırmalamayan infaktır... Özveriden arınmışlıktan ve yalnızca Allah'ın rızasına yönelik olarak verilen infaktır...

Tüm bu sözlerin yanında Müslümanların ekonomik kriz bahaneleriyle infaktan uzak durmaları ne ile ifade edilebilir? Vicdanî ve ahlakî krizler ayyukta iken, maddiyatı dert edinmenin anlamı nedir? Başımıza gelen kötü hallerin, kendi ellerimizle yaptıklarımızdan ötürü olduğunu bilmez miyiz? İşte, iyi haller için, kazandıklarımızı temizlemenin, bereketlendirmenin vaktidir bu an! Şu üç günlük, geçici âlemde insana sunulan tüm nimetlerin ücretsiz ve karşılıksız olarak verildiği aşikârdır. Bunların hepsinin üstüne, mayası çamur olan ve pis bir sudan yaratılan insandan istenilen yalnızca; yaratan, rızık veren, hükümler vazeden, Rabb olan Allah Azze ve Celle’ye hakkıyla kulluk etmesidir. Bu kulluk müessesisin en önemli şubelerinden birisi de, infaktır. İnfak damarını yaşatabilenler hakk katında ulvi nimetlerle mükâfatlandırılacaklardır.

Canını Rabb yolunda verenler de, düştükleri toprağın damarlarına hayat pompalarlar, o toprak bereketlenir. Aziz İslam’ın, hayatın tüm hücrelerine nakşolması için canlarını feda edenler, arkalarında taze filizler bırakırlar. Onların misali yedi başak bitiren, her bir başakta yüz 'tane' bulunan bir tek 'tane'nin misali gibidir. İhsanı bol ve her şeyin ilmi kendinde olan Rabbimiz, İslam yolunda can veren, kanlarıyla arzda fidanlar yeşertenlerin iyiliklerini kat kat artırır. Onlar vermeyi öğretirler; en kıymetli varlığımız olan canımızı, Sahibine en güzel yolla, Şehadetle vermeyi… Onlar, vermenin muallimidirler…

Verdikçe çoğalmanın bilincini bize aşılayan Rabbimize sonsuz hamdler olsun. Kitabımız ayet ayet hayat örmektedir. İş bunun fevkinde olabilmek… Büyümek için, almak için ve artmak için vermeyi kendilerine ders edinenler kazanacaklardır. Kilometrelerce uzaklarda bizlere gözlerini diken masum, mazlum ve garip kardeşlerimizi ne zamana kadar daha bekleteceğiz? Onların bize baktığını bilmememize hacet mi var? Ve yakınlarımızdakiler de bize bakar. Onlar öyle ki, istemeyi ar edinirler, yüzleri al al olur. Onları fark edecek erler olmak durumundayız.

Şimdilerde, özellikle Gazze yerle bir olmuş durumdadır. Evler, iş yerleri, okullar, hastaneler, ibadethaneler vs. yok olup gitmiştir. Gazze’nin tekrar ayağa kalkması için, hükümetlere mi bırakacağız işi? Bizim gücümüz yetmez mi diyeceğiz? Halbuki yukarıda okuduğumuz ayet-i kerime’de Rabbimiz, verdiklerimizin yedi başaklı bir dane misali olduğunu ve her bir danenin içinde yüz başak bulunduğunun haberini veriyor bize. Bu ayetin hikmeti, bugün zuhur ediyor işte. O vakit, bizim ihlaslı bir şekilde verdiğimiz ufak bir şey binlere tekabul ediyor. Nice binler, Gazze’yi tekrar oluşturmaz mı dersiniz? Benim inancım oluşturacağı yönündedir.

Müslümanlar olarak yine seyirci mi kalacağız? Hani bir kardeşimizin ayağına batan diken, bizim canımızı da acıtacaktı? Gazze’yi inşa etmek, biz iman erlerinin vazifesidir. Hükümetler de bu işi üstlenmişlerse eğer, onlara ‘siz geri durun’ diyecek değiliz elbette. Ama sorumluluğumuzu ertelemeyeceğiz. Dişimizden, tırnağımızdan artırıp Gazze’nin dirilmesine katkıda bulunacağız. Bütün bunlar için, infak erlerine çağrımız var. Rabbin buyruğuna halisane uymak isteyenleredir davetimiz. Allah rızası için, kardeşleri için canını ve malını ortaya koyacak erler buyursunlar!

Duamız, o erlerin safında olabilmektir.

Faydalanılan Eserler:

Tefhimu'l-Kur'an - EBU'L - A'LA EL MEVDUDİ
Fizilal'il Kur'an – ŞEHİD SEYYİD KUTUP

Gazze’den Ümmet’e En Büyük Hediye, Vahdet!..

2009-01-10T13:30:00.001-08:00

Ne zaman zalimler /kâfirler, beldelerimize sadırsalar, ekinlerimize kast etseler; işte o zaman biz müminler uyanırız, ayağa kalkarız, diriliriz, direniriz, haykırırız, ağıt yakarız, zalime lanet okuruz. Ama bu hal, hep zalimler ayağa kalkınca, atağa geçince, hep küfür tuğyan edince olur! İlginç değil mi?

“Ey müminler, sabırlı olunuz, sabır yarışında düşmanlarınızı geride bırakınız, sürekli savaşa hazırlıklı olunuz ve ALLAH'tan korkunuz ki, kurtuluşa eresiniz.” (Ali İmran Suresi, 200. ayet) Bu ayetten yola çıkarak, müminlerin sürekli teyakkuz halinde olması gerekmez mi? Uyanışımızı, direnişimizi her zaman küffar mı tetikleyecek? Taze ve diri kalmak, imanımızın gereği değil mi? Müfessirlerimizin geneli, bu ayetteki ‘sürekli savaşa hazırlıklı olunuz’ cümlesini, sıcak savaş halindekiler için kullanmışlardır. Günümüze getirdiğimizde, inananların her halükarda, düşmanlarına karşı mukavemet etmelerini anlamalıyız. Onların ürünlerini kullanmamak, onların güçlerini sıfırlamak için gereken her şeyi yapmak durumundayız.

Bizim beldelerimizi hedef alan işgal ve istilalar, bizi bize, bizi dize getirir. Hep mukavemet, hep savunma merkezli olur tavırlarımız…

Zulümatın bu denli koyulaşması ve zalimlerin bu sınır tanımamazlıklarında hayır mı, yoksa şer mi aramalı? Toprağın damarlarına, kanlarıyla hayat vererek tanık olmanın destanını yazanların gidişlerine, bize uyanış aşılamalarına, bizi hayırda, zalime karşı kahırda birleştirmelerine ümit penceresinden bakıyoruz. Şehitlerin Hakk katında diri olduklarına olan inancımız, sonsuzdur. Mevt toprağı serpilmiş ve hantallaşmış bedenlerimizin, yüreklerimizin, zihinlerimizin teyakkuza geçmesine seviniyoruz. İslam’ımızın nişanelerinden birisi olan Kudüs’ümüzün, rahmet ve bereket damıtan toprağının bir kez daha, bin kez daha işgalle imtihanı, yüreklerinde imanın kardeşlik devşiren yüzünü taşıyanları, sarsarak uyandırmaktadır.

Vahdet kapısının tekraren aralanmasından ötürü, hayır umuyoruz zalimlerin zulmünden. “Hoşlanmasanız da savaşma size farz kılındı. Olur ki hoşlanmadığınız bir şey sizin için hayırlı olur. Olur ki sevip arzu ettiğiniz bir şey sizin için şerli olur. Doğrusu ALLAH bilir, siz bilmezsiniz.(Bakara Suresi, 216. ayet)” Bu kerim ayet mucibince, Gazze işgalinden, şehit düşen ana, baba, evlatların kanlarından; yerle bir olan meskenlerden hayır temenni ediyoruz. Yerlerin, göklerin ve her ikisi arasındakilerin yegane sahibi olan ALLAH Azze ve Celle, zalimlerin hesaplarını ters-yüz etmeye muktedir değil midir? O’nun hesabı daha derin ve azabı çok çetin değil midir? O bilir, biz bilmeyiz!

Nuh kulunu, tufan imtihanından gemiyle kurtaran, O’dur. Musa kulunu, firavun ordusundan Kızıldeniz vesilesiyle felaha erdiren, O’dur. İbrahim kulunu, ateş çemberinden Gülistan’a çıkaran, O’dur. Yusuf kulunu, karanlık kuyudan Mısır’ın sultanlığına taşıyan, O’dur. MUHAMMED kuluna, putlar şehrini Tevhid merkezi yapan ve medeniyetin beşiği kılan, O’dur… Tüm bunlara mukabil, Âdem kuluna, imtihan olarak oğul Kabil, yani katil; Nuh ve Lut kullarına, davetlerini bir türlü kabul etmeyen eş ve oğullar; İbrahim kuluna, putperest bir baba; MUHAMMED kuluna, davetin ilk anlarından itibaren en büyük düşman ve hasım kesilen amca Ebu Leheb, yenge Ümmü Cemil ve nasipsiz Mekke halkı verilmiştir. (Selam olsun tüm ALLAH Elçilerine.)

Tarih boyunca, her şey zıddıyla kaim olmuştur ve dünya dönüşünü devam ettirdiği müddetçe, bu ezeli hakikat de tazeliğini koruyacaktır. Bennaların, Kutupların, Udehlerin hakkına, Abdunnasırlar; Şeriatilerin, Beheştilerin, Mutahharilerin, Humeynilerin hakkına, Şahlar; İslambulilerin hakkına, Sedatlar; Hamaların hakkına, Esadlar; Şamillerin, Dudayevlerin, Hattapların hakkına, Moskoflar; Şikakilerin, Ayyaşların, Yasinlerin, Rantisilerin, Reyyanların hakkına, Şaronlar, Olmertler; Filistin’e İsrail; Çeçenya’ya Rusya; Irak’a ABD; Keşmir’e Hindistan… düşecektir.

Türkiye sathında, Tevhidin diriltici soluğuyla hayat bulan nice muvahhidler de, 12 Eylüllerle, 28 Şubatlarla vs. vs. vs. sınanacaklar ve sınanıyorlar. Zafer, Hakkın yanında olanlarındır. Yok ve mağlup olmak küffarındır, zalimindir, tuğyanındır.

Ve işte Gazze… Bir kez daha uyandık ve bir kez daha Vahdet’in sıcak kollarında bulduk kendimizi, benliğimizi, kimliğimizi… Grup, klik, cemaat, parti, mezhep vs. farkı gözetmeksizin, ALLAH’a ve Rasulüne iman edip kardeş olma şerefini tüm hücrelerinde taşıyan Müslümanlar, Gazze hattında Vahdet oldular, Vahdet olduk elhamdulillah.

Yardımlar Gazze’ye, dualar Gazze’ye, eylemler Gazze’ye, boykotlar Gazze’ye… Gazze biziz, biz Gazzeyiz. Dünyanın uzak bir yerindeki, Müslüman bir kardeşimizin ayağına diken batsa, o diken, bizim canımızı da acıtır. Bu bir Hattab oğlu Ömer öğretisidir. (Selam olsun ona ve tüm Peygamber dostlarına.) Kardeşleri yanarken, umarsızca yatma zilletini gösterenlerden olamazdık ve olmadıkta nitekim. Rabbimizden bu şahitliğimizi kabul buyurmasını, niyaz ediyoruz. (Âmin) Müminler, bir olmazlığa düştükleri vakit, hep birlikte onu def etmek için yürürler. (Şura Suresi, 39. ayet) Ve bunu Gazze imtihanında, en bariz şekliyle görüyoruz. Bu sıcaklığın, bu kardeşliğin, bu boykotun, bu bitmek-tükenmek bilmeyen dualarımızın, Ümmetin genelinde gündem tutmasını diliyoruz Rabbimizden. (Âmin)

Bir Şubat ayına daha girerken, ne Şubatların, ne de Eylüllerin uğursuzluklarının, yıldırmalarının ve korkutmalarının Ümmetin Vahdetine halel getiremeyeceğini nasipsizlere haykırıyoruz; sesimizi onlara duyur Rabbimiz! (Âmin)

Gazze imtihanıyla bizi Vahdet kılan Rabbimize sonsuz şükürler olsun.

Sözlerimizi, bir soruyla noktalamak istiyoruz: Gazze’den Ümmete en büyük hediye: Vahdet… Peki, biz bu hediyenin farkında mıyız ey Ümmet?

Yaktılar Gazzeyi, Yani Yüreğimizi!..

2008-12-10T13:30:00.000-08:00

Yüreğimizin tâ ortasında, yangın yeri olarak duran Gazze’mizle ilgili bir yazı çalışması yapmak istedik. Ama bu o kadar kolay olmadı; içimizi kanatan elim vakalar zihnimizi dumura uğrattı. Bir yazı ile de olsa, Gazze’ye, Filistin’e ve aziz şehidlerimize karşı sorumluğumuzu yerine getirmek istedik. Yapılması gereken şeylerin çok olduğunun bilincindeyiz; özellikle de malî yardımlar ön planda elbette ki. Hepsinin yanında, biz, yazarak da küfrün, zulmün ve Siyonizm’in beyninin çatlatmasını ve düzenlerinin yerle bir olmasını diliyoruz Rahman, Rahim, Aziz ve Kahhar olan Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle’den.

Biz, bu vahşeti, Kerim Kitabımızın bazı ayetleriyle ilişkilendirerek değerlendirmek istiyoruz. Malumunuz olduğu üzere, Bûruc Süresinde, ALLAH’a olan bağlılıklarından ötürü, ateşler yakılan çukurlara atılan müminler konu edilmektedir. Biz, yalnızca, 8. ve 9. ayeti alıyoruz konumuzla ilgili olarak:

“Onların müminlere bu işkenceyi yapmalarının tek sebebi, müminlerin göklerin ve yerin tek Hâkimi, Aziz ve Hamîd olan ALLAH'a iman etmeleri idi. ALLAH her şeye şahiddir. (Buruc Suresi: 8-9)”

O müminler, kızılacak, kendilerinden intikam alınmaya kalkışılacak başka bir şey yapmıyorlar, ancak ALLAH'a inanıyorlar ve o iman ile gitmek istiyorlardı. O ALLAH ki Aziz, bütün yücelik ve kuvvet onun, kimse onun yücelik ve kuvvetine karşı gelemez; Hamid, bütün hamd onun, kimse onun karşısında hamd ve saygıya layık olamaz. O ki bütün göklerin ve yerin mülk ve saltanatı hep onun, hepsinde dilediği gibi işini yürütür. İşte o müminler ancak o ALLAH'ın mülküne, izzetine ve gücüne, onun hamde layık olduğuna inandıkları ve bu imanlarında devam etmek istedikleri için, o Ashab-ı Uhdud (hendek sahipleri) onlara kızıyor ve yaptıklarını yapıyorlardı. Oysa ALLAH her şeye şahittir. Her şeyin yanında hazır ve görücüdür.

Evet, görüyor musunuz suçu? Neymiş suçları? İşte ALLAH anlatıyor ki bunların bütün suçları ALLAH’a inanmak. ALLAH’a inanıyorlardı bunlar. İşte en büyük suç budur kâfirin gözünde. Bugün de kâfirlerin gözünde en büyük suç budur. ALLAH’a iman etmek. Kâfirlerin gözünde en büyük suç budur. Ben Müslüman’ım diyen kişi, ben ALLAH’a iman ediyorum, ben ALLAH’ın istediği biçimde yaşamak istiyorum diyen kişi dünyanın en büyük suçlusudur. O mürtecidir ve kesinlikle yok edilmelidir.

Siyonist İsrail’in Filistin üzerine yaptığı amansız zulüm ve vahşetler, bu ayetler çerçevesinde değerlendirildiği vakit, zulmün ve hakkı inkâr etmenin ideolojisinin ne olduğunu daha derinlikli bir şekilde anlayabiliyoruz. Ve Hakkın şahidliğini yapma derdinde olanların, her devirde böylesi olmazlıklara dûçar kılınacaklarını öğreniyoruz. Filistin, Irak, Afganistan, Çeçenistan vs. işte bu haldedirler.

Ayetlerin ifadesine dikkat ederseniz onlar bizden farklı inanmışlar da onun için yakılmışlar. Bizden çok farklı bir imanla inanmışlar da onun için hendeklere gömülmüşler. Kâfirlerin bu kadar gazaplanmalarının sebebi onlar bizim gibi yamuk inanmamışlar. Onlar ALLAH’a ALLAH’ın istedikleri gibi iman etmişler. ALLAH’a inanmışlar ama nasıl bir ALLAH’a inanmışlar? Ya da inandıkları ALLAH’ı hangi sıfatla bilmişler? Bakın ALLAH diyor ki:

Bu Müslümanlar Aziz olan bir ALLAH’a inanmışlar. Ya da inandıkları ALLAH’ı Aziz bilmişler de onun için yakılmışlar. Eğer bugün kâfirler tarafından bizim karşımıza da bu tür hendekler kazılıp diri diri yakılmıyorsak, eğer şu anda kâfirlerle kol kola bir hayat yaşıyorsak bizler yamuk inanıyoruz da ondan. Eğer bugün bizler de onlar gibi inansaydık eminim bizim durumumuz da onlarınkinden farklı olmayacaktı. Çünkü tarih boyunca kâfirler hiç değişmemiştir. Değişen Müslümanlardır.

Filistinli kardeşlerimiz, imanlarının aslını yaşama gayretinde olduklarındandır ki, böylesi mezalimler, üzerlerinde kara bulutlar gibi hiç kaybolmuyor yıllar yılı. Ve tabi ki, aynı şeyi, diğer sıcak savaşın devam ettiği coğrafyalarımız için de söyleyebiliriz.

Bakın bu surede yakılan Müslümanlar, farklı inanmışlar. ALLAH’ı Aziz bilmişler, Aziz olan bir ALLAH’a inanmışlar da onun için kâfirleri gazaplandırmışlar. İnandıkları ALLAH Aziz olan bir ALLAH’tı. Aziz, izzet sahibi demektir. Aziz, mutlak güç ve kudret sahibi, mutlak egemenlik sahibi, izzetine kimsenin toz konduramayacağı, sahasına kimsenin giremeyeceği, aldığı kararlarını kimsenin gözden geçiremeyeceği, göklerde ve yerlerde tek hâkimiyet sahibi, tüm varlıkların boyunlarındaki kulluk iplerinin ucu elinde olan, mutlak tasarruf sahibi varlık demektir. Hayata hâkim olan, herkesin arzularına boyun büktüğü yenilmez ve yanılmaz varlık demektir. Sadece kendisine kulluk edilen, sadece kendisi dinlenilen, sadece kendisinin yasaları uygulanan varlık demektir. İşte bu Müslümanlar, böyle bir ALLAH’a inanmışlar. Kullarını kendisinden başkalarına kulluk etmeleri konusunda, kendisinden başkalarını dinlemeleri konusunda soğanın dişisinden bile kıskanan bir ALLAH’a inanmışlar ve yakılmışlar. Hayatın her alanında, kendilerinden kulluk isteyen bir ALLAH’a inanmışlar. Hayatlarında, ALLAH’tan başkalarına karışma alanı bırakmamışlar da onun için sahte rableri, yapay tanrıları kızdırmışlar.

Eğer onlar, şu anda bizim yaptığımız gibi sadece ALLAH’a inanıp ta hayatlarına karıştırmasalardı, hayatlarının bazı bölümlerine ALLAH’ı karıştırıp öteki bölümlerine karışacak başka İlahların varlığını kabul etselerdi inanın yakılmayacaklardı. Kâfirler tarafından affedileceklerdi. Evet, inanılan ama hayata etkinliği olmayan, inanılan ama hayatına karışmayan, kılık kıyafetlerine, eğitimlerine, hukuklarına, ekonomilerine, yemelerine-içmelerine, kazanmalarına, harcamalarına, okumalarına-yazmalarına, sofralarına, mutfaklarına, ev tefrişlerine karışmayan, dünyadan el etek çekmiş bir ALLAH’a inansalardı inanın burunları bile kanamayacaktı. Rahat bir hayat içinde yaşayıp gideceklerdi. Ya da, Ebu Cehil’in inandığı ALLAH’ı gibi yeryüzünde kendisine imanla birlikte bir takım putların, bir takım yardımcıların, bir takım sahte Rablerin, sahte efendilerin varlığına ve kullarının onlara da kulluğuna göz yumacak, ses çıkarmayacak uyuşuk bir ALLAH’a(!) inansalardı kesinlikle ölmeyecekler, öldürülmeyeceklerdi. Ama onlar böyle inanmamışlar. ALLAH’ı böyle tanımamışlar. ALLAH’ı tek Rab, tek İlah bilmişler. ALLAH’tan başka Rab ve İlah kabul etmemişler. Tüm sahte Rablerin rububiyyetini reddetmişler.

Aziz olan, güç kuvvet, hâkimiyet, otorite sahibi olan, yerde ve gökte yegâne söz sahibi, izzet sahibi bir ALLAH’a inanmışlar. Hükmünde, gökleri ve yeri idaresi konusunda hiç bir ortağa rızası ve ihtiyacı olmayan bir ALLAH, işte böyle bir ALLAH’a inanmışlar ve yakılmışlar. Eğer bugün bizler de, böyle bir imanla kâfirlerin karşısına çıkabilsek, ALLAH’ı böylece kabullenip O’nun dışındaki sahte Rableri reddettiğimizi bir ilan edebilsek, hayatımızda ALLAH’tan başkalarının söz sahibi olmadığını bir ortaya koyabilsek eminim kâfirler bize de tahammül edemeyecek ve aynı akıbetle bizler de karşı karşıya geleceğiz demektir.

İşte, Filistinli kardeşlerimizin yaşadıklarına şahidiz. Kâfir ve Siyonist İsrail’in son saldırıları sonucunda şehidlerimizin sayısı dört yüz’e, yaralı kardeşlerimizin sayısı da iki bin’e yaklaşmıştır. Bu, Gazzenin imanının imtihanıdır. Yalnızca Rabbe dayanmanın ve Onu tek yâr kabul etmenin bilânçosudur şimdi Gazze sokakları.

Demek ki kişi ALLAH’a, ALLAH’ın istediği gibi inanmıyorsa bu imana iman denmez. ALLAH’a ALLAH’ın istediği şekilde inanmayan kişi istediği kadar kendisinin Müslüman olduğunu iddia etsin, bu iddia boştur.

Evet, bu yakılan mü’minler ALLAH’ı Aziz bilmişler. İzzeti ve şerefi ALLAH’ta bilmişler. ALLAH’tan başkalarında izzet, şeref, güç kuvvet, otorite, egemenlik, hâkimiyet görmemişler. İzzeti A.B.D de, Avrupa’da, İsrail’de, malda, makamda, koltukta, rütbede, parada değil ALLAH’ta ve ALLAH’a imanda, ALLAH’a kullukta görmüşler.

ALLAH’a kulluğun canlarıyla ibraz eden Filistinliler, bugün bize bir öğretmendirler. Her türlü fedakârlığa yönelmemiz gerektiğinin çağrısında bulunmaktadırlar. Candan ve maldan geçmenin vaktinin tam üzerinde olduğumuzu haykırmaktadırlar. Rahat bir ahiret hayatı yaşayabilmek için, dünyada rahatsız olmayı kâr saymamızı ifade ediyorlar. ALLAH’a, Rasulüne ve ALLAH yolunda mücadele etme sevgisini, her türlü sevginin üzerine çıkarmamızın olmazsa olmazlığını öğütlüyorlar.

İsrail ve onun yolundakiler, bir gün azabın en şiddetlisine çarptırılacaklar, Amenna! Aslolan, biz geride kalanların, zulme seyirci mi, yoksa kahredici mi olduğumuz! Bütün bu hunharlıklara rağmen, hala yerimize çakılıp kalabiliyorsak, “aman, işimden, aşımdan olurum.” diyerek köşelerimizde oturabiliyorsak, bu imtihanda yerimizin neresi olacağını varıp biz düşünelim! Karınca misalinde olduğu üzere, İbrahim aleyhisselam’a taşıdığı suyun, ateşe kâfi gelmeyeceğini ne kadar biliyorsa da, “en azından safım belli olsun.” düşüncesi gereğince, hiçbir fedakârlığı küçümsememeliyiz ve fedakârane tavırlar sergilemeliyiz. Hiçbir şeye gücümüz yetmiyorsa da, son kertede, kalbimizle buğz etmeyi bir vakit bile unutmamalıyız.

Son olarak, dualarımızı bir çığ gibi büyütmenin vaktidir gayrı. Niyazımız Rabbimizden odur ki, İsrail’in ocağına birer Füze olsun dualarımız! Nefeslerimizin kuvveti, Siyonizm’in sütunlarını çatlatır mahiyette olsun diye, yakarmalıyız Yakarılanlara tek cevap mercii olan Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle’ye.

Mümin yüreklerin dudakları, duadadır şimdi. Değerimiz, dualarımızdır. Değerlerimizi, zalimlerin üzerine bir bomba niyetiyle Rabbimize yükseltiyoruz.

Rabbimiz, senin yolunda olan kullarını muzaffer kıl. Yolunun kadim düşmanlarını da zelil ve perişan eyle. (Amin.)

FAYDALANILAN ESERLER:

Besairûl Kuran - Ali Küçük
Hak Dini Kur’an Dili – Elmalılı M. Hamdi Yazır

Her Haneye Bir İsmail!

2008-11-10T13:30:00.000-08:00

Tarihin birinde, bir kurban oluş destanı yazılmıştı. Bir destan ki, yiğitlik devşirildi yeryüzüne. Bir baba ve bir oğul; yani İbrahim ve İsmail Aleyhisselam. İki fail ve vuku bulan bir fiil. Söz tükendi, cesaretin, şecaatin ve teslimiyetin kareleri çizildi arza. Rabbe yakınlaşmanın muhtevası, büyük bir imtihanla insanoğluna öğretildi. Nebevî bir rüya; hüküm ise, “ezbehûke” (boğazlamak) idi. Bu ciddi, hakiki ve ispat isteyen vakâ karşısında, iman ehli evladın dirayeti ibretamizdir:

“O, kendisinin yanında yürümeye başlayınca dedi ki: Oğulcuğum; doğrusu ben, rüyada iken seni boğazladığımı görüyorum. Bir bak, ne dersin? O da dedi ki: Babacığım; sana emrolunanı yap. İnşALLAH beni sabredenlerden bulursun.” (37-Saffat: 102)

Aman ALLAH'ım! Bu ne hoş bir iman, itaat ve teslimiyettir! Bu, ailesinden ve yakınlarından kopmuş, toprak ve vatanından hicret etmiş bir yaşlı İbrahim… İşte bu kişiye, ihtiyarlığında bir oğul veriliyor. Uzun zamandır, ümitle beklemişti onun gelmesini. Bu çocuk, Rabb'inin "uysal" diye nitelediği meziyete sahip bir "oğul" olarak dünyaya geliyor. İşte, İbrahim'i izliyoruz:

Tam oğluna alıştığında, oğlu çocukluktan kurtulup da onunla birlikte koşma çağına eriştiğinde ve yaşantısında ona eşlik edebilecek çağa geldiğinde... Evet, İbrahim ona tam alışıp bu biricik çocukla huzur bulduğu anda, rüyasında oğlunu boğazladığını görür. Bu rüyanın, Rabb'inden oğlunu kurban etmesi için bir işaret olduğunu anlar. Niçin? Tereddüt etmez. Aklına itaat ve teslimiyetten başka bir şey gelmez? Evet, bu bir işarettir. Sadece bir işaret... Açık bir vahy değil, direkt bir emir de değil. Ancak, Rabb'inden bir işaret... İşte bu yeter. Uymak ve boyun eğmek için bu yeterli. İtiraz etmeden, "Ya Rab! Biricik çocuğumu niçin boğazlayayım" diye Rabb'ine sormadan itaat için bu yeterli. Fakat, İbrahim bu isteğe can sıkıntısı içinde uymuyor. Sabırsızlık göstererek teslim olmuyor. Gönül huzursuzluğu içinde boyun eğmiyor. Asla! Tutumunda görülen kabul, hoşnutluk, iç huzuru ve sükûnettir. Bütün bunlar, korkunç durumu acaip bir iç huzuru ve sükûnetle oğluna açtığı sözlerinde görülüyor:

“Oğulcuğum; doğrusu ben, rüyada iken seni boğazladığımı görüyorum. Bir bak, ne dersin?”

Bu sözler sinirlerine hakim, yüz yüze geldiği emrin hak olduğundan emin, görevini yaptığına güvenen bir insanın sözleridir. Aynı zamanda bu sözler, karşılaştığı emir kendini korkutup da, acele ve telaşla bir an önce, ondan kurtulmaya ve işi bitirmeye çalışan ve işin sinirlerinin üzerindeki baskısını atıp, rahata ermeye çabalayan bir kimsenin sözleri değildir.

Durum, gerçekten zordur. (Bunda hiç şüphe yoktur) Kendisinden, biricik oğlunu savaşa göndermesi istenmiyor. Ondan, oğlunun hayatına mal olacak bir şeyi oğluna emretmesi de istenmiyor. Ondan, bu işi bizzat kendisinin yapması isteniyor. Bizzat, neyi yapacak? Oğlunu boğazlayacak. O, (bununla birlikte) emri bu şekilde karşılamakta, oğluna bu teklifi götürmekte, oğlundan kendi durumunu iyice düşünmesini ve bu konuda görüşünü bildirmesini istemektedir.

İbrahim, Rabb'inin işaretini yerine getirmek için oğlunu aldatmaya başvurmuyor. Aksine, oğluna bu emri alışılmış bir emir gibi sunuyor. Zaten bu emir, İbrahim’e göre diğer emirler gibidir. Rabb'i istiyor... Rabb'inin istediği olsun. Baş ve göz üstüne... Oğlu, bunu bilmeli. Emri, zorla ve mecbur ederek değil, itaat ve teslimiyet içinde kabullenmeli. Böylece o da, itaatin karşılığını elde etmeli, o da teslim olmalı ve teslimiyetin tadını tatmalı. İbrahim, kendisinin tatmış olduğu itaatin tadını, oğlu da tatsın istiyor. Kendisinin görmüş olduğu hayrı, dünya hayatından daha baki ve daha kazançlı olan hayrı, o da elde etsin istiyor. Babasının görmüş olduğu rüyayı tasdik etmek için boğazlanma teklif edilen çocuk, ne durumdadır? Oğul, kendisinden önce babasının yükseldiği ufka yükselmekte. "Çocuk; ‘Babacığım, sana emredileni yap, inşaALLAH beni sabredenlerden bulacaksın’ dedi." Oğul, emri sadece itaat ve teslimiyetle kabullenmekle kalmıyor; fakat, bunun yanında hoşnutluk ve kesin bir inançla karşılıyor: "Babacığım." Bu sözde, sevgi ve yakınlık var... "Boğazlanma" durumu, onu huzursuz etmiyor; korkutmuyor ve doğru yolu kaybetmesine yol açmıyor. Hatta, terbiye ve sevgisini bile sarsmıyor. "Sana emredileni yap." Babasının kalbinin hissettiklerini, o daha önceden hissediyor. Rüyanın işaret olduğunu hissediyor. Bu işaretin de bir emir olduğunun farkında. Bu kadarı tereddütsüz, hileye sapmadan ve şüpheye düşmeden emri yerine getirmek ve emre uymak için yeterli. Sonra, bu söz, ALLAH'a karşı edeptir. Bu, kendi gücünün sınırını ve dayanma gücünün hududunu bilmektir. Bu, güçsüzlüğüne karşı Rabb'inden yardım dilemektir. Ve kurban olurken; itaat ederken bu gücü asıl verenin, ALLAH olduğunu bilmektir. "İnşALLAH, beni sabredenlerden bulacaksın,” dedi. Oğul, kahramanlık, cesaret gösterisine kalkışmamış, umursamaksızın tehlikeye atılmamıştır. Kendi şahsında, ne gölge ne hacim ne de bir ağırlık görmemiştir. Bütün yaptığı, kendisinden yüce ALLAH'ın dilemiş olduğu şeylere, ALLAH'dan yardım görmüşse ve ona sabır gücü vermişse bütün üstünlüğü ALLAH'a bağlamaktır. "İnşALLAH, beni sabredenlerden bulacaksın." ALLAH'a karşı ne güzel bir edeptir, bu! Ne hoş bir iman, ne şerefli bir itaat ve ne büyük bir teslimiyettir, bu!

Oğlu İsmail’in cevabı gerçekten dillere destan. Bakın babasının bu sözüne cevaben diyor ki:“Ey babacığım, emrolunduğun şeyi yerine getir, inşALLAH beni sabredenlerden, ALLAH’ın emrine teslimiyet gösterenlerden bulacaksın.” Bu, tüm çocuklara örnek bir tavırdır. Dünyanın tadını çıkarmak isteyenlere, ALLAH yolunda nasıl kurban olunacağını anlatan en güzel bir örnektir. “Babacığım, sen emrolunduğun şeyi yap. ALLAH’ın isteğini yerine getir. İnşALLAH, beni Rabbimin emrine sabredenlerden bulacaksın. İnşALLAH ben de, seve seve canımı ALLAH yolunda vereceğim.” Bir çocuk, kurban edilmekle karşı karşıya. Babasının ALLAH’a teslimiyeti, oğlunda billûrlaşıyor. Elbette, babasının bu denli ALLAH’a teslimiyetini gören evlât da, ALLAH’a teslim olacaktı. Kocasının ALLAH’a teslimiyetini gören kadın da, elbette, ALLAH’a teslim olacaktı. Çocuklarından teslimiyet isteyen babalar, hanımlarından teslimiyet isteyen kocalar, kendilerinin ALLAH’a ne kadar teslim olduklarına bir baksınlar. Onlar ne kadar teslim olmuşlarsa, ötekiler de, ancak o kadar teslim olacaklardır…

Derince düşünmenin zamanıdır… Zamanıdır, iyi bir vaziyet kuşanmanın…

Bu vakâ, teslimiyetin İsmailcesi... Yeni bir tarihin, başlangıç çizgisi... Numune-i imtisal... Bir mirasın, kurbanın nirengi noktası... Rabbe yakınlaşmanın, O’na feda oluşun en barizi... Söz kalabalığının ölüm; cana kasteden bir eylemin doğum günü… Vahye muhatap bir babayı, görevinde tutma telkini... Hayatı verenin de alanın da aynı merci olduğu ve bu hakikate damga olma bilinci…

Hanelere, İsmailleri serpiştirme vaktidir. İsmailleri doğuracak analar (Hacerler) ve onlara teslim ve temsil olma şuurunu nakşedecek babalar (İbrahimler) olma vaktidir.

Bıçağımıza düşen her hayvanın kanı, bir baba-oğul kurbiyyetini zikreder. Yaşamak için ölme gerçeğini düşürür yüreğimize, zihnimize ve çehremize. Dua ederiz yaradanımıza; “Bizi, Sana ve aziz yolun İslama hakkıyla adanmış kullarından eyle.”

Bu vesileyle bir kez daha, dilimizde mukim tutarız o cümleyi: “Bismillahi ALLAHu Ekber! (Yüceler yücesi olan Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle, Senin isminle keseriz, Senin isminle kesiliriz.)”

Faydalanılan Eserler:

Fi zilal'il Kur'an – Şehid Seyyid Kutup

Besâiru'l Kur'an – Ali Küçük

Herşey Bizim İçin, Biz De O’nun İçiniz.

2008-10-10T13:30:00.000-07:00

Yüce Hâlıkımız, bizlere, görüp fark edecek, düşünüp kavrayacak ve yaşayıp anlamlandırılacak bir hayatı “hayatlanabilmemiz” için, özgür bir irade sunmuştur. Bu irade, Kendinden geliyor insana ve yine Kendine doğru olacak şekilde taat üzere sürgit devam etmesini istemektedir. Şöyle buyuruluyor Kitab-ı Kerim’de: “Onlar, ayakta dururken, otururken, yanları üzerine yatarken (her vakit) ALLAH'ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı hakkında derin derin düşünürler (ve şöyle derler:) Rabbimiz! Sen bunu boşuna yaratmadın. Seni tesbih ederiz. Bizi cehennem azabından koru !” (3-Al-i İmran: 191)

Gözümüzün görebildiği, zihnimizin tefekkür edebildiği her yaratılmış varlık, insanı bir şekilde Rabbe yönlendirmektedir. Bu varlıklar, iradesini, fıtratının öngördüğü çerçevede kullanma ve Rabbin rızasına uygun bir kul olabilme gayretini sarf edenlere çağrışım yapmaktadır daima. Yine şöyle sesleniyor ilahî kelam: “Gökte burçları var eden, onların içinde bir çerağ (güneş) ve nurlu bir ay barındıran ALLAH, yüceler yücesidir.” (25-Furkan: 61)

Kainattaki her varlık insan için, onun maslahatına uygun olarak yaratılmıştır; fakat, insan bunun farkındalığına varıp da nasıl muamelede bulunacağından bîhaberdir.

İnsan, ALLAH için vardır. O’ndan gelip ve tekrar O’na dönüşüm içerisindedir. Ayetle de sabittir bu: “Biz, ALLAH’a aitiz ve elbette O’na döneceğiz derler.” (2-Bakara: 156)

İnsan, Rabbi karşısında eşref-î mahlukattır. Ama, değerini bilmeden, değerlerden yoksul olarak hayatını hep heder eder nedense?

Kalplerinde imanın iktidarını yaşamlandıran insanlar, imanlarının imkanları dahilince yaptıkları ve uzaklaştıkları şeyler vardır. Bu yapılıp sakınılanlar, her zaman ‘emr-i bil maruf - nehy-i anil münker’ olarak adlandırılan ilahî ahlakla sürerlilik ve anlam kazanır. Ve Rabbimiz şu yüce sözleriyle niteler bu hali: “Sizden hayra davet eden, iyiliği emredip, kötülükten uzaklaştıran bir ümmet oluşsun. İşte kurtuluşa erenler onlardır.” (3-Al-i İmran: 104)

Her kul dünyaya, yaşanılacak bir hayata bırakılıverir. Yaradan’ın vâzettiği cümlelerle yürümeye başlayanlar, hesap gününde rahat hesap vermeyi garantilemişlerdir. Bu rahatlığın yolu dünyadan geçiyor. Hesap bilinciyle hareket edenler, dünyanın geçici olduğunu, nihaî sonuç olarak her kişinin ölümle yüzleşeceğini ve edip eylenilenlerin karşılığının muhakkak görüleceğini hakkıyla kavramak ve ona göre yaşamak durumundadırlar. Rabbimiz şöyle hatırlatıyor bize: “Her nefis ölümü tadıcıdır. Kıyamet günü elbette ecirleriniz eksiksizce ödenecektir. Kim ateşten uzaklaştırılır ve cennete sokulursa, artık o gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı metadan başka bir şey değildir.” (3-Al-i İmran: 185)

Karşılıksız olarak bizlere sunulan bu dünya nimetini, Sahibimizin istediği şekilde nitelendirmek ve nihayetlendirmek sorumluğunu kuşanmak adına, adımlarımıza ivme kazandırmalıyız. Bizden evvel dünyayı teşrif eden öncü ve rehber müminleri örnek almalı ve onların mirasının üzerine yeni hayatlar kurmalıyız. Bütün nimetleri ücretsiz olarak bize Verene karşı, şükür ehli Müslümanlar olmalıyız. Ve O’nun için yaşamalıyız.

Ne mutlu bu hayatı, Rasûlullah(s.a.v)’ın gösterdiği şekliyle anlamaya, kavramaya ve yaşamaya gayret eden mes’ud insanlara…

Şehrullah'ın Yüreğimize Düşürdükleri ve Dilimize Söylettikleri

2008-09-01T12:00:00.000-07:00

1

Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.

Ne güzel iklimdeyiz.
Ne tatlı bir hava var göğümüzde.
Ne muhteşem rahmet sağanağıdır üzerimizdeki.

İnsanlar, neden yeyip-içmezler? Neden, birbirlerine kötü söz söylemekten ve birbirlerini incitmekten sakınırlar? Neden, normal günlerdeki gibi rahatça günah işlemeye yeltenmezler? Neden, yüzleri soluk ve bembeyaz? Neden, dudaklar kuru, bedenler halsiz, ayaklar biçare, mideler bigane?
Neden, neden, neden!!!

Aslında bütün soruların cevabı İlahî Olan da gizli. Ve aslında, bizler de çok iyi biliyoruz...
Rahmet ve merhamet menbaı olan bir Şehrullah sınırlarındayız. Dikkat edelim ve yürüyelim yiğitçe.

Selametle kalalım...

***

2

Üçüncü günümüzü de bitirmenin sınırlarındayız. Rahmetin diriltici soluğuyla yavaş yavaş, derin derin Rahman'a adımlanıyoruz. Sabrın ve tahammülün en uç noktasını yaşıyoruz an be an. Bazen duraksıyoruz, bazen tekliyoruz, bazen süzülüyoruz. Herşeye rağmen "bir sebep"ten ötürü ayakta durduğumuzun fevkindeyiz. Açları, susuzları, garipleri, mahzunları anlamayı, onlarla hemhal olmayı belletiyor bize Rabbimiz, inceden inceye. Farkında olmak gerek.Mazlumlarla mazlum, mahzunlarla mahzun olmanın nirengi noktası oruc. İnsan olmanın hazzını ve çaresiz kalmanın nasıllığını bizzat yaşamak için bir mektep niteliğinde oruc. Bizi rahmetin ve merhametin tam merkezine bırakan Malikimize sonsuzlarca kere hamdler. Sabır sancağını, kanaat silahını kuşanmamızı nasip edene bitmez-tükenmez şükürler.Sakin olalım, anlayalım ve pişelim. Vahyin "adam edici nidası"yla bir kez daha âdem olalım. Ve yürüyelim Mümince.Selametle kalalım ey oruc ehli, nam-ı diğer sabır ehli kardeşlerim...

***

3İlahî hazzın doruklarında gezinmek, namazlarda ALLAHu Ekber sadalarıyla Rabbe kanatlanmak ne güzel. Her "tekbir"de ayrı bir his, ayrı bir sevinç, ayrı bir güç. Düşünsenize, yüceler yücesi Alim ve Hakim olan Yaradanımızla beraberiz, randevuluyuz, görüşüyoruz, konuşuyoruz, secdeye varıp Onu münezzeh kılıyoruz cümle varlıktan. Yerle, ne kadar yakın temasta isek, Rabbimizle de öyleyiz. Ona yakınlaşmanın, Onu hissetmenin, Onunla muhabbet kurmanın en ulvi adresi "alçaldığımız" secdedir. Alçaldıkça yükselmenin tarifsiz ummanında Rabbe doymak... Rabbi razı etmek, Rabbden razı kalmak... İşte, şimdi anlıyoruz Rasulümüzün secdelerdeki mesaisinin bolluğunu, çokluğunu, bitmezliğini. Şimdi farkına varıyoruz, alnımızla toprağın musafahasının Rabbanî bir dem'i doğurduğunu. Ne kadar yerdeysek, o kadar gökteyizdir. Ne kadar, sücud halindeysek, o kadar vücud bulmuşuzdur. Ne kadar eğildiysek, o kadar yükselmişizdir.Dünyanın faniliğinin farkındalığını yaşayan aziz kullar, namazın muazzam ve muhteşem ikliminden ayrılmayı bilmezler. Hele bir de, mübarek Şehrullah günlerinde... Hepsinin üstüne şu İlahî nidayı hatırlamamak elde mi? "Şüphesiz Rabbinin katında olanlar, O'na ibadet etmekten büyüklenmezler; O'nu tesbih ederler ve yalnız O'na secde ederler. (7-Araf: 206. ayet)"Selametle Rabbimize emanet kalalım kardeşlerim...

***

4Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Ayet ayet ve süre süre, soluya soluya geçiriyoruz rahmet günlerini. Şeytanların bağlandığı, rahmetin olabildiğince bol dağıtıldığı bilinciyle rahmete sımsıkı sarılmanın telaşesindeyiz. İlahî söz, şeytanların bağlandığını buyuruyor. Lakin insanların, kendilerinin ısrarla şeytanlaşmaya devam ettiklerini görüyor ve üzülüyoruz. "Rahmet ve bereket ayı, Şehrullah gelmiş" havasını insanlar üzerinde fazla göremiyoruz. Çıplaklar, yine aynı haldeler. Gıybetler, yine ayyukta. Fahşa sözler, yine dillere sakız... Bu ahvalleri görünce, iyiden iyiye, derinden derine düşüncelere dalıp tefekkür sınırlarını zorluyoruz. Neden, insan denen eşref-i malukat, eşreften esfel'e yürüyor? Neden, ilahî müjdeye doğru yol alınmıyor? Neden, "verildikçe, kat kat fazlasıyla alınan" muazzam yol tercih edilmiyor? Neden, ALLAH'a borç verilmiyor? Neden, "Kimdir o yiğit ki ALLAHa güzelce ödünç verir, ALLAH da onun verdiğinin mükâfatını kat kat artırır. ALLAH rızkı kısar da, bollaştırır da. Zaten hepiniz döndürülüp Ona götürüleceksiniz." diye buyuran hükm-ü ilahîye kulak verilmiyor?İslamoğlunun tabiriyle, "yalnızca kendine iyi olmak" nereye kadar? Bu insanlar nereye gidiyor? Ve daha doğrusu/önemlisi, biz nereyeyiz ve neredeyiz?Rahmet ve merhamet sağanağının tam ortasında olduğumuz bu demlerde, kendimizi ve kendiliğimizi daha bir sorguya çekme, muhasebeye alma zamanıdır. "Ben neyim ve bu hal neyin nesi? NFK" diye derinlikli tefekkür hallerinin tam vaktidir. Ki Ramazan da, bir anlamda mefkûre ayı değil midir?Her dara ve zora düştüğümüzde, koşup kitabımızın sözlerine saklanmak güzel. Lakin, Kitap bizi alanlara yitiyor, meydanın tam ortasına!.. Dar ve zor gelmezden evvel, mühimmatı kuşanmak gerek. Bedenimin her hücresine yerleştirmemiz gerek vahy-i ilahîyi. Ne mutlu bu müminlere.Aziz kardeşlerim, mümin kimliğimizi koruma ve yaşatma azmimizi her geçen gün dahaca yükseltmemiz icab ediyor; bu küfrî ve fahşa dünyada...Selametle ve rahmetle kalalım her daim kardeşlerim...

***

5Şimdi bütün hanelerde bir telaşe, bir yoğunluk, bir gayret hali var. Ezan vaktine, iftar vaktine az kalmış, koşuşturmacalar var hanelerde ve yüreklerde. Rabbin rızasınca tuttuğumuzu taclandırmak için vakt-i iftarda gözlerimiz ve gönüllerimiz. İftarı hak etmenin sevinci ve huzuru var üzerimizde. Bîtap düşmüş bedenimiz, feri kalmamış gözlerimiz, saatlerin aksaklığına sitemli!.. Ve düşünüyoruz, kimsesizleri, garipleri, fakirleri, bizim bulduklarımızı bulamamışların hallerini. Duaya kalkıyor bütün mümin damarlarımız... Ümmet yanığı hissiyatımız feveran ediyor... "Rabbimiz, onlara da ver, onları koru, onları rahmetinle sar ve berhüdar eyle" niyazı düşüyor yürekçemize. Hissettirene, hatırlatana sonsuzlarca hamd-ü sena! Orucu, geçmiş ümmetlere olduğu gibi, bizim de üzerimize farz eyleyene bitmez-tükenmez şükürler... Sevdamız Sensin Rabbimiz, bizi sevmeni dileriz. "Rahmet deryanda, ufacık bir damla" olabilir miyiz diye iç geçiriyoruz. Ve aklımıza bir hükm-ü ilahin geliyor: ''Kullarım sana beni sordukları vakit, de ki, ben herhalde yakınım. Bana dua ettikleri zaman, onların duasını kabul ederim. O halde kullarımda benim davetime uysunlar ve bana inansınlar. Umulur ki doğru yolu bulurlar.'' (Bakara 186) Elhamdulillah bir iftar anına daha kavuştur, erdik vuslatımıza. Dualar düşer dilimize...Selametle kalalım aziz ve muhterem orucdar kardeşlerim...

***

6Oruc yoruyor, oruc zorluyor, oruc bîtap kılıyor... Ne kadar zorlanıyorsak, ne kadar açlığı-susuzluğu arıyorsak, o kadar orucun fevkindeyiz demektir. Değil mi ki oruc, açları, açıkları, susuzları, yoksulları, kimsesizleri darda kalmışları anlamak; onların derdiyle dertlenmektir.Değil mi ki oruc, kendini bırakıp başka yüreklere yelken açmaktır.Değil mi ki oruc, adam olmaktır; adem olmaktır.Yorgun ve bitkin olarak kavuştuğumuz iftar vakitlerinde, yemek dozumuza dikkat etmemiz lazım gelir. Orucda, nasıl herşeyden yoksun isek, iftarda ona mükabil, mideyi alabildiğince tıka-basa doldurmamak gerek...Açlar, yoksullar, kimsesizler nasıl ki gündüzleri harap ve bîtaplar, akşamlarda da aynı haldedirler. Ama, ne gariptir ki, akşam ezanıyla birlikte, unutuyoruz kimsesizleri; çünkü, artık kendimizi kimsesiz ve garip hisseder oluruz...Ümmetçe dikkat etmemiz gerekiyor kardeşlerim, herşey tadında ve yerince olmalıdır.Selametle kalalım daimen ve Ümmeten...

***

Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Ilgıt ılgıt esen rüzgar, rahmet sağanağının nağmelerine eşlik ediyor. Rüzgar, yanık yürekleri, kurumuş dudakları müreffeh kılıyor. Abdestlerle, rehavetimiz gidiyor yerine, serinlik ve esenlik geliyor. Varıp kıyam dururuz Rabbimizin huzuruna. Selamete erdirmesi için niyazlarda, dualarda bulunuruz. Biliriz, duyar bizi; biliriz, bekler kendine yanaşmamızı, kendine dayanmamızı, kendine sığınmamızı ve kendini tek korunak olarak görmemizi...Gizli ve muhteşem İlahî bir güç, bizi tutuyor, bizi kolluyor, bizi bize bırakmıyor. Bizi bizden alıp, bizi Rabbde kılıyor. Ne mutludur, Rabbin huzurunda nefeslenmek...Ne mutludur, saadeti yakalayıp şehadetle nikahlanmak...Ne mutludur, Hakikatin fevkinde olarak, Rahmanî rahmeti derinlemesine iliklerimize işlemek...Ne mutludur, bize yol haritası çizen şu muazzam Şehrullahta, Vahyin kapısında konaklamak...Gidip gelip, aynı mübarek ayın sınırlarında kendimize yol bulmaya çalışıyoruz. Muhasib duruşlar kuşanmayı öğretiyor Ramazan. Yeryüzünü teşrif kıldığı bu ay da, Kitabullah, bizi kendine davet ediyor: "Gelin bana ve felah bulun" nidası, fark edenlere umud ışığı niteliğinde. "Bana sarıldığınız, tutunduğunuz kadarınca cennetin kapılarını aralarsınız." sadası yüreklerden yüreklerden, diyarlardan diyarlara aksediyor. Lakin, anlayana, dinleyene ve isteyene...Aziz canlar, muazzez olmanın ulvi hazzını ve tadını kavramak için, Kerim Kitabımızın sözleri bizi bekler, durur; haydin Kitab'a, haydin davete!..Selametle canlı tutsun Rabbimiz cümle Ümmeti...

***

8Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Rahmet çağıldayan Ramazan ikliminin üçte birini tamamlamış olmanın sevincini mi, yoksa hüznünü mü yaşayalım? İnsanlar, Ramazanı bir ilk günlerin de, bir de son günlerinde değere haiz görürler. Orta günlerde, neredeyse bir unutkanlık hasıl olur. İftarlarda ve sahurlarda, yenilip içilecek şeylerin hesabı dolaşır durur zihinlerde. Rahmet vakitleri, neredeyse zahmet vakitlerine bırakır yerini. Şehrullah, kendini bırakıp başka kardeş diyarlara kanat açma özelliğindedir. Vermeyi öğrenmenin en zirvesidir. "Mallarını ALLAH yolunda harcayanların durumu, yedi başak verip her başağında yüz dane bulunan danenin haline benzer. ALLAH dilediğine kat kat fazlasını da verir. ALLAH ihsanı bol olan, hakkiyle bilendir." (Bakara: 261. ayet) diye buyuran Rezzakımızın bu ilahî sadasını tüm hücrelerimizde hissetme anlarındayız. 'Bizim' diye sahiplendiğimiz mallarımız Rabbimizdendir. Onların, yine kendi yolunda ve kendi uğrunda harcandığı vakit, kat kat artacağının teminatının müjdesini veriyor. Demek ki, almak için vermek gerek. Vermeyi bilmeyenin, almada gözü olmamalı. Evvela, "verme bilincine" ermek gerek.Yine başka bir ayet-i kerimede Rabbimiz: "Ey iman edenler! Ne alışverişin, ne bir dosttan yardım beklemenin, ne de bir kimseden şefaat ummanın mümkün olmadığı bir gün gelmeden önce, sizi rızıklandırdığımız şeylerden harcayın. Kâfirler, zalimlerin ta kendileridir. (Bakara: 254. ayet)" buyurarak bizi adeta sarsmaktadır. İlginçtir, Rabbimiz bu ayetinde, bizlerin dikkatini çok önemli bir yere çekiyor; bizleri, kendi yolunda harcama yapmaya çağırıyor. Lakin, bu harcayacağımız şeylerin, yani bize ait oldukları zannında olduğumuz maddelerin, aslında kendi katından olduğunun ve kendisinin bizlere verdiğinin, bizleri rızaklandırdığının altını çiziyor. Görülen o ki, bizim yapacağımız fazla birşey değil, yalnızca Rızıklandıranın hazinesinden bize düşeni, belli ya da belirsiz bir miktarda yine Rıza-i ilahî için harcamak. Ve bu harcayacağımız şeyler, bizim için yevmül kıyamette kurtarıcı özellikler taşımaktadır. Rabbimiz, inananların ellerinin sıkı olmamasını istiyor. Kendimize ait olarak gördüğümüz dünya nimetlerinin, aslında İlahî hazineye ait olduğunu ve bu hazineden ALLAH yolunda, hakkımıza tahsis edilenden korkmadan ve çekinmeden harcamamızı istiyor. Şu aziz günlerde, elimizi daha cömert tutmalıyız ki, felah kapılarında soluklanma bahtiyarlığını kazanalım. Uzak diyarlarda, Hakk ve Hakikat uğruna mücadele veren mücadele ehli kardeşlerimize ellerimizi uzatalım. Onların cehdlerine ivme kazandıralım. Rabbimizin, yardımcıları olması için, dualarımızı büyütelim. Dualarla birlikte, bize rızık olarak verilenlerden infak edelim. Bize rahmet menbaı niteliğiyle gelen Ramazanda, daha bir kardeş ve daha bir ümmet olalım.Müslümanlar olarak, ellerimiz daima ceblerimizde olmalı vermek niyetiyle. Bu çığırı açmalıyız. Bunun bilincinde olanlara ne mutlu; onlara bin selam ediyoruz.Selametle kalalım aziz ve muhterem kardeşlerim...

***

9Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla."Nerede o eski Ramazanlar" sözlerini çok duyarız. İnsanların, topyekün eskiyi, geçmişi aradıklarına şahid oluruz. Üzerinde bulunulan vakitlerde, insan kendini, yaptıklarını, insanları, çevresini beğenmiyor ve eskinin özlemini yaşıyor yüreğinde. Acaba, eskiden nasıldı insanlar? Kendisi, çevresi, hayıflandığı hayatlar ne durumdaydı? Şimdiki hallerden çok mu iyiydi eski? Önceki yıllar ve zamanlar, insanlar acaba İslamı hakkıyla mı yaşıyordu? Herşey usulüne uygun mu yapılıyordu? Şahsen, eski ile yeni arasında o kadar fark görmüyorum ve görülmemesini de tavsiye ediyorum.İnsanlar, eskiyi ararken, eski Ramazanlara kulaç atarken genellikle bir suçlama içerisindedir. Bu suçlama, "ben böyle değildim, neydi o eski günlerim" demiyor; "biz böyle değildik, neydi o eski günlerimiz" diyor. Bu cümleleri irdelediğimiz vakit, insanoğlunun şahsına pek toz kondurmadığını, suç isnat edeceği vakit, başkalarını da olayın içerisine alıyor. İlginç değil mi? İşlenen cürümlere karşı, "ben yaptım, ben ettim, ben işledim, yapmamalıydım..." gibi iç hesaplaşmadan ziyade; "biz yaptık, biz ettik, biz işledik, yapmamalıydık..." türünden sözlerle olayı genele vuruyor ve dışa açıyor. Halbuki, kişi her yaptığı şeyi, ferdi olarak değerlendirmeli ve muhasebeye çekmelidir kendini. Eski Ramazanlar hesaplaşmasında da böyle yapmalıdır. Maneviyatımızı volkan haline getirmeliyiz. Öyle dolmalıyız ki, patlama noktasına gelmeliyiz. Tabi bu dereceye erebilenimiz ne kadardır ALLAH bilir? Rabbim katında derecelerimizi artırsın ve sıratında müstakim kılsın cümlemizi. Rabbimizin rızasını gözetme yolunda, sınırlarımızı zorlamamız gerekiyor. Nedir o sınırlar; elbetteki, nefis ve şeytan! Bu ezeli sorunları hallettiğimiz vakit, sırtımız yere gelmez artık. Kitabımızla açık olan aramızı, kapatmalıyız. Rabbimize dua edelimde, "Kitabı bize, bizi de Kitaba açsın." Ayet ayet yol alalım ilahî cümleler arasında. Tutalım on tanesini ve icra edene kadar yüreğimizde sımsıkı dursun İbnî Mes'ud misali...Rahmet eken Rabbimiz, rahmet biçmeyi bağışlasın cümle Ümmete.Selamet üzere kalalım daimen ve Ümmeten...

***

10Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Günlerimiz ilerliyor, saflar sıklaşıyor, yürekler şerha şerha Rabbin divanına uzanıyor. Misafirleriniz oluyor. Rızkınıza ortak ediyorsunuz onları. Beraberce yiyorsunuz ve bundan zevk alıyorsunuz. Fakat, olayı rasyonel düzeyde düşündüğümüzde, üzülmemiz gerekiyordu; çünkü, rızkımız başkalarından dolayı azalıyor ve bitiyor. Bir kişi yerine, on kişi yiyor; bu durumda yiyeceklerimiz azalıyor ve biz üzülmeliyiz. Ama hayır, aksine seviniyoruz, onlar yedikçe biz doyuyoruz, onlar hizmetlerine koşuyoruz, ne isterlerse sözlerini ikilemeden yerine getiriyoruz, yorulmuyoruz, heyacanımız yüreğimize güç katıyor. Evet, kapital mantıkla meseleye yaklaşıldığında, bizim bu olaydan zararlı çıkmamız gerekiyordu. Çünkü, birşeyleri harcıyorsunuz ve bitiriyorsunuz, artık tüketilenlerin tekrar yerine gelmesi mümkün değil. Fakat hayır, Rabbimiz şöyle buyurarak dikkatimizi infak'a doğru çekiyor: "Mallarını gece ve gündüz, gizli ve açık hayra sarfedenler var ya, onların mükâfatları ALLAH katındadır. Onlara korku yoktur, üzüntü de çekmezler.(Bakara Suresi: 274. ayet)"Misafir bir bereket, misafir bir rahmettir hanemize doğan. Rabbin verdiği rızkı, beraberce paylaşmaktan ötürü, dualar uçuyor meskenimiz semalarında. Bu gizemli hazzı inceden inceye simamıza işleriz. Verdiği nimetlere karşılık, daimen şükrederiz Rabbimize. Muhtaçlara da vermesi için, bin nefes yoğunluğuyla dua ederiz gece ve gündüz vakitlerinde. "Ramazan ayı, insanlara yol gösterici, doğrunun ve doğruyu eğriden ayırmanın açık delilleri olarak Kur'an'ın indirildiği aydır. Öyle ise sizden ramazan ayını idrak edenler onda oruç tutsun... (Bakara Suresi: 184. ayet.)" Bu ayet-i celile de ALLAH Azze ve Celle, üç önemli odağı dimağımıza nakşediyor: Ramazan, Kur'an ve Oruc. Üçü de birbirini tamamlar nitelikte. Ramazan varsa, Kur'an ve oruc da vardır. Oruc varsa, Ramazan ve Kur'an da vardır. Ve Kur'an varsa, muazzez bir yaşam vardır. Bu muazzam ayda, bu üç ezeli kardeşin fevkinde olarak, hayat sürmek durumundayız. Hele bir de aralarına aziz kardeş Cumayı da aldılar mı, o vakit, siz bakın ilahî ve Rabbanî saadet ikliminin dayanılmaz haline!.. Bu kardeşlere, kardeş olanlar ne bahtiyardır değil mi? Yüreğimizi ivedi tutalım, elan katılalım bu muhteşem kervana.Selametle kalan izzetli kullardan olmak temennisiyle...

***

11Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Misafir olursunuz. Önünüze Rabbinizin birbirinden leziz nimetleri sunulur. Şükredersiniz Rezzak olan Rabbinize. Minnettar kalırsınız hane sahibine ve dua edersiniz iyilikleri için. Hazinesi geniş olanın, bahşettiklerinden rızıklanmanın hazzını en hassas hücrelerinizde hissedersiniz. Bereket menbaı olan Ramazanın, hep böylesine devam etmesini dilersiniz. Bu paylaşımların, bu cömertliklerin insanlar üzerinde kalıcı izler bırakmasını dilersiniz. Çok zamandır irtibat kuramadığınız dostlarınızın kapısını, Ramazan vesilesiyle tıklatırsınız. Sofralara ne kadar çok el uzanırsa, bereketin o kadar arttığı bilincini düşünürsünüz. Dualarla kardeşlik pekiştirmenin mutluluğuna erersiniz. Karşılık beklenmeksizin sunulan nimetlere bakar ve "Rabbim ne kadar yücesin, ne kadar zenginsin, ne kadar rezzaksın!" cümleleriyle simanıza yansıyan tebessümünüz eşliğinde Rabbinizi tesbih edersiniz.Bu nur ve rahmet ikliminde, hâlâ şeytanîlikten beri olmayanları görerek iç geçiriyorsunuz. Rabbin tutsak ettiği şeytanı, insanlar neden azad eder diye hafsalanızı yorarsınız. Bu kadar ilahî uyarıcılara rağmen, insanlar neden cehalette direnirler? Neden, cehenneme yoldaş olurlar? Neden, "Şu ezanlar - ki, şehadetleri dinin temeli" diyen Akifimizin sesini duymazlar?Ve neden biz bilinçli müminler onların elinden tutmayız? Neden, yuvarlanıp gittikleri bataklıktan çekip almayız onları? Neden, sadece kendimize iyiyiz? Neden, her iman ehli olan kulun, aynı zaman da davet ve tebliğ ehli olduğunu icra etmeyiz?Kitabı okuyup durduğumuz halde, hâlâ ne diye yerimizde dururuz? Şehr-u Ramazan'ı bir vesile bilerek insanların yüreklerinden tutup sarsmayı neden kuşanmıyoruz? Yevm-i mahşerde, bilmeyenler, bilenleri şikayet etmez mi Yaradana? Hangi yüzle Rabbimizin karşısına çıkacağız? "Ey Mümin kullarım! Size verdiğim iman ve ilimle benim için ne yaptınız?" diye bir soru geldiğinde, cevabımız nice olur? Elimizi kor ateşlere uzatmanın vakti, geldi ve hatta geçmektedir. Hal muhasebemizi yenilemek zorundayız. "Asra andolsun ki, insan ziyan içindedir. Ancak, iman edip salih amel işleyenler, birbirine hakkı ve sabrı tavsiye edenler bundan müstesnâdır."(Asr Suresi) diye buyuran Rabbimizin bu ilahî nidasını icra etmenin vakti gelmedi mi, gelmedi mi, gelmedi mi?Rabbimiz tutsun bizi ve bizi katından müberra kılmasın.Selametle kalalım her daim...

***

12Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Mübarek günlerin birini daha Rabbimize uğurluyoruz. Git, kalasıya. Git, unutmayasıya. Git, bekletmeyesiye. Git, seninle olmaya doyamayanların sevgisini artırasıya...İnsan, sevdiğinden ayrılmak ister mi? Onun, elini bırakmak ister mi? Her gün yeniden tazelenen vakitlerin, derin ve muazzam izleri üzerimizdeyken, nasıl olur da yola çıkan rahmet günlerinin her birine hüzün taşımayız. Terk edilmenin acısını, sancısını hissetmeyenlere diyecek yok. Biz, seviyoruz.Biz, özlüyoruz.Biz, ayrılmadan hasreti tanıyoruz.Eksiltmesin, rahmet gölgesini üzerimizden Şanı Yüce Rabbimiz."Muhakkak ki ALLAH; iman edenleri savunur. Muhakkak ki ALLAH; hainleri ve nankörleri sevmez. (Hac Süresi: 38. ayet)" Bizler iman edenlerin safında olduğumuz inancındayız ey Rabbimiz. Biz, ne hainiz ne de nankör. Bizi sevmeni dileriz ve bizi savunmanı niyaz ederiz. Şu muazzaz günlerin vakitlerinde, seninle daha bir fazla buluşma gayretimizi artır. Ayaklarımızı ve yüreğimizi Sevginle hemhal kıl. Bizi zorluklarla imtihan etme. Kaldıramayacağımız yükü yükleme sırtımıza. İmtihan dünyasında, üzerimize yazdığın yazgıları hakkıyla götürebilmeyi kabul gör. Nedir bu acelen ey rahmet namlı sevdiceğimiz Şehr-i Ramazan. Bizi kendine layık göremediğini biliyoruz. Ama, senin üzerinde rağmet sağanağı geziniyor. Seni bir mükafat olarak kıldı bize Rabbimiz. Layık olamasak da, seviyoruz seni ve sesini. Benimsiyoruz, sen de farz kılınan orucu. Kitap ile yürümeyi, kendimize görev biliyoruz ve bunu yegane kurtarıcı olarak addediyoruz. Tut bizi ve kal bizde. Biz memnunuz senden, senin de, bizden memnuniyetini bekleriz titrek dualarımızla Rabbimizden.Selamet ve saadet üzere kalalım ey ehl-i Ramazan...

***

13Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Ağır ağır yürüyor zaman. Ağırlık zamanda değil, bizim üzerimizde. Vücud bir noktadan sonra ayaklara yük oluyor ve taşınmaz hale geliyor. Hayata düzen olsun için gönderilen oruc, müthiş bir firen olma özelliği taşıyor. Sabır, bir yerde sınırı aşıyor. Mide, bu işe oldum olası şaşıyor. İnsan, yeme ve içme olmadan da yaşıyor. Nefis, yüreğimizle sataşıyor. "Benim işlerime mani oluyorsun" diyerek, handiyse, ibadetimizle savaşıyor. Küllî irade sahibi olan ALLAH Azze ve Cellenin, kullarının hayrına lutfettiği, bu kıymeti ölçüye sığmaz Ramazanda, biz cüzî iradelilerin nasıl bir tavır içinde olduğumuz sorgulanmalıdır. Terbiye olmanın had safhaya ulaştığı şu zaman dilimlerinde, mürebbimizin dizinin dibinde durmalıyız. Yani, Kerim Kitabımızın, sayfalarında ayet ayet, sure sure yol almalıyız; anlayarak, kavrayarak, aklederek...Her ayetin, hayata dair bir nizam sunduğu bilinciyle, düşünce sınırlarımızı zorlamalıyız. Öyle derunî izler bırakmalı ki bu ay bizde, bu iz bütün bir ömrü kuşatmalı ve devasa ameller kazandırmalı. Bu halin sevinciyle yeni çerağlara, yeni açılımlara doğru yol almalıyız; Hakkın rızasında sebatkâr olarak kalmak şartıyla.Rabbim sağlam bir bilinç ve sadık bir yürek bahşetsin cümle Ümmete. Ayaklarımız dini üzere karar kılsın ki, kazananlardan olalım; ağlayan, sızlayan ve "eyvah" diyenlerden olmayalım. Ve "eyvah" demeden, hakkıyla "ALLAH" diyelim ve neslimize de hakkıyla "ALLAH" demeyi öğretelim. Biz ALLAH için yaşamayı beceremesek de, bari onlar bu davayı omuzlasınlar ve onların ecirlerinden bize de yansıma olsun. Tabi bu, kolaycılığa kaçmak değil, yani bu davayı onlara bırakıp kenara çekilmek değil. Onlarla beraber, büyük bir bilinç platformu oluşturmak zorundayız."Ya Rabbena! Eğer unuttuk veya kasıtsız olarak yanlış yaptıysak bundan dolayı bizi sorumlu tutma. Ya Rabbena! Bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Ya Rabbena! Takat getiremeyeceğimiz şeylerle bizi yükümlü tutma. Affet bizi; lütfen bağışla kusurlarımızı, merhamet buyur bize. Sensin Mevlamız, yardımcımız, Kâfir topluluklara karşı Sen yardım eyle bize. (Bakara Suresi: 286. ayet)"Amin, amin, amin.Tevhidî bir hayatı iliklerine kadar hisseden ve tatbik eden kullardan olmak temennisiyle, Hakka emanet olalım...

***

14Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla."Andolsun, biz sizi biraz korku, açlık ve bir parça mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabır gösterenleri müjdele. (Bakara: 155. ayet)"Sabredenlerden olduğumuza inanıyoruz Ya Rabbi! Bu imtihanı, biz göğüslüyoruz ve Senden olduğunun bilinciyle hiç tereddüt etmeden kabul görüyoruz. Varlık içerisinde yokluğu, tokluk içerisinde açlığı, deryalar içerisinde susuzluğu yaşıyoruz. Hepsi Senin için, Senin adına ve Senin adınla.Yorgunuz, argınız... Ama, içimizde bir muhabbet, kalbimizde bir huzur, sözümüzde bir tad var. Dünyanın bütün yükleri sırtımızdaymış gibi zannetsek de, yine de hafifliğimize diyecek yok. İlahî bir gölge üzerimizdedir. Korur bizi, kollar yüreğimizi. Çekilmez dediğimiz bu çirkef hayatı, bize kolay kılıyor. Okunan ezanlar, kılınan namazlar, edilen dualar aziz vakitlerden geçtiğimizin nişanesi. Hakkıyla kulluk edenler, hakkıyla rahmete mazhardırlar.Kardeşlerimizi düşünürüz bir yerden sonra. Açlar mı, açıktalar mı, susuzlar mı, dertleri var mı? Dünyanın dört bir yanında, bizden maddi ve manevi destek bekleyen kardeşlerimizi düşleriz. En yakınımızdan başlarız el uzatmaya. Ellerimiz, uzanabildiği kadar uzanır. Uzatmayı bilmek gerek. Sevdası ve kardeşliği büyük olanın ulaşamayacağı Müslüman yoktur. Yüreklere adım adım yürümek gerek. ALLAH diyerek yola koyulana engel var mıdır? Kardeş deyip dertlenenlere Rabb yolları açık kılmaz mı? Rasul'e (Aleyhisselatu vesselam) ümmet olmanın hazzıyla ellerini infak denizine sokanlara Hakk yar ve yaren olmaz mı? Ümmet olmanın şerefiyle adam gibi kardeşliğimizi büyütmeliyiz. Sözlerimiz, eylemlerimize gebe olmalı. Eylemlerin gözlemlendiği bir demde, ne dururuz bilinmez?Selametle ve saadetle kalma derdiyle...

***

15Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Duyduk ki, Rasulümüz (Aleyhisselatu vesselam) Hicretin ikinci yılında başlamış oruclu olmaya. Yani oruc Hicretin ikinci yılında farz kılınmıştır Ümmete. "Ey iman edenler! Sizden öncekilere farz kılındığı gibi oruç tutmak size de farz kılındı. Böylece umulur ki fenalıklardan korunursunuz. (Bakara Suresi: 183. ayet)" Rasulümüz yaşadığı müddet içerisinde dokuz kez orucla, ramazanla müşerref olmuştur. Düşünsenize o ALLAH Rasulü ki, takriben altmışüç yıllık hayatında sadace dokuz yıl orucla muhatab oluyor; sadece dokuz yıl onun lezzetini tattı; ama bizler on küsür yaşlardan itibaren -daha erken yaşlarda başlayanlar da vardır muhakkak- başlarız oruca ve ömrümüzün sonuna kadar tutmaya gayret ederiz. Şu halde, altmış yaşına kadar yaşamış bir insanımızı düşündüğümüzde, yaklaşık elli yıl oruc tuttuğunu söyleyebiliriz. Evet, geleceğimiz nokta şu, bizler ALLAHın aziz elçisi Muhammed (Aleyhisselatu vesselam)'den daha fazla oruclu oluyoruz, ondan daha fazla İslamın rükunlarına mesai harcıyoruz...Peki, bunca mesai fazlalığına rağmen, neden Onun yüzde bir'i bile olamıyoruz? Bu soruyu, tüm müminler ciddiyetle birbirlerine sormalılar. Kanaatimizce, ibadetlerimizin ruhunu ve özünü kaybettiğimizi söylemek durumundayız. Misalen, namazımızı ele alırsak; en kutlu eylemimiz, en önemli ibadetimiz ve imanımızı belgeleyen en kapsamlı işimiz namazımız... Bir an evvel bitirip diğer işlerimize dönmek isteriz! Halbuki, biliriz ki, namazda Rabbimizle buluşuruz, Rabbimizle konuşuruz, Ona halimizi ibraz ederiz, Ona derdimizi dökeriz, Onu yüceltiriz ki, bizi de yüceltsin için. Secdelerde yüzümüzü yerle, toprakla buluşturduğumuz an, Rabbimizle yakınî olarak randevulaştığımızı biliriz. Bütün bunlara rağmen, bir an önce selam vermeye çalışırız. Ve bizler, selam verirken iki nur yüzlü melek'e baktığımızı unuturuz. Onlara doğru döndüğümüz vakit, tebessüm etmemiz gerektiğini hatırda tutmayız. Bırakın gülümsemeyi, somurtkan bir yüz ifadesiyle selamlaşırız onlarla. Acizane tavsiyem, özellikle ve özellikle sağ omzumuza selam verirken sevap meleğimizi onure edelim ve tebessümü eksik etmeyelim yüzümüzden.Gelelim orucumuza. Ebû Hüreyre radıyALLAHu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallalllahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Kim, faziletine inanarak ve karşılığını ALLAH'tan bekleyerek ramazan orucunu tutarsa, geçmiş günahları bağışlanır." (Buhârî, Îmân 28, Savm 6; Müslim, Sıyâm 203, Müsâfirîn 175. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd, Ramazan 1, Savm 57; Tirmizî, Savm 1, Cennet 4; Nesâî, Sıyâm 39; İbni Mâce, İkâmet 173, Sıyâm 2, 33)Evet, oruc tutarken elbetteki karşılığı Rabbimizden beklediğimize inanıyoruz. Peki buna rağmen, neden hâlâ derdimiz, sıkıntımız bitmez; günah işlenmeye devam edilmesinin sebebi nedir? Pek tabi ki, namaz ibadetimiz de olduğu gibi orucumuzda da ruhu ve özü kaybetmiş durumdayız. Ve bu değerlendirmelerimiz, ibadetlerimizin geneli için geçerlidir. Rabbimizden niyazımız, kaybettiğimiz ya da kaybetmekte olduğumuz özü ve ruhu bize tekrar bahşetsin. Kardeşçe ve Ümmetçe yaşamayı nasip etsin bize yine. Biz O'na bir adım atarsak O bize on adım atar; biz O'na yürürsek, O bize koşar. Daha ne dururuz ey canlar!Selametle ve rahmetle kalmak duasıyla...

***

16Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Bir ay bahşedecek Rabbimiz bize ve bizler de onu hakkıyla ifa etmeyeceğiz, olacak şey mi bu? Ne yapmamızı diliyorsa Rabbimiz, hemen atağa geçeriz. Ona eriştiğinizde oruc tutun, diyor. Ve Onda Furkan olan bir kelam-ı ilahî'nin inzal olduğunu bildiriyor. Ve öyle muazzam bir ay diye duyuruyor ki bize, içinde bir gece var; bu gece bin aydan daha hayırlı! ALLAHu Ekber, bu ne müjdedir Ya Rabbi! Şimdi aklı olan, bu bin ay'a eşdeğer olan geceyi yakalama gayretinde olmalı. Rivayetler, o geceyi son on gün içerisinde aramamız gerektiğini söylüyor. Belli mi olur, belki de Ramazanın bütün günlerinin gecesindedir bu bin ay vasıflı ulvî gece.Kadir gecesini, böylesine değerli kılan Rabbimiz, bizlere almamız gereken çok miktarda ders veriyor. Bir ömre bedel olan bu gece, inananlara Rahman ve Rahim olan ALLAH Azze ve Celle katından hediye ediliyor her yıl. Fevkinde olarak geçirilen her Kadir Gecesi, ömürlere ömür; amellere amel katıyor. Hakkı verilerek icra edilen her Kadir Gecesi, müminler için bir müjde, bir ümit ışığı. Her zamankinden daha fazla ibadet, daha fazla itaat, daha fazla infak, daha fazla iyilik, daha fazla kardeşlik ve daha fazla Ümmetlik. Bu geceyi, tüm gecelere yerleştirebilecek/koyabilecek kudrete sahip olan Rabbimiz, bize onu tutmayı nasip etsin. Bir ömre, binlercesini katma yarışı olan leyle-i kadr, bizden kaçmamalıdır. Bu misafiri en güzel şekilde ağırlamak ve hoşnut etmek durumundayız. Kardeşlik bilinciyle ayağa kalkarak, Vahyin nizam verici cümleleriyle yol almak düşer bize. Her bir ayeti, yüreğimize işlemedikten sonra, kendimizi avutmanın yararı yok ve zararı çok. Zira, şeytanı ve dostlarını sevindiririz. Onun ekmeğine yağ süreriz. Halbuki bizler bu rahmet ve mağfiret ayında, onun ekmeğini ve suyunu elinden almakla mükellefiz. Onu ayaklarımıza kapandırmak ve yalvartmak zorundayız. "N'olur çözün bağlarımı" demeli. Ama, ne yazık ki, o çoktan zincirlerini kırmıştır ve güle oynaya işinin başındadır!. Şu mübarek iklimde, şeytanı sevindirenlerin ve ona -bilerek ya da bilmeyerek- dost olanların hali nicedir. Koru bizi Rabbimiz. Amin.Rabbim bizi ondan, onu bizden beri kılsın her daim.Selamet üzere kalmak temenni ve duasıyla...

***

17Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Vakitler ve günler yavaş yavaş sona doğru ilerlemekte. Rahmetin koruyucu ve güçlendirici havası, yerini hüzne ve farklı bir sevince bırakıyor artık. Hüzne bırakıyor; çünkü, bizi terk ediyor, "yolcu yolunda gerek", "bekleyene tekrar gelirim" diyor. Sevince bırakıyor; çünkü, bayram var hemen akabinde, kendi iklimini hakkıyla yaşayanlara özge. Ramazanın hakkını veremeyenler, "bayrama erdik" diye kendilerini avutmamalıdırlar. Bayram, şehrullah'ı damarlarında gezdirenlere gelir. Zahiren herkes bayramı yaşar; lakin, asıl bayram yakınî olarak Ramazandan gelenleredir.Vayhin, cümle cümle gezdiği vakitlerin başlangıç noktası olan ve Rabbimizden bizlere rahmet, mağfiret ve selamet için bahşedilen bir zaman dilimidir Ramazan ayı. Bu ay, vahiyle anlam buluyor. Hayatı, topyekûn anlamlandırmak için, vahyin kapısında durmalıyız. Kazançlı çıkmak, rahmete mazhar olmak ve şehadet ehli kalabilmek için, bütün hesaplarımızı vahyin nizamatıyla neticelendirmeliyiz. İnsanlarımız, bu Ramazanda da hatîmler yapacaklar, manayı saf dışı bırakarak. Sevap kazanacaklar(!), anlamadan okudukları lafz-ı ilahîden. Ve alınlarının akıyla(!) bayrama adım atacaklar. Gönül ister ki, cümle Müslümanlar yüzakıyla Ramazanı tamamlasın ve bayrama erişsin. Lakin, insan olmak ve nisyan hali taşımak, beşer sıfatıyla yol almak, bir yerde umutları sekteye uğratıyor; nihai noktada planları alt-üst ediyor. İnsan, kaygan bir zemindedir. Bu zemin üzerindeyken tutunduğu dallara ve sığındığı mecralara dikkat etmek zorundadır. En şerefli yaratılan olmanın yanında, hayvanlardan daha kötü, aşağılar aşağısında olmak da var insan için. Rabb katından iradeyle vasıflandırılan insan, iradesince kendine kulvarlar seçer. Seçtiği yol ya Hakka götürücüdür ya da Batıla. Ya Rahmanîdir ya da Şeytanî. Ateşle barutun dost/yaren olamayacağı gibi, Hakk ile Batıl da, aynı zeminde olamaz, buluşamaz. Tercih, önemlidir. Tercihin maksadına ermek gerek. Hakk yolunda olunsa da, Batıl saflarında olunsa da, neden ve niçin olduğunu bilmedir insan. Batıl tarafı bizi ilgilendirmiyor ve Rabbimize sığınırız ondan her daim. Hakk tarafında olanlar, yerlerinin değeri bilmeliler. "Niçin, buradayım" ve "ne yapmalıyım", sorularıyla kendilerine yol çizmelidirler, hareket tarzı oluşturmalıdırlar. Şehr-u Ramazan, tam bu sorgulamanın yapılacağı zamandır. Tam bu noktada, Rabbimizin şu bildirisine kulak kesilmelidir: "Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse bilsin ki, ALLAH onların yerine öyle bir topluluk getirir ki, ALLAH onları sever, onlar da ALLAHı severler. Onlar müminlere karşı alçak gönüllü, kâfirlere karşı onurlu ve zorludurlar. ALLAH yolunda mücahede eder ve bu hususta dil uzatan hiçbir kimsenin ayıplamasından korkmazlar. İşte bu, ALLAH’ın öyle bir lütfudur ki dilediğine verir. ALLAH vâsi ve alîmdir (ihsanı boldur, her şeyi hakkıyla bilir). Sizin dostunuz ancak ALLAH’tır, O’nun Resulüdür ve ALLAH’a tam boyun eğerek namazlarını hakkıyla ifa eden, zekâtlarını veren müminlerdir. Kim ALLAH’ı, Resulünü ve iman edenleri dost edinirse bilsin ki, bunların teşkil ettiği ALLAH tarafı, mutlaka galip gelecektir." (Maide Sûresi: 54-55-56. ayetler)Rabbimiz, geriye kalan şu mübarek günleri, nitelikli olarak anlamlandırmamızı nasip eylesin. Hızla akıp giden zaman içerisinde, Hakikati yakalama ve yaşama cehdini, üzerimizde kalıcı kılması için Ona yönelmek ve Onda kalmak zorundayız. Bu zorunluluk, en büyük sorumluluğumuzdur.Selamet üzere kalalım her vakit...

***

18Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Sayılı günler tez geçermiş. Ramazanımız da günlerini dolduruyor. Biz, gün saymadık; ama, geçiyor mümtaz günler. Vahyin şenlendirdiği vakitleri yitireceğimizin hüznü içimizi sızlatmaya başladı. Sevilenler, gitmek için niye bu kadar aceleci olurlar ki? Misafirperverliğimizi henüz ibraz ediyorduk ki, rahmet menbaının kapılarının olabildiğince aralandığı demlerinin sonlarını kucaklamaktayız. Kollarımızın açılma oranınca karşılık buluruz. Gelişine hakkıyla sevinebildik mi acaba ki, gidişine de hakkıyla üzülelim? Terk-i diyar edeceğinin üzüntüsü üzerimizde. Ama öyle şer odakları var ki, 'bir an evvel nasıl kurtuluruz?' hesapları yaparlar. Kıymet bilmez bu nasipsizler, bizim misafirimize düşman kesilirler. Ona göz korlar. Onu katletmek, onu aslından müberra kılma adına projeler üretirler. Sözün burasında, ALLAH elçisi Lut Aleyhisselam'ı hatırlıyoruz. Hanesine konuk olan dostlarına göz diken azgın ve mûttali güruhlar aklımıza düşüyor. Onlar da rahat bırakmak istemediler aziz misafirleri. Onlar da, nice olmazlıklara yöneldiler. Ama, Rahman ve Rahim olan Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle, kudretiyle onlara fırsat vermedi, onların hesaplarını alt-üst eyledi. Sevgili kulu Lut'u üzmek neymiş gördüler. Şimdi de aynı düşmanlıklar, çağın azgın güruhları tarafından, Aziz Dostumuz, Şehrullah ünvanlı Ramazan'a yapılmak isteniyor. Onların oyunlarına, ancak nefsine uyanlar ve şeytan aleyhillaneyi dost görenler kanar. Rabbimiz, bu tip mahluklardan korusun cümlemizi. Amin.Bize, Kitabın aydınlık çehresiyle gelen bir iklim olma niteliğini taşıyan Ramazan, her yıl kapımızı tekrar tekrar çalar. Samimi dostlarına, rahmet ve bereket ihsan eder Rezzak olan Rabbimizin inayetiyle. Öyle bir ihsandır ki bu, asırları kapsar. Ona mazhar olabilmenin bahtiyarlığını yaşamak derdindeyiz. Ulaştırsın Rabbimiz bizi bu baytiyarlığa. Kalpler, ağır atar; zihinler karmaşıktır; diller, söyleyemez; kalem parmaklarda duramaz; kağıtlar, firar eder. Hepsi, dostu ağırlayamamamın pişmanlığını yaşar. Duacı olurlar Malik olana, affetsin, bağışlasın için. "Ve yeniden, yeniden güç versin Müslümanca yaşayabilmek için."Selametle ve şehadetle kalmak temennisi yüreğimizden yüreğinizedir...

***

19Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Mübarek Ramazan, en çok mümin simanın seyrettiği zamandır. Planlı, programlı ve gönül hoşluğuyla görüşülen nadide vakittir Ramazan. Riyanın yok olduğu, samimiyetin kol gezdiği mümtaz günleri taşır bağrında bu aziz ay. Verenin sevindiği, alanın dualar ve niyazlar büyüttüğü zaman dilimidir şehr-u Ramazan. Her anına bir hamd dokundururuz. Dakikalar, saatlere yürürken hamdimizi Rahmana ulaştırırız. Tevhidin sönmez çerağıyla mücadele kuşanan kardeşlerimizi de unutmayız bu namütenahi iklimde. Onların cehdini ve azmini nasip etmesi için Rabbimize döneriz. Şehadet düşlemeden bizi katına almaması için ayaklarımızı cihad meydanlarına sürüyoruz. Yüreğimizden korkuyu siler atarız. Meydanlarda insanlar... Hak davete hasret. Bu özlemi bizler taşımakla yükümlüyüz. Hatırlatmalıyız "elestûbi Rabbikum" sualini. İnsanlar fıtratlarına dönsünler için, koştukça koşmalı, yoruldukça yorulmalıdır. Bunlar idealimizdir. Rabbimizden en yüce dileğimiz, bizi direnen ve yürüyenlerin safında kılsın. Oturanlardan olmamak için, kalkış noktaları bulmaktır muradımız. Gelen gideni aratırmış. Yemin olsun biz, her zamankinden daha çok arayacağız Ramazanı. Bize bıraktığı kardeşliği, vermişliği, samimiyeti, paylaşımı, kucaklaşmayı, usanmadan, bıkmadan ve erinmeden ibadet etmeyi, taatkâr olmayı bir miras olarak kabul ediyoruz; mirasyedi değil, miras dağıtan olacağız inşaALLAH. Oruc, kalkan... Oruc, bizi adam eden... Oruc, nefsimizi hizaya getiren... Oruc, bize vaziyet eden... Hamd etmekteyiz ilerleyen her saatte Rahmanımıza. Onu bize verdiği için ve bizi bize bırakmadığı için.Şehadetimiz, selametimiz olsun muhterem dostlar...

***

20Rahman ve Rahim Rabbimiz ALLAH Azze ve Celle adıyla.Yüreğimize git gide hüzün çöküyor. Ayrılık hissiyatı mekan tutuyor içerimizde. Ama biz, ayrılmak istemiyoruz. Varsın, ayrılmak isteyenler sevinsin. Ama yok, biz ayrılmayacağız. Onun bıraktığı güzelliği sürdürmek adına, onun yokluğunu hissettirmeyeceğiz çehremize ve çevremize. Mümin yüreğe böylesi ayrılıklar ağır geliyor. 'Gitme ey dost' diyoruz! O, rengini bırakarak gidiyor. Yani yine de gitmiş sayılmaz. Rabbimize niceler kere hamd ediyoruz, bu muhteşem zamanları bize bağışladığı için. Ve öyle bir zaman dilimi ki bu, nihayetinde bayramla taçlandırıyor. Bayramlı olabilmek için, adam gibi Ramazanlı olmak gerek. Biz o adam gibi 'adem'lerden olmanın hesabındayız. İnsanların, şimdiden "Elveda ey şehr-i Ramazan" demeleri moral bozucu. Şimdiden ayrılış türküleri söylemek niyedir, anlayan beri gelsin! Yineliyoruz, ayrılmayacağız, seninleyiz ey Kuranın doğumuna şahit olan ay. Ayetlerin yüreğimize işlenmesine vesile olan vakt-i hayr. Gecelerimizi ve gündüzlerimizi bu kadar değerli ve bu kadar bereketli kılan başka bir ay vakti bilmiyoruz. Evvela, Rabbimizin inayeti, sonrasında kulların gayreti.Ayetleri bırakmamalı ve Rasulümüzle irtibatımızı güçlendirmeliyiz."De ki: Muhakkak benim namazım, ibadetlerim, hayatım ve ölümüm alemlerin Rabbı olan ALLAH içindir. O'nun hiçbir ortağı yoktur. Ben, böylece emrolundum. Ve ben, Müslümanların ilki. De ki: Ben, ALLAH'tan başka bir Rabb mı arayacağım? Halbuki O; herşeyin Rabbıdır. Herkes ne kazanırsa kendine aittir. Yük yüklenen kimse, başkasının yükünü taşımaz. Sonunda dönüşünüz Rabbınızadır. Artık O; size ayrılığa düştüğünüz şeyleri haber verecektir. Sizi, verdikleriyle denemek için yeryüzünün halifeleri yapan ve kiminizi kiminize derecelerle üstün kılan O'dur. Şüphe yok ki O; Gafur, Rahim'dir." (Enam: 162-163-164-165. ayetler) Rabbimiz, kıymet bilenlerden ve şehadet ehli olarak yürüyenlerden kılsın cümle Ümmeti.

Eylül’de Doğanlara!..

2008-08-26T23:30:00.000-07:00

Eylül, sosyal hayatın doğum günlerini saklar yüreğinde bir bir. Yeniden, yenilenerek döner insanlar hayata. Bu yeni halleri eskiyi aratır mı bilinmez! Kimileri periyodik buluşmalarını ertelerler eylül’e. Kimisi, yaz dönemi diyerek ara verdikleri malum muhabbetlerine, eylül’ün selamıyla başlarlar. Kimileri eylül’le mekteplerine dönerler. Hatta, kimi yazarlar yeni eserlerini eylül’de yayımlatırlar.

Eylül’e dair çok şeyler söylenip, çok şeyler yazılmıştır. Ama yazılanlar ve söylenenler hiç bu meyanda oldu mu, bilemiyorum. Eylül, bu topraklarda, yeni mecraların başlangıç noktası olma niteliğini taşır. Ayrıca eylül, keskin nişancıların ve hayat karartıcıların, nice on yıllar sonra, tam on ikiden vurarak, insanların hayatlarını tersine döndürme özelliğini korur adında her sene-i devresinde. Öyle yoğun bir muhtevası vardır ki eylülün, bazen, onu ifade etmek için kelimeler kifayetsiz kalır. Kim bilir, belki de, şu an o kelime kısırlığının tam ortasındayımdır!

Bardağın dolu tarafını görmek, ümit var olmak ve geçmişten bugüne, bugünden geleceğe kaygı taşıyanlardan olmaklığın verdiği sorumluluk vasfıyla, Eylüldeki bizden bahis açmak isterim. Yaz günlerinin rehavetinin nihayet bulduğu vakitlere ilk adımlar, eylülle atılır. Yeni bir sezona, yeni bir döneme girmenin ilginç ve tarifi zor hissiyatı, tüm bedeni kaplar. Yeni hesapların yapıldığı, yeni planların kurgulandığı demdir eylül.

‘Osmanlı bakiyesi’ olarak tanımlanan şu garip memlekette, İslam’ın aziz izini süren muhteşem yürekli gayretkeş Müslümanlar, zamanlarını, zerresine kadar hayırla doldurma derdindedirler. Herkesin ve her sistemin bir hesabının olduğu gibi, idrak sahibi ve dava ehli Müslümanların da Vahiy kaynaklı, Vahiy merkezli hesapları ve projeleri vardır. Proje dedikse, gizli-kapaklı, memleket zararına ve insanlığı tehdit edici melanetler söz konusu değil tabi ki. Önderleri Muhammed aleyhisselam’ı, biricik örnek ve rehber olarak addeden aziz Müslümanlar, onun getirdiği yolun menbaı Kuran-ı Azimüşşan’dan mülhem, kendilerine tavizsiz rotalar çizerler. Ulvi bir anlam dünyası geliştirirler. Basiret ehli ve firaset yüklü bu insanlar, her ne kadar kimi çevreleri ve kimi ‘yerleri’ endişelendirseler de, dünyanın umudu olma şerefini taşımaktadırlar alınlarında/yüreklerinde/bedenlerinde.

Meseleyi getirip yine eylülle ilişkilendiriyoruz ve diyoruz ki; eylülde olmak yeniden başlamaktır hayata. Muhtevası olabildiğince geniş olan bir zaman dilimini, kelimelerin azizliğince dillendirmek kolay değil.

Eylülde doğanlar yada eylülle doğanlar, daha hareketli ve pek ziyade hayat dolu oluyor. Herkesin eylülü farklılık içerir. Özgün bir eylül düşüncesi kurmak gayesindeyiz. Başlangıç noktası olan eylül, kaliteli ve içtenlikli adımlarla aralanır. ‘Hakkın ve Hakikatin Şahitliği’ görevini üstlenenler için, esasen, zaman mefhumu yoktur. Ama kapital dünyada, sekülerizmin kol gezdiği hayatlarda, uygun zamanlar oluşturma gereği hasıl oluyor.

Hasbelkader bu yıl, eylül, rahmet ve bereket soluklu mübarek Ramazan ayıyla beraber geldi. Bu tevafuk, daha bir ivme kazandırmalıdır mümin yüreklere. Vahyin doğduğu, yeşerdiği ve zihinlere nakşolunduğu bu Şehrullah’da, beyinler ve kalpler Rabbanî sada üzerinde konaklar. Zihinlerin arîleştiği, yüreklerin ayet ayet çarptığı ve dudakların Allah diyerek sükûnet yoğurduğu bir iklimi, en kılcal damarlara kadar nefes nefes işlemek vakti.

Bizi, bir eylüle daha kavuşturana ve onu Ramazanla kardeş kılana, sonsuz hamdler ve senalar olsun. Vaktin kıymetini bilenler, muvaffakiyet yelkenini Allah için ‘fora’ edebilenlerdir.

Selam, erdemli kulların, cehd sahibi müminlerin üzerine!..

Bir Ramazan Günü

2008-08-26T13:00:00.000-07:00

İki Müslüman genç, bir Ramazan günü fakülteden çıktıktan sonra kaygılı kaygılı yürümeye başlarlar. İftar saatine bir buçuk saat vardı. Ne yapmalı, kime gitmeli, bugün de mi aç yatacaklardı? Küçüklüklerinden beri, yoklukla büyüdükleri için kimselere gitmeyip kendi yağlarıyla kavrulmaya çalışırlardı. Ailelerinden utana-sıkıla istedikleri azıcık harçlıklarıyla, birer ekmek, bir kaç tane domates alarak yurtlarının yolunu tutarlar. Bu arada da, Ramazanı hakkıyla yaşamalarını nasip eden Rablerine şükredip Ramazan üzerine sohbet etmeye başlarlar:- Ne mutlu bize ki, açları daha iyi anlıyoruz, der Muhammed.- Kesinlikle öyle, ne kadar şükretsek ve ne kadar hamd-ü sena eylesek Rabbimize, azdır kardeşim, diye ekler Mustafa.

***

Yurda geldiklerinde iftara çok az bir vakit kalmıştı. Maddi durumları iyi olmadığı için şehir içi otobüslerine de binmiyorlardı. Olsun ne çıkardı, ALLAH rızası için bin bir türlü cefalar, sıkıntılar, meşakkatler çekenlerin yanında yaşadıkları ne idi ki? Dünyanın dört bir yanında olmadık işkencelere dûçar kalan, ALLAH dini uğruna bütün zorluklara göğüs gerenlerin başına gelenlerden daha mı zordu sanki bunlar? Hem onlar biliyorlardı ki; “Öncekilerin başlarına gelenler, sizin de başınıza gelmeden cennete girebileceğinizi mi zannettiniz?” diye buyuruyordu Rableri.

***

Azıcık azıklarıyla sofralarını donatarak, besmele çekip iftar dualarını ettiler ve Rablerine hamd edip şükrederek başladılar yemeğe.

***

Yemek dualarını yaptıktan sonra, aynı şekilde hamd ve şükür makamında Rablerine döndüler gençler.Akşam namazlarını huşuyla kıldılar ve namazın sonunda, Mustafa güzel sesiyle "Lev enzelna"yı, yani Haşr süresinin son dört ayet-i kerimesini okudu. Mustafa bitirdikten sonra, Muhammed de elindeki Kur'an-ı Kerim Türkçe Mealinden, okunan ayetlerin anlamını yavaş yavaş, açıklaya açıklaya okumaya başladı. Yaratıcı ve Rızık verici olan ALLAH Azze ve Celle, isimleriyle insanların beynine, hayatlarının bamteline, kendini ve isimlerinin vasfettiği sıfatlarını nakşetmeye çalışmıştır. Hamd olsun Ya Rabbi! Salat ve Selam büyük Önder ve Rehber Rasulün Muhammed Mustafa Aleyhisselam'a.

Bu rahmet ikliminden ayrılmak istemeyen arkadaşlar, daha doğrusu Muhammed ve Mustafa kardeşler, bir müddet tefekküre daldılar. Yoktan Var Eden'in karşılıksız olarak verdiği hayatları, vakitleri insanların hamdsız-şükürsüz geçirdiklerini düşünerek üzülüyorlardı.

Bu gecenin Kadir Gecesine tekabül ettiğinin düşüncesi arkadaşları sarpa sarmıştı. Sevinçten gözlerinin içi ışıldıyordu. Bu gece, tüm benlikleriyle Rablerine döneceklerdi.Bu gece, Rabbi hoşnut etmenin yollarını arayacaklardı.Bu gece, bütün gaflet örtülerini üzerlerinden atıp yalnızca Rableriyle olacaklardı.Çünkü, bu gece bir ömre bedel. Hâyır dolu bir ömrü yakalamanın düşüncesi vardı yüreklerinde. Ne olursa olsun, huşuyla ve huduyla Rabbin huzurunda olmalı ve O'nun katına yükselmenin yolları aranmalıydı; arıyorlardı da.

Evvela, yatsı namazını tadil-i erkan'a uyarak kılarlar ve daha sonra teravih namazını iki rekatta bir selam vererek ve her iki rekat arasında imam Mustafa’nın okuduğu zammı sürelerin mealini okuyarak tefekkür halinde namazlarını ikame etmeye çalıştılar. Bu meyanda süren teravih namazları yaklaşık bir buçuk saat sürmüştü. Kalbleri huzur içerisinde teravih namazlarını bitiren kardeşler, biraz dinlendikten ve abdestlerini tazeledikten sonra Tesbih Namazını kılmak için tekrar Rablerinin huzuruna durdular. İmam Mustafa, üç yüz kere tekrar edeceği "Sübhanallahi vel hamdulillahi ve la ilahe illallahu vallahu ekber" tesbihinin anlamını kısaca açıkladı. Ki, okurken düşünerek ve anlamı kavranarak hareket etmek daha güzel bir davranıştır: "Rabbimiz Sen her şeyden münezzehsin, uzaksın, berisin. Yalnızca Sanadır hamdımız. Biliyoruz ve şahidiz ki, Senden başka ibadete layık hiçbir ilah yoktur ve Sen her şeyden yücesin, büyüksün." Evet, bunları hatırlattıktan sonra tekbir alıp ikişer rekat olarak ikame edecekleri dört rekatlık tesbih namazlarına başladılar. Adete gökyüzünde kanatlanıp uçar haldelerdi. Onları bu ibadî derinlik içerisinde görenler, onlara gıbta eder ve onlar gibi olmak isterlerdi. Namazı bitirdiklerinde yaklaşık bir saattir Rableriyle beraber olduklarını anlarlar ve tekrar tekrar hamd ve şükür makamında dualarda, niyazlarda bulunurlar Malik olana.

Bu gece, sabah namazı vaktine kadar hep ibadetle, itaatle, tefekkürle, tezekkürle meşgul olurlar. Sahurlarını yapıp Sabah namazlarını da ikame ettikten sonra, derslerinin başlamasına iki saat vardı, bu kalan zamanı uykuyla geçirmeyi tercih ederler. Eğer, dinlenmezlerse, gün içerisinde gereken performansı sağlayamazlar ve dizden düşerlerdi.

***

Bu iki arkadaşın şahsında, cümle ümmetin gençlerinin böylesi ahlakî ve ibadî karakterde olmasını Rabbimizden temenni ediyoruz.

Rabbimiz, kopmak bilmeyen Kulpuna sapa sağlam yapışan Tevhid erlerinden kılsın cümlemizi...

Sevgi Üzerine

2008-08-01T13:00:00.000-07:00

“De ki: “Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım ve akrabanız, ter dökerek kazandığınız mallar, kesada uğramasından endişe ettiğiniz ticaret, hoşunuza giden konaklar, size Allah’tan, Resulünden ve O’nun yolunda cihad etmekten daha sevimli ve önemli ise, o halde Allah emrini gönderinceye kadar bekleyin! Allah öyle fâsıklar güruhunu hidâyet etmez, umduklarına eriştirmez.” (Tevbe Suresi: 24)

Şu üç günlük yalan dünyada sevdiklerimize, üzerine titrediklerimize, daimî hesaplar yaptıklarımıza, hoşlandıklarımıza, mesai harcadıklarımıza içtenlikle bir göz attığımızda, zikredilen ayetteki sevgi hiyerarşisinde, yani Allah, Rasul ve Cihad sıralamasında nerede olduğumuzu yada nerede olmadığımızı anlarız. Rabbimiz Allah Azze ve Celle, bir halife vasfında yarattığı insanlardan yalnızca kendisine kulluk etmelerini, yalnızca kendisinden yardım istemelerini, yalnızca kendisine sevgi beslemelerini, yalnızca halifelik vazifeleri icra etmelerini istemektedir. Bunun yanında, imtihan yeri olarak var ettiği dünyada, fitne, fesat, fücur, fısk gibi melanet ahvallere düşülmemesi için de uyarmıştır ve uyarıcılar göndermiştir. Son uyarıcı olan Allah Rasulü Aleyhisselatu vesselam, takatinin nihai noktasına kadar uyarıcılığını ifa etmiştir; elbette ki, müjdelemeyi göz ardı etmeyerek.

İnsan sevgiyle anlam bulur ve her şey sevmekle başlar. Rabbimiz hamurumuza sevgiyi katmıştır. Mayası sevgi olan fıtrat’ı, insan kendi eliyle nefrete dönüştürür. Sevmek için tanımak, bilmek ve bilişmek icab eder. İnsan, bilmediğinin düşmanıdır; bildiğine, tanıdığına ve tanıştığına, bilgisi ölçüsünce tavır takınır ve sevgi ya da nefret taşır. Biliriz ki, Mekke mahreçli sevda, La ilahe illallah tevhidiyle selam verdi insanlığa. La ilahe illallah’ı sevip benimseyenler ona boyun eğdiler; nefret edenler asi olup kaçındılar. Ama, biliniyordu esasında dost-düşman. Nefretin bile erdemi(!) vardı. Ama zamane nefret ehli, ne haldedir çözümlemek mümkün değil.

Mezkur ayette, dünya meşgaleleri dile getirilmekte ve insanların/inananların bunlara rağmen Allah’a, Rasulüne ve Allah yolundaki mücadeleye karşı olan muhabbetlerinin ölçüsü tartılmaktadır. Ve asıl sevginin, asıl sevdalanılması gerekenin önüne geçirilen her vesilenin hezimet getireceği uyarısı geliyor. Tabidir ki, insan, dünya nimetlerinden olan babasını, çocuklarını, kardeşlerini, eşini, dost ve yakınlarını, çalışıp didinerek elde ettiği malları, maişetini bağladığı işini ve ikamet etmekte olduğu meskenini sever ya da sevebilir. İnsanın fıtratına ekilen sevgi tohumu, bu tür muhabbete meyyaldir. Ama, asla ve kat’a, Allah’a, Rasulüne ve Allah yolundaki mücadeleye karşı olan muhabbetin önüne geçmemelidir bunlar. Geçtiği vakit, Rabbul Alemiyn uyarıcı diliyle kullarını dize getiriyor.

Aziz Şehid Seyyid Kutup, bu ayetin tefsirine şunları not düşer: “Bu arınmışlık, bu ortak tanımaz bağlılık sadece Müslüman fertlerden istenmiyor. Müslüman toplumdan, İslam devletinden de ayni şey isteniyor. Buna göre ne Müslüman toplum ve ne de İslam devleti inanç sisteminin ve Allah yolunda cihat etmenin üzerine çıkan hiçbir ilişkiye, hiçbir çıkara önem vermemeli, itibar etmemelidir.

Yüce Allah, bu yükümlülüğü müminlerin omuzlarına bindirirken fıtratlarının bu yükü taşıyabileceğini biliyordu. Çünkü ‘Yüce Allah, hiçbir kimseye taşıyamayacağı bir yük yüklemez.’ Yüce Allah'ın, müminlerin fıtratlarının mayasına bu yüksek düzeyli fedakârlık ve katlanabilme enerjisini katmış olması, O'nun kullarına yönelik bir rahmetidir. İnsan fıtratının mayasında bu fedakârlıktan duyulan yüce hazzın bilinci vardır, insan fıtratı bu hazzı, yeryüzünün tüm hazlarına değişmez. Bu haz Yüce Allah ile ilişki halinde olmanın hazzıdır, yüce Allah'ın hoşnutluğunu ummanın hazzıdır, zayıflığı ve başkalarının ayakları altında itilip kakılmayı aşmanın hazzıdır, etin ve kanın ağırlığından kurtularak ışıklı ve aydınlık ufuklara tırmanmanın hazzıdır. Eğer insan fıtratı yerçekiminin baskısı altında kalırsa bakışlarını yüce ufuklara dikince bu baskıdan kurtulup yükselişe geçmenin özlemli umudunu tazelemiş olur.”

Rabbine, Allah Rasulü Aleyhisselatu vesselam’a ve Rabbin yoluna sevdalıların destanı, tarih boyunca yeryüzü ve hidayete tabi yürekleri aydınlatmıştır. Bu destanların bazılarını paylaşmak ve o muazzam günlere kanat açmak istiyoruz. Hisse çıkarılması gereken, ders menbaı destanlar… Hayata mebni, insan menşeili…

Sevgilisi için canını feda etmeye örnek olarak, Allah Rasulü Aleyhisselatu vesselam'ın Taif Seferinde Zeyd b. Harise'nin kendisini siper eden davranışlarını söyleyebiliriz. O kendi bedenini bir kalkan gibi Allah Rasulü Aleyhisselatu vesselam ‘a siper yapmıştı. Vücudu çeşitli yerlerinden yaralanmış, başından kanlar akıyordu.

Uhud Savaşında ise bunun örnekleri daha çoktur. Bunlardan biri Ebu Dücâne'dir. Kendisini Allah Rasulü Aleyhisselatu vesselam'ın önünde kalkan yapıyor, oklar onun sırtına düşüyordu. O da öylece Allah Rasulü Aleyhisselatu vesselam'ın üzerine eğiliyor ve oklar onun üzerinde birikiyordu. Sa'd b. Ebi Vakkas da Resulullah'ın önünde ok atıyordu. Sa'd şöyle diyor: "Ebu Dücâne bana okları veriyor ve: "At, babam anam sana feda olsun." diyordu. (Ibni Hişam - Siyretu'n Nebeviyye)

Sevgilisi uğrunda canını, cananını feda etmeye hazır olanlardan biri de Hz. İbrahim'dir. O, tek başına Allah'a kulluk etmek ve insanları saçma düşünce ve inançlardan kurtarmak için Nemrud'a karşı mücadele başlatmıştı. Dünyanın en zalim kralından korkmuyor ve çekinmiyordu. Ailesinin ve babasının desteğini de kaybetmişti. Kimseyi ikna edemediğini görünce, çekinmeden bütün Babil’i karşısına alarak, tanrı dedikleri putlarını kırmıştı. Ateşe atıldığı zaman Hz. Cebrail’in yardımını da kabul etmeyerek sevgili Rabbi'ne yürümek istemişti. Fakat Rabbi, henüz görevini tamamlamamış olan bu kutlu nebinin, bu isteğini ertelemişti. Dağ gibi alevli ateşi gülistana çevirmişti. Demek ki Allah için cesur olanı, Allah da desteklerdi, himaye eder ve dünyanın en zorbaları karşısında bile korurdu.

Yine diğer bir seferinde oğlu İsmail'i sırf sevgili Rabbi emretti diye, kurban etmeye kalkıştı da, Rabbi kendisini yine gözetimine aldı. O, oğlunun gözlerini, ellerini ve ayaklarını bağladı. Onu yere yüzükoyun yatırdı. Bıçağı ensesine dayadı. Ve ikisi de sırf Allah'ın emri olduğu için tam teslim idi! Sanki ölüme değil de cennete bir sevgili uğurlanıyor gibi duygulu bir manzara! Hz. İbrahim bıçağı öyle bilemişti ki, sadece bir kere çekecekti ve iş bitecekti. İbrahim süratle bıçağını çekti. Fakat bıçak kesmemişti. Bir daha denedi, yine olmadı. Sinirlendi. Bıçak bana isyan ettirecek dedi, taşa o öfkeyle vurdu. Taş yarıldı, baştanbaşa ikiye bölündü. Yine İsmail'de deneyecekti ki, bir ses: "Dur, Ey İbrahim!" deyiverdi. "Doğrusu bu apaçık bir imtihandır. Ona fidye olarak büyük bir kurbanlık verdik. Sonra gelenler içinde "İbrahim'e selam olsun" diye ona iyi bir ün bıraktık. İşte iyileri böylece mükafatlandırırız. Doğrusu o, inanmış kullarımızdandı." (Saffât, 106-111) Yüce Allah, cesaretinden ve teslimiyetinden dolayı bu sefer de kendisini kutladı, bir de ödüllendirdi.

Sevgide cesaret sergileyen zirve örneklerden biri de Firavun'un Sihirbazlarıdır. Hz. Musa Peygamber olduğunu kanıtlamak için mucizeler gösterince Firavun: "Sen sihirbazsın, seni sihirbazlarla yarıştıracağım." diyerek kendisini yarışa davet etti. Belirtilen gün sihirbazlar ve halk toplandı. O gün herkes maharetini sergileyecekti. Sihirbazlar iyi adapte olmuştu ve görevlerine hazırdı. Kendilerine güvenleri tamdı. Bunun üzerine Firavun'a şöyle sordular: "Sihirbazlar geldiklerinde Firavun'a: Şayet biz üstün gelirsek, muhakkak bize bir ücret vardır, değil mi? dediler. Firavun cevap verdi: Evet, o takdirde hiç şüphe etmeyin, gözde kimselerden olacaksınız." (Şuarâ, 41-42) Sonuçta her kes maharetini sergilemişti. Musa'nın mucizeleri karşısında sihirbazlar yenilgiye uğrayınca da diz çökerek Allah'a secdeye kapanmışlardı. Firavun onların kendisini küçük düşürdüğünü görünce azgınlaştı; iftiralarla karalamaya başladı. "O size sihri öğreten büyüğünüzdür." diyerek onları karalamaya yeltendi ve sahtekar olmakla suçladı. Fakat herkes bunun doğru olmadığına emindi. Zira ülkenin çeşitli yerlerinden gelmişlerdi. Ve sonra da tehditler savurdu. Onları korkutacağını sandı. Fakat ne çare insanlar onurlu oldukları zaman yalakalık yapmaz, güç ve kuvvetten korkmazlar. Gerçeklere sırtlarını dönüp küçülmezler. Hakikati köleliğe tercih ederler. Tehditler onların sadece azmini kamçılar ve sebatlarını arttırır. Firavun bu gerçeği göremeyecek kadar kördü. Ve sihirbazlar bu gerçeği çok çarpıcı bir şekilde şöyle ifade ettiler: "Zararı yok, dediler, (nasıl olsa) biz şüphesiz Rabbimize döneceğiz. Biz, ilk iman edenler olduğumuz için, Rabbimizin hatalarımızı bağışlayacağını umarız." (Şuarâ, 50-51) Biz iman ettik, gerçeği gördük. Bunun dönüşü olmaz. Senin tehditlerin ise ödlekler için anlam taşır. Biz iman ederek senden önce boynumuzu kendimiz kestik zaten. Senin kılıcın bize ödüldür, bıçağın şerbettir. Ömür boyu yaptığımız aldatmaların, yalan ve hilelerin bağışlanması için tabibin neşteridir. Çabuk davran ki bu yükten kurtulalım, sevgilimizin affını, bağışını, ihsan ve in'amını bir an önce görelim. Bizi aldattığımız bu insanlarla daha fazla birlikte tutma. Bizi kurtuluşa giden yola uğurla. Zira biz ilk iman edenleriz. Bizi Rabbimizin buluşmasına çabuk gönder. Senin zan ettiğin gibi o, bize ceza değil, gerçek kurtuluştur. Sen ödül ve cezayı zaten ne bilirsin!

İman ehli olanlar, sevgi besledikleri cenahları, derinlikli bir muhasebeden geçirmeleri gerekir.

Sevdiğimiz, gündemimizde olandır.
Sevdiğimiz, bizi bizden daha çok bilen, daha çok düşünen ve daha çok sevendir.
Sevdiğimiz, izzetli ve onurlu bir hayatı bize bahşedendir.
Sevdiğimiz, Rabbimizdir, İlahımızdır, Rezzakımızdır, Hükümdarımızdır.

YARARLANILAN ESERLER

Şehid Seyyid Kutup – Fi zilal îl Kuran – Dünya Yay.
Selami Şahin – Aşk ve Cesaret – Vuslat Dergisi – Mart-2002 Sayısı

Bir Tevhid Önderi, Musa Aleyhisselam

2008-07-01T13:00:00.000-07:00

Tevhid önderleri ve insanlığın biricik rehberleri olan, Yüce Rabbimizin seçip de tüm insanlığa gönderdiği peygamberlerden birisidir Hz. Musa Aleyhisselam. Tarihe göz atıldığında, peygamberlerin gönderiliş sebeplerinin; bozgunculuğu, zulmü ve fesadı ortadan kaldırıp onların yerine; düzeni, adaleti ve huzuru hakim kılıp Rabbi hoşnut etmek olduğu görülecektir.

Nasıl ki, Hz. Lut sapık kavmiyle, Hz. Nuh söz dinlemez insanlarla, Hz. Yunus tebliğ kabul etmez toplulukla, Hz. Şuayb ölçü ve tartıda haksızlık yapan Meyden ve Eyke halkıyla, Hz. İbrahim başta babasıyla, insanları saptıran ve ilahlıkta bulunan Nemrut ve adamlarıyla yaptıkları mücadeleler gibi Musa Aleyhisselam da kendi devrindeki despot, zalim ve tağut hükümdar Firavunla mücadele içindeydi. Onu ve ona tabi olanları yola getirme çabasındaydı.

Firavun, asrının gerçekten en büyük zalimi ve akılsızıydı. Ona güzel söz ve öğütle yaklaşan Allah elçisi Musa Aleyhisselam’ı dinlemeyip nefsine ve dünyalıklara güvenip alemlerin, tüm insanların ve kendinin Rabbi olan şanı yüce Allah’a asi oluyor.

Firavunun asiliği, “Ben yaratıcıyım, ben insanlara göz, kulak ve beden verip onlara ruh bağışlayanım.” şeklinde değildi. O’da biliyordu ki bunların hepsi Allah’ın iradesince gelişmekte/oluşmaktadır. Ama, onun isyanı, Rabbanî kanunları kendi hevasına göre kullanması, icra etmesi ve bu kendince çıkarımlarının en doğru değer ve ölçüymüş gibi insanlara zorla kabul ettirmeye çalışmasıdır.

Kitab-ı Kerim’e baktığımızda, hakkında en çok ayet olan peygamberin Musa Aleyhisselam olduğunu görürüz. Bu da, Musa Aleyhisselamın hayatının ne kadar değerli ve ibretamiz olduğunu bize anlatır. Onun hayatı çok değerli öğütler ve ibret alınması gereken gerçekler içermektedir. Onun yaşadıkları, sadece iki insanın çarpışması/savaşım vermesi değil; iki dünyanın, iki dinin, iki yeryüzü hakimiyetinin mücadelesidir. Çünkü, Musa Aleyhisselam Hakk yanında adalet ve tevhid yanında/yolunda; Firavun ise, batıl, zulüm ve şirk yolunda/yanındadır. İkisi de kendi inanışlarının yeryüzüne hükmetmesi telaşesinde, çabasındadırlar. İşte bu nokta, iki tarafın taşıdığı yükün basite alınıp iki lafla geçilecek bir mevzu olmadığının göstergesidir.

Firavun, o kadar güçlü, o kadar saltanat sahibi olduğu halde, kendi düşmanını, kendi hükümranlığını yerle bir edecek olan insanı yine kendi sarayında, kendi içinde büyütüp beslediğinden bîhaberdir. Bu olay, Rabbimizin kudretinin her şeyden üstün olduğunun ispatına örnek teşkil eder.

Rabbimiz, Musa Aleyhisselamı kardeşi Harun Aleyhisselamla tebliğ için Firavuna gönderdiğinde, ona güzel sözle gitmesini, yumuşak davranmasını istemektedir. Çünkü, sonuçta o bir insandır. Zalim de olsa, despot da olsa belki güzel söz ve öğütlerle yola gelebilir, hidayete ulaşabilirdi. Ama Rabbimiz, burada Firavunun iman etmeyeceğini biliyordu. İşte bu söz, bütün ‘Müslümanım’ diyenlere, İslam’ı davet etmek gibi bir sıkıntıya/kaygıya/derde sahip insanlara, esasen anlayın, kavrayın ve ağlayın demektedir.

Musa Aleyhisselam ve kardeşi Harun Aleyhisselam Firavuna tebliğe gittiklerinde, Firavun onlara sertçe müdahale edip getirdikleri ve sundukları mesaja inanmamış ve Musa Aleyhisselamın peygamberliğinin göstergesini istemiştir. Musa Aleyhisselam da bunun üzerine Allahın izni ve emriyle asasını yere atmış ve asanın yılan suretine dönüşünü; elini koynuna sokup çıkararak avucunun parlak bir ay haline gelmesini küfrî gözlere, yola gelmez ruhlara göstermiştir. Bunun üzerine Musa Aleyhisselamı sihirbazlıkla yaftalayan Firavun, Musa Aleyhisselamın sihirbazlarıyla yarışmasını ister. Daha sonra sihirbazlarla karşılaşma zamanı Musa Aleyhisselamın göstermiş oldukları karşısında akıllarını ve ruhlarını harekete geçiren sihirbazlar hemen iman edip secdeye kapanmışlardır. Firavun da bu uğursuz(!) gelişme üzerine sihirbazlara: “Benden izinsiz Musanın Rabbine inanırsınız ha! Sizin ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim!” diye tehditler savurdu. Burada sihirbazların tavırları çok ilginçtir. Musa Aleyhisselamın mucizeleri karşısında hemen imana teslim oluyorlar. Çünkü, bu olayın sihirbazlıktan öte, çok yüce bir Yapıcının/Yaratıcının iradesi dahilinde gelişen vakıa olduğunun farkına varıyorlar. Ve bizlere şöyle bir miras bırakıyorlar; insanların hidayet bulması için kendimizi yıpratmamıza hacet yok. Samimi adımlarla ve sahih sözlerle yola çıkıldığı vakit, Rabbimiz adımlarımızı bereketlendirecek ve bizlere ummadığımız yerlerden nimetler bahşedecektir. Ki, en büyük nimet, bir insanın aslına dönmesi, yani Rabbine iman etmesidir.

Ve artık Musa Aleyhisselam için Firavun yurdu yaşanılmaz olur. Rablerinden izin çıkar ve kızıldeniz’e yürürler. Firavunun zulmüne dayanamayıp Rabbinin izniyle Kızıldenizden geçen Musa Aleyhisselam ve yarenleri geride, denizde boğulan Firavun ve adamlarını bırakmışlardı. Firavun son nefesinde “iman ettim” dediyse de bu, ondan kabul edilmemiştir.

Zalim Firavundan kurtulan Musa Aleyhisselam yarenleri, bu defa, ayrı bir taşkınlık, ayrı bir zulmet üretmeye başladılar. Samirî adındaki bir sapık, bir heykel yaparak “İşte, sizin ve Musa Aleyhisselamın Rabbi budur” diyerek inananları, inandıkları ve uğruna çapa sarfettikleri yoldan saptırmaya çabalamıştır. Musa Aleyhisselam Firavundan sonra, ayrıca bu sapıklığa yönelen kavmiyle uğraşım göstermiş ve muzaffer de olmuştur biiznillah.

Musa Aleyhisselam dediğimiz, tarihin Tevhid Akidesinin ve Tevhid Yolunun ender elçi/önderlerinden o büyük mücadele sahibi insan, bütün hayatı boyunca Rabbinin yüceliğini, tevhidi, adaleti hakim kılıp bütün insanlığa bu yüce değerler sistemine, İslam’a çağrıda bulunmuştur. Bu zaman zarfı içerisinde birçok zorluklar, meşakkatler, sıkıntılar ve olmazlıklar görmüş; hatta memleketinden bile çıkarılmıştır. Ama, o tarihten bu yana gelen gerçek ve sönmez vaad, galibiyetin, Rableri yolunda olanlara ait olduğunu haykırmaktadır.

Musa Aleyhisselamın hayat serüveninden hissemize düşen çok ibretlikler vardır. Ondan bize miras kalan;
cesaret,
sabır,
metanet,
direnç,
tatlı dil,
her vakit dua,
ne pahasına olursa olsun zalim kral ve sultana/sultanlara karşı hakkı ve hakikati gereğince haykırmak,
Rabbe dayanıldığı, güvenildiği ve tam anlamıyla sığınıldığı vakit, Onun kesinkes yardımını göndereceği…

Bu Ulvi halleri, ahvallerine perçinleyenlerin muzaffer olacakları Rahman, Rahim Allah Azze ve Celle’nin vaadidir. Ne mutlu Musaca kalanlara…

Sözlerimizi, sözlerin en kutlusuyla sonlandırıyoruz:“Sen insanları Allah yoluna hikmetle, güzel ve makul öğütlerle, davet et, gerektiği zaman da onlarla en güzel tarzda müca-dele et. Rabbin, elbette, yolundan sapanları en iyi bildiği gibi kimlerin doğru yola geleceğini de pek iyi bilir.” (Nahl: 125)

Meş’alesi Ümit Olan Bir Adamın Firak’ı

2008-06-25T15:00:00.000-07:00

Tanışmanın ‘kitabı’nı yazmış bir Müslümanın, hacmi küçük, lakin muhtevası olabildiğince geniş olan bir eserini ele almaya, tanıtmaya, anmaya, anlamaya ve aktarmaya gayret edeceğiz gücümüz nisbetince. Sözü uzatmadan maksadımızı ifşa edelim: çizgisiyle, duruşuyla ve ümmetvari kaygılarıyla kendisini tanıdığımız Atasoy Müftüoğlu’nun, ilk eseri olan Firak’ı yüreğinize misafir etmeyi yeğledik ve muvaffak olma derdindeyiz.

“Ey insan! Kerim olan Rabbine karşı seni aldatan ne?
O Rab ki, seni yarattı, seni düzene koydu, sana uygun bir biçim verdi.
Seni, muhtelif suretlerden dilediği bir şekilde terkip eyledi.
Hayır, daha doğrusu siz, hesap ve ceza gününü inkar ediyorsunuz.” (82 İnfitar: 6-9)

Kitab-ı Kerimin bu aziz cümleleriyle eserine girizgah yapan yazar, derinlikli bir halet-i ruhiye içerisine sokuyor okuyucusunu. İlk vuruşunu ilk deneme yazısıyla yapıyor:
“Bütün iklimlerde insanın ve insanlığın acıları, sıkıntıları ve bunalımları konuşulmaktadır. Bütün bir yeryüzünü her yönden sürekli akıp duran kargaşa haberleri doldurmaktadır. Kargaşa, modern çağın belirleyici unsurlarından başlıcası olmuştur. Gerçeklerin dünyasından koparılan ve uzaklaştırılan insan, ancak günübirlik bir dünyanın, günübirlik bir hayat biçiminin tutsağı haline getirilmiştir. İnsan coğrafyasına yoğun kaygılar ve umutsuzluklar egemen olmuştur. Yeryüzü toprağı çaresizliklerin ve iniltilerin fideliği haline gelmiştir.”

Yazarın, bu karamsar ve iç acıtıcı havayı aydınlatması ve güzel bir yere oturtması gecikmiyor, ilerleyen cümlelerinde meseleye asıl rengini veriyor:
“Hakkın koymuş bulunduğu mutlak düzenin ilkelerine sımsıkı bağlananlara mutlak kurtuluşun yolları gösterilmiştir. Toplum olarak biz, bir ‘insan örneği’ kaybetmenin, ondan uzaklaşmanın, o insan olmaktan çıkmanın acılarını duymaktayız. Günümüzden daha kötü sayılabilecek tarih şartlarında bir büyük inkılabı, bir büyük insanlık inkılabını gerçekleştiren ‘insan’ı günümüzde gerçekleştirmedikçe, zihinlerimizde ve yüreklerimizde büyüttüğümüz toplumu gerçekleştirmemiz düşünülemez.
Vakitler, o insanı, insanlığın önüne çıkarma vakitleridir.
İçimizi yeni baştan düzenlememiz ve bayındır kılmamız için Hakk’ın nimetleri ellerimizdedir.
Büyük iç hesaplaşmaların günlerini idrak etmekteyiz. Hayatımızı tümüyle kendi gerçeklerimizin gerekliliklerine ayarlamanın saatleri önümüzdedir.
Şimdilerde vakilerimizi ‘Siz Hakikat doğrultusunda bulunduğunuz sürece, sapıklıkta olanlar size zarar veremezler’ şeklinde Kutlu Peygamber sözünün bilinci doldurmaktadır.”

Esas rücuiyetin inanç merkezli olduğunu haykıran yazar, tüm beşeri sistem ve ideolojilerden sıyrılıp İslam’ın hakikatinde buluşturuyor insanlığı:
“İnsan, imana ve İslam’a yönelmektedir.
İnsanı ancak Müslüman duyabilir, kavrayabilir.
Müslüman için insan, evrenin özetidir, bütün bir varlık dünyasının gözbebeğidir. İslam dışında hiçbir öğretinin insana, varlığa ve eşyaya ilişkin hiçbir görüşünde herhangi bir isabet yoktur.
…
İnsan, Allah’a dönecektir.”

Bir kaygıyı, bir tasayı dile getirme derdindedir yazar. İnsanların asli hallerinden uzaklaştıklarını ve bu gidişatın enkaza dönüştüğünü titreyen yüreğiyle arz eder:
“Tevhidî düşünce ve değerler bütününü, tartışmasız terkle yola çıkan, yenilgilerimizin sorumlusu insan tipinin günümüzde halen konaklayabileceği bir yer bulamamış olması üzerinde önemle durulması gereken bir konu olmalıdır. Geçmişte inanç toplumları kurmada ve hayatiyetini sürdürmede, büyük uygarlık, bilim ve kültür inşalarında yüksek ustalık örnekleri vermiş ve insanlıkça aklanmış bir düşünceyi, başkalarına uyarak horlamanın ve yaban kafaların yürüttüğü bu horlama şamatasının, toplumlarımız için ne kadar pahalıya malolduğu gün gibi ortadadır. Yaban yollarında ömür tüketenlerin, toplumlarımıza kazandırdıkları bir işportacı kültüründen başka bir şey değildir…”

Yazardaki bu titrek kaygı, yerini, biraz ötede umuda bırakıyor ve asliyyetini koruyan insanların yiğitliklerini müjde haliyle haber vererek diri durmanın ve direngen kalmanın şifrelerini handiyse çözümlüyor:
“Haber yayılmaktadır, ölümsüz muştu yayılmaktadır. Kitab-ı Kerimin beklediği insan gelmektedir. Güç görevlerin insanı gelmektedir. İnsan, İslam’a yürümektedir. İnsan dirilişe hazırlanmaktadır. Artan yorgunluklarımıza ve ızdıraplarımıza aldırmadan, özlem türküleri dilimizde, gelmesi geciken, gelmesi geciktirilen insanı karşılamaya çıkıyoruz.
Umut tükeniyor, kitap kuşanıyoruz. Yolların en aydınlık olanında, hançerelerimizde ve kalemlerimizde çağrıların en güçlüsü ve yetkini var.
Dağarcıklarımızda bitmeyen mesafeleri katetmeye yetecek azıkla, yeniden doğmuş gibi bir kez daha Kutlu Kitap öğreniminden geçiyoruz.”

Dünyanın kalbine bir karabasan gibi çöken Batı, insanlarımızı ve tüm insanlığı öz kimlik ve kişiliklerinden alıp yok ediyor. Yazar, bu topyekün saldırganlığın altında yatan sinsi sebepleri irdeler ve olmazlıklardan sıyrılmanın reçetesini okuyucusuna sunar:
“Bizler, özkişiliği Kutlu kitap Kur’an’la bulan, tek ve eşsiz rehberimiz Peygamber Efendimiz ve onun çevresindeki Sahabe’nin davranışlarıyla bulacak ve yaşayacak olanlarız.”
“Bir yanlışlar zinciri olan ve zihinlerimizi işgal altında tutan, Yunan-Latin-Batı saltanatını ve bunların üzerimizdeki aşağılık tesirlerini yakarak, kendi öz kaynaklarımızın nimetleriyle yoğrulmak bir iman borcudur.
Gökler dolusu rahmetin bağışladığı, toprağın sonsuz bereketleri taşıdığı bir döneme yaklaşıyoruz.
Özkişilik dönemine yeniden yaklaşıyoruz. İmanımızın, insanımızın, öz kaynaklarımızın haklarını savunmak, İslam’ın bizden beklediği bir büyük sorumluluk olarak içimizdedir.”

İslam Dünyası toplumlarında, bütün karşı duruşlara rağmen, yer yer kemikleşmeye yüz tutmuş yabancılaşmayı durdurmak ve bertaraf etmek adına yazarımız yüreğinin ‘Ümmet Yanığı’ tarafını gösterir vaziyette hal çareleri aramaktadır. Yine de, her halû kârda, Müslümanların suçu ve suçluyu kendi içlerinde aramaları gerektiğinden dem vuran yazar, çok güç şartlarda olunmasına rağmen yabancılaşmakla hesaplaşılması gerektiğini gündem tutar. Batının insana ve insanlığa vereceği hiçbir şeyi olmadığını söyler. Aksine iyiye dair ne varsa silip götüren bir tür illet vasfını haiz olduğunu dile getirir. Ve yazar, kuşandığı umuduyla sevda perçinlemiştir anlam haritasına:
“Gün, Allah’ın adının ve hükmünün üstünlüğüne inanmış Müslümanların onurla ve erdemle doğrulacakları bir gündür. Yerlileşmek isteyen yabancılaşmanın oyunlarını bozmak görevimizdir.
Maddi ve kişisel kaygıları kovmak soyluluğuna ermektir işimiz. Barış içinde, bir araya gelecek ellerimiz ve yüreklerimizle bütünleşmek ibadet sayılmalıdır.
Ancak kalemle ve kitapla yolların açılabileceğine inananlardanız.
Bitmekte olan akşamlardan, aydınlık sabahlara, Kutlu Görevler taşımak borcundayız.”

Düşüncenin yozlaştığı/yozlaştırıldığı vakasına dikkat çeken yazar, düşünsel ve bilimsel tüm güzellikleri doğuran, besleyen ve imar eden bir ulvi sistemin bağlıları olduğumuzu hatırlatıyor. Sömürgeci ve batıcı tutarsız/mesnetsiz sistemlerden tevarüs eden düşünceleri talihsizce taşıyanlar, meselenin menbaını çözememişlerdir. Dünyaya, insanlara ve olaylara batı gözüyle/gözlüğüyle bakanlar gerçeğin fevkine bir türü varamayacaklardır. Bu sözlerden olarak, yazardan şu cümleler dökülür:
“Biz, gelecekte bütün zamanları yenileyecek ve değiştirecek güçte olan bir düşüncenin çocuklarıyız. Düşünce altın dönemine İslam düşünürlerinin elinde ulaştı.
…
Yozlaşmanın her türlüsünden arınmış Tevhidî düşünceyi yeniden kuracak ve yarına götürecek olanlar da, Kutlu İslam öğretisinin, yüzlerinde kitap ışığı taşıyan genç düşünürleri olacaktır.”

Dünyanın yaşı ilerledikçe insanlar garip hallere bürünür oldular. İnsanların değeri ve saygınlığı kayboldukça eşyanın değeri ve saygınlığı artmaktadır. Kapitalizmin götürülerinden birisi olarak kabul edebileceğimiz eşya tutsaklığı, modernizmin eliyle ve emeğiyle daha bir artış göstermektedir.
Yazarımız bu noktaya şu vurguyu yapıyor:
“Tevhid düşüncesinin bağlıları olarak sorumluluğumuz çağa ve insanlığa insanın eşyaya egemen olabileceği bir düzen bildirisi sunmaktır. Tevhid düşüncesi kendi bağlılarına, kendileri için sevip istediklerini, başkaları için sevip isteme erdemini kazandırmaktadır.
Eşyalaşan insanın hazin serüveni konusunda nihai söz, insanın ve insanlığın güvencesi, Kutlu İslam Öğretisi’nindir.”

Yazar, Yabancılaşmanın Özgürlüğü Başlığı altında, yakın tarih Müslüman Düşüncesinin verilerinden bir demet sunmaktadır, sözü yazara bırakıyoruz:
“Kalemimizin sesi bir iman kavgası adına adanmış sevdalı bir kuşağın sesidir. Yabancılaşmaya ilk kez karşı duran kuşak, bu kuşaktır. Varlığını, kişiliğini, soyluluğunu, savaşçılığını Kutlu İslam Öğretisi ile bunların kuşağı.
Yabancılaşmanın göz açtırmadığı günlerde gönüllerimizde Kutlu İslam Öğretisi’nin ilk kıvılcımlarını ateşlendirerek, bütün bir yeryüzünü kuşatarak içimize ulaşan Vahiy düşüncesi ve bilincini bize ulaştıran Büyük Doğu Düşüncesidir. Şimdilerde bizi çevreleyen sapmalara karşı bir bağışıklık içinde bulunuyorsak, büyük kayıplardan sonra düşüncede, günümüzde de bir dirim gücü ve umudu içindeysek, inançta ve inanç düşüncesinde yabancılaşmanın oyunlarına karşı sağlığımızı yitirmemişsek kuşağımız bunu Büyük Doğu Düşüncesiyle başlayarak adım adım izlediği diğer Tevhidî mücadele mekteplerine borçludur.
Yabancılaşma süren bir gecedir.
Biz sabah saatleri kuşağıyız.
Bütün bir yüreğimizi bütün yönlere yaymaktayız.
Yeni bir güne namazla girer gibi, yeni vakitlere giriyoruz.
Bütün bir Anadolu toprağını aşkla ve çileyle yoğurarak onu büyük bir inanca hazırlayan Horasan Erenlerinin ilhamıyla onarların eylemine hazırlanıyoruz.”

Toprağın açlığının sürdüğünü okuyucusuna hatırlatan yazar, toprağın insana, insanın düşünceye, düşüncenin inanca özleminin arttığını ve bu durumun günden güne derinleştiğini dile getiriyor.

Diri vakitlere doğmaktan dem vuran yazar; inançla donanmış bir insanın görevinin önde gitmek olduğunu, inançlı olmanın üstün olmayı gösterdiğini, inançlı olanın bütün vakitlerde İslam Milletiyle olması gerektiğini, bu inançlı insanların evrenin ve insanlığın nabzını ellerinde tutmaları, insanların dertlerine/sorunlarına Tevhidî dünya görüşü doğrultusunda çözümler üretmeleri gerektiğini yer yer vurgular.

Çetin mevsimlerde büyümeyi, engin sorumlulukları bağırlarda taşımak, her tür yabancılaşmaya başkaldırmak, usanç nedir/korku nedir bilmemek, varlığıyla yeni bir dünyanın hamurunu yoğurmak ve kutlu bir düşünce/davranış savaşımında zaferle gönenerek umudu büyütmek olarak tavsif eder bizlere.

Bir inanç toplumuna doğru yürümenin anatomisini çizen yazar, sevgiyi, sabrı ve fedakarlığı uğraşlarına azık etmiş hakikat insanı, yeryüzünde insanî bir düzeni geliştirebilmek için, her şeyden önce bütün iç ve dış öğeleriyle ve en çarpıcı örnekleriyle, İslamî değerlerin biçimlendirdiği bir topluluğu, bir cemaati gerçekleştirmek zorundadır, diyerek inanç erlerinin her şeye rağmen kendilerini gerçekleştirmek zorunda olduklarının altını çiziyor.

Kalemin, yazmanın, kitabın önemini kavramamız üzerine düşmemiz gerektiğini ve artık sözün bir kalem uygarlığına gönül vermiş olanlarda olduğunu haykırmaktadır yazar.

Bir ayrılık hüznü diyerek bizleri düşünceye sevk eden yazarımız son olarak şunları kaydediyor:
“Müslümanlar, işgal altında bulunan, gasbedilmiş İslam topraklarında yaşayan Müslümanların hüznüne, yalnızlığına, elemlerine hangi ölçüde katıldıklarını derinlemesine bir düşünmelidirler. Bunu herkesin kendi nefsine sık sık sorması gerekmektedir. Cahilî aktüalite, hiç kimseyi Müslümanların sorunlarıyla ilgilenmekten alıkoymamalıdır. Cahilî ve şeytanî aktüalitenin Müslümanların bir anını bile işgal etmesine izin verilmemelidir.”

Yazar, kitabın yazıldığı tarihlerdeki (1984) İslam Dünyası Toplumlarının halî pür melaline dikkat çekmiştir bu sözleriyle. Bugüne gelindiğinde aslında bu sorunların hala tazeliğini koruduğunu görebiliyoruz. Bu sözden olarak diyebilir ki, kitap tazeliğinden pek bir şey kaybetmiş sayılmaz.
Taze, diri ve direngen bir Müslümanın aynı meyandaki ilk kalemgâhı Firakla olan yolculuğumuzu tamamlamış olduk. Vuslata ulaşmanın nirengi noktasıdır Firak…

Okumalarımıza Dikkat Edelim!

2008-04-28T13:50:00.000-07:00

“Okuyamıyorum”, “Vaktim yok”, “Bunları, okuyacak adam lazım”…

Müslümanlar açısından acı verici olsa da, çok kişinin ağzından duyabiliyoruz ister istemez bu sözleri. Okumak gibi erdemli ve hayat verici bir eylemi arka plana atmak, biz “Kitap Medeniyetinin Çocukları” için olası bir durum değil. Evinde, ciltlerce kitabı olan insanların, daha sonra okuma eylemini bıraktıklarını, hazin bir şekilde görebiliyoruz. Kitap okumayı, sadece gençliğinde kuşanan insanlar, hayatlarının diğer safhalarında; yani, iş, evlilik vs. durumlarındayken bırakıveriyorlar. Ve, zamanın yokluğundan, işlerin çokluğundan dem vuruyorlar.

Tanıdığınız, sevdiğiniz ve değer verdiğiniz insanlara, sevdiğiniz bir kitabı, dergiyi vs. tavsiye ediyorsunuz, okumalarını istiyorsunuz. Muhatabınız, “İnan eskisi gibi okuyamıyorum” türünden bir cevapla, bu tavsiyenize karşılık veriyor. Ve siz hayret ediyorsunuz. Neden, eskisi gibi okunmuyor? Neden, okumak gibi, bize ilk emredilen ulvi bir eylem erteleniyor? Nasıl oluyor da, her şeye vakit bulunuyor da, olmazsa olmazlarımızdan olan okuma eylemine vakit bulunamıyor? Kitap, dergi vs. okunulmadığını kabul edelim; fakat Kitabullah’ın bile okunmadığını duyunca, öğrenince ne olmazlıklara düşmüş olduğumuzu içten içe sezinliyoruz. Nasıl ki, su verilmeyen ağaçlar, bitkiler ve bütün tabiat solar, ölür ve kül olur; işte bizler de bu meyanda okumadığımız vakit solar, ölür ve kül oluruz. Çünkü, çok iyi biliyoruz ki, bizler, yani Müminler, “oku” emriyle hayata gözlerimizi açtık, okuduklarımızla hayatı anlayıp kavradık ve okuduklarımızla ayakta durup kendimize ulvi rotalar çizdik. Okumayı bırakmış ya da ertelemiş Müslümanların, hayat damarlarından en büyüğünün ve en önemlisinin koptuğunu söylemek zor değil.

Söz konusu olduğunda, batılı insanların kitapları ellerinden bırakmadıklarını dile getiriyoruz. Ve hatta, takdir ettiğimiz zamanlar bile olmuştur. Ama, işin ilginç tarafı, bu sözlerin sahibi olanlar, kitabı bırakmış olanlardır. Hiçbir kutsalı ve ahirete yönelik bir kaygısı olmayan batı insanının sarıldığı bu “kitabî” hal, bizleri derinden yaralamalıyken, pişkin bir halde dilimize pelesenk olabiliyor. Düşünsenize, vücudunuza hayat veren kan, damarlarınızdan artık geçemez oluyor ve tazelenemez duruma geliyor. Ne olur bu durumda insanın hali? Elbette ki, ölüm olayı gerçekleşir. İşte, dimağımıza, zihnimize ve yüreğimize hayatı pompalayan, aktaran ve damarlarımızdan geçen kanın türevi, okuduklarımız, anladıklarımız ve kavradıklarımızdır. Rasulullah aleyhisselatu vesselam’ı titreten ve korkutan olay da okumaktan gelmiyor muydu? Üst üste gelen “oku” sözlerine, yüreğinin en kılcal hücreleri, titrek cevaplar vermemiş miydi? Ondan bize kalan en büyük miraslardan birisi ve belki de en önemlisi okuma eylemidir. Okumaktan kastımız, elbette ki salt kağıt parçalarından vücut bulmuş ve matbaadan geçmiş şeyler değildir. İçerisinde, okuyanlara hayat verici düsturlar bulunan, okuyanları her vakitte dirilten, onların bilincini tazeleyen, onlara yaşama mebni halleri doğuran bir eylemdir, okumaktan anladığımız... Bu sözlerimize, daha fazlası eklenebilir.

Okuma eylemini sürdürenlerin genellikle genç kesim olduğunu görüyoruz. Ve tabi bu olayı sorguluyoruz, neden gençler okuyor sadece? Neden, iş hayatında olmayan, çoluğa çocuğa karışmamış ve hayatın bütün evreleriyle tam olarak karşılaşmamış insanlar, yani gençler hep kitaplarla, dergilerle vs. meşgul oluyor? Gerçi, artık öyle bir hal aldı ki, gençlerimizin bile oku/ya/madıklarını, okullarını, derslerinin fazlalığını ve yoğunluğunu sebep olarak sunduklarını görüyoruz. Biz bu durumu görmezden gelerek ve istisna sayarak, gençlerin okuduklarını varsayıyoruz yine de. Hayatın birebir içinde olan yetişkin insanlar, bu hayat içerisinde yol alırken, kendilerine her anlamda yardımcı konumunda olan okuma eylemini neden bırakırlar? Okumak, hem öğretiyor hem de muhkem kılıyor. Yani, okumak hayatımıza birebir etki ediyor ve katkıda bulunuyor. Muhakkak okuduklarımızın türü, çok önemlidir. Okumak sorumluluk aşılıyor muhatabına aslında. Diyebiliriz ki, okuma eyleminin geri planda tutulması ya da ertelenmesi, aslında sorumlulukların ve geleceğin ertelenmesidir.

Yarına dair kaygı ve umut taşıyan Müslümanların okumayı bırakmaları, büyük bir vebale girdiklerinin habercisidir. İş hayatıyla ilgili kitaplar, broşürler, resmi evraklar v.s tereddütsüz okunuyor. Neden? Çünkü, işin sürerliği ve hayatiyeti açısından bunların okunması gerekiyor. Hatta, çalışma hayatında kariyer yükseltmek için açık öğretim fakülteleri okunuyor ve o kalın kitaplar hatmediliyor. Niçin? Kazancın daha daha fazlalaşması için. Evet, bu durumlar mevzu olunca okumak sorun olmuyor. Bilinç altındaki haller ve hisler, gayrî ihtiyarî mezkur şeyleri okunmayı gerekli kılıyor. Mesele gelip hayatı bütünüyle kuşatan “islamla mündemiç” okumaya dayanınca iş değişiyor; ‘vakit olmaz oluyor’, ‘bir ara okuruz’, ya da ‘zaten bunları biliyorum’ sözleri boy gösteriyor. Gerçekten, şöyle dikkatli bir şekilde olay sorgulandığında, okumayanların, “bunlar, yıllardır okuduğumuz şeyler, değişen bir şey yok” sözleriyle kendilerini temize çıkardıklarını görüyoruz. Halbuki, okumak öyle izzetli ve lezzetli bir olay ki, her okuyuşunda insan tazeleniyor; evvelki okuduğunda fark edemediği, kaçırdığı yerler olduğunu anlıyor, “bunları unutmuşum.” diyeceği yerler muhtemelen çıkıyor.

Sevdiğimiz, değer verdiğimiz insanlarla, kardeşlerle bir araya geldiğimizde, konuşmalarımız, muhabbetlerimiz hep okumaktan, kitaplardan vs. yana olurdu. Hatta, şu soru yüreğimizin atışlarına ivme kazandırırdı, hala kazandırıyor da; “Neler okuyorsun/uz?” Yoğun bir okuyuş sohbeti inerdi o anda üzerimize. Herkes, dimağındaki taze ve sıcak bilgileri terennüm ederdi karşısındakilere. Muhabbet öylece uzar giderdi. Bu meyandaki ortamlar, az-çok vardır yine memleketimizde; lakin azınlıkta olsa gerek. Bu güzelliği, bu kavi geleneği sürdürenleri bin yürek dolusu tebrik ve takdir ediyoruz. Şimdilerde bu tür mekanların azınlıkta olmasının altında yatan sebepleri araştırmalı ve eski güzel günlere dönülmelidir.

Başka garipsenecek bir durum ise, teknolojinin büyük getirilerinden/götürülerinden olan internetle ilgili. İnternet kullananlar, forum sitelerini bilirler. Bu tür sitelerde, güzel niyetlerle yola çıkan güzel Müslüman kardeşlerimiz, artık vakitlerinin büyük bir bölümünü, çok büyük gönüller bağladıkları bu sitelerinde/bu mekanlarında geçirmektedirler. Siteleri vesilesiyle duygu ve düşüncelerini sitedaşlarıyla paylaşırlar. Ve bu tür mekanların uğrayıcıları büyük oranda genç kardeşlerimizdir. Özellikle hanım kardeşlerimizin de bu yerleri mekan tutmaları ilgi çekicidir. Artık neredeyse, internetin girmediği ev yok denilebilir. Erkek kardeşlerimiz, iş yerlerinden mekanlarına uğrarlar, hanım kardeşlerimiz de evlerinden. Buraya kadar sorun yok gibi. Bu paragrafın başında da belirttiğimiz üzere, vakitlerinin çoğu bilgisayar başında ve “kardeşlerle buluşma mekanı” diye tavsif edilen sitelerinde geçer. Kitap okumalarını hiçbir vakit bitirmeyen ve aksatmayan kardeşlerimize sözümüz yok. Fakat, çoğu kardeşimizin forum sitesi harici pek bir şeyle uğraşmadığını esefle görüyoruz. Bu internet nimeti, dengeli bir şekilde kullanmadığımız müddetçe bize fayda yerine hep zarar getirecektir. Evet, asıl değinmek istediğimiz husus, internetin okumaları engellenmesidir. İlk bakışta, esasen sitede de hep güzel paylaşımlar okunuyor; ama ilerleyen vakitlerde olay asıl mecrasından kayabiliyor. Yani, okumaları engelliyor siteler. Aynı zamanda, sosyal hayatı da dumura uğratıyor. İnternet ortamında tâ uzaktaki insanlarla/kardeşlerle hemhal olunuyor, bu çok güzel. Çünkü kardeşlik pekişiyor. Fakat gariptir ki, yakınındaki insanlar/kardeşler unutuluyor. Buradaki sözlerimiz, dengeyi aşan ve işin dozunu kaçıranlaradır elbette.

Ez cümle, okumayı tetikleyecek bütün unsurları ortadan kaldırmalı ve emrolunduğumuz üzere, önceki nitelikli okumalarımıza rücu etmeliyiz. Bizi yenilemeyen, diriltmeyen ve titretip ayağa kaldırmayan okuyuşların, bize yararı olmayacaktır. Ne okuyacağımıza ve nasıl okuyacağımıza, derinden dikkat etmemiz gerekiyor. İhtiyaç üzere okumalı ve bütün okunanların paylaşıma sunulmasına gayret edilmelidir.

İşin garip tarafı, bu yazı çalışmasının gayesi, okumayı terk edenlere serzenişten ibaretti. Ama gelin görün ki, bunları, zaten okumayı erdemlice sürdürenler okuyacak. Yine muradımıza eremeyeceğiz belki de. Söylediklerimize eklenecek çok söz var aslında. Ama biz bu kadarını şimdilik kafî görüyoruz. Rabbimizden niyazımız, dergimiz Genç Birikim vesilesiyle, bu nidamız akis bulsun. Sözlerimizi, Rahman, Rahim, Melik, Kuddüs, Selam ve Müheymin olan Rabbimizin, Rasulullah aleyhisselatu vesselam’a gönderdiği “İlk Sözüyle” bitiriyoruz: “Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir kan pıhtısından yarattı. Oku, Rabbin en büyük kerem sahibidir. O, insana kalemle yazmayı öğretti. İnsana bilmediğini öğretti.” (Alak Sûresi: 1-5 Ayetler)

Mefkur Hüzmeler

2008-04-25T10:00:00.000-07:00

Yanılgılar tarihimizin temelinde, yüksek düzeyde taşıdığımız ve bağlandığımız duygusallıklar yatıyor. Sorumluluklarımızı bir kenara bırakarak, kabuğumuza çekilerek, kapalı yaşamayı seçmek asla bir çözüm değildir.

&&&

Gerçekliğe hiçbir şekilde kayıtsız kalmamak, ancak gerçeği de bir saplantı haline getirmemek gerekir.

&&&

Sorumlulukları ertelemek, umutları ertelemektir.

&&&

Umutlar sorumluluklarla başlar, sorumluluklarla büyür.

&&&

Kalbimiz, ruhumuz, bilincimiz; kaynağını, yönünü, istikametini yitirmemişse eğer, henüz umutlar tükenmemiştir. İyi, doğru, güzel şeyler yapma; iyi, doğru, güzel inşalara yönelme yeteneğimiz, azmimiz, birikimimiz varsa eğer, umutlar var demektir. Bir şeyler yapmıyorsak eğer, bir amacımız kalmamıştır demektir.

&&&

Hayatımız inançlarımız üzerine kuruludur.

&&&

İnançlarımıza sadakatsizlik ederek, hayatımızı yok edemeyiz.

&&&

Temel insanlık değerlerinin; varlığını gerekliliğini, işlemlerini sağlamaya çalışan bir dönemin kapanmak üzere olduğunu görüyoruz.

&&&

Dünyaya ABD ufkundan bakmaya mecbur ve mahkum değiliz.

&&&

Hayatımızı bir alışkanlığa dönüştürmemeliyiz. Alışkanlıklarımızın sınırlarını aşabilmeliyiz.

&&&

Kimliğimizi ve kişiliğimizi borçlu bulunduğumuz ahlakî ilkelerimizi, temel tercihlerimizi her koşulda sonuna kadar savunabilmeliyiz. Yeni bir ufuk bulmalı, gerektiğinde yeniden başlamanın hazzını ve sevincini yaşamalıyız. Hizip, grup, etnik köken, cemaat çıkarlarına göre yapılan İslamî yorumlar karşısında dikkatli olmalıyız.

&&&

Seslerimizi birleştirerek, seslerimizi çoğaltarak, seslerimizi yükselterek, radikal başlangıçlar yapabilmeliyiz.

&&&

Daha yüksek bir sorumluluk düzeyine, daha yüksek bir bilinç düzeyine ihtiyacımız var.

&&&

Kendilerini, geleneksel duvarlar içerisine hapseden toplumlar, tarihsel değişimlere, yeniliklere ve yenilgilere ilgi duymaz, bu gelişmeleri merak etmezler. Dünyada olup bitenleri anlamaya çalışmak ve merak etmek de bir hayatiyet ve hareket belirtisidir.

* Atasoy Müftüoğlu’nun Küresel İhtiraslar ve Küresel Kuşatma isimli eserinden derlenmiştir. Derlemelerimiz devam edecek.

HAL İDRAKİ

2008-04-02T13:25:00.000-07:00

Çağa seslenmek, kuşatıcı olmak ve her kesime sesini duyurmak adına hayati tavizler verilmektedir.

Ne pahasına olursa olsun, can-damar öğretilerimizden kopuk bir hayat yaşayamayız.

“Her can ölümü tadıcıdır.” [1] emr-i ilahisi mucibince, bütün bir hayatın hesabı, inceden inceye verilecektir her şeyimizin Sahibine.

Tavizin tavizi, yanlışın yanlışı getirdiği apaçık ortadadır. O halde, hallerimizi enine boyuna masaya yatırıp tahlil etmeliyiz.

Neme lazımcılığın, boş vermişliğin sarpa sardığı bir zaman diliminde, değerlerimizi en ayrıntısına kadar korumak durumundayız.

Malayani ve günübirlik gündemlerle, toplumu oyalama ve insanları tek-tipleştirme çabalarından başka gayesi yoktur medyatörlerin… Ne gariptir ki, insanlarımız, araştırmaksızın ve şüphe duymaksızın inanırlar, bu fısk[2] fışkıran güruhlara!

Kendi gündemlerimizi oluşturamadığımız sürece, sesimizin ve nefesimizin kısır kalacağını bilmeliyiz. Ve yine bilmeliyiz ki, ‘gün’ler içerisinde nihayetinde Hakk ‘dem’ vuracaktır. O müjde, dimağımızdaki çerağımızdır; “ … Allah nurunu tamamlayacaktır.” [3]

Temel dinamiklerimizi gözden geçirme vakti gelmiştir ve hatta geçmektedir. Üzerinde bulunduğumuz haller, bizlere şahitlik edecektir yevm-i mahşerde. Şehadet vaktinde, yüzümüzün ak çıkması için; karanlık hallerden, mekanlardan uzak durmak ve aydınlığın gülümseyen çehresine kanat açmak yegane derdimiz olmalıdır.

Tekraren kendimize dönme ve kendimiz olma hallerini yaymalıyız çehremize ve çevremize. Ne zamanki, teslimiyetin ıspatı olan temsiliyetimizi öteledik, işte o vakit içten içe vehn[4] sardı dört bir yanımızı.

Ne kötüdür, üç günlük dünyayı, sonsuz hayata tercih etmek…

Ve ne güzeldir, yalan dünyanın oyun ve eğlencesinden sıyrılıp, mükafat gününün bitip tükenmez nimetlerine göz dikmek…

Kendi niteliklerimizi ve değerlerimizi çağın idrakine sunmak çabasında olmalıyız. Hayatımızı, ince bir ‘tevhid süzgeci’nden geçirmemiz icab ediyor.

İrili - ufaklı her halimizi, gözlerimizin önüne getirmemiz gerekiyor. İdrak ettiğimiz hallerimiz, bizi, soylu bir muhasebeye yöneltmeli ve bu muhasebe sonucunda, bizi bize getirmelidir. Bu kendimize gelişimiz, inanç tasavvurumuzu imar etmeli ve bizi herdem yeniden dizayn edecek bir inşa bilincine sevk etmelidir.

Böyle bir donanımla gün yüzüne çıkan iman erleri, kuşandıkları bu Sevdayla çağlara damgalarını vuracaklardır. Rabbimiz bahtlarını açık kılsın bu kardeşlerimizin.

İyi haller kuşanmayı nasip etsin Rabbimiz bizlere daimen ve Ümmeten…

[1] Enbiya Süresi: 35. ayet
[2] İsyan, Allah'ın emrini terk, hak yoldan çıkma, günah işleme tohumun kabuğunu delip çıkması. Fısk sahibine Fasık denir. (Şamil İs.Ans.)
[3] Tevbe Süresi: 32. ayet
[4] Dünyayı sevmek ve ölümden hoşlanmamak. Ebu Davutta geçen Vehn hadisine bakılabilir.

Hal İdraki

2008-03-30T13:00:00.000-07:00

Çağa seslenmek, kuşatıcı olmak ve her kesime sesini duyurmak adına hayati tavizler verilmektedir.

Ne pahasına olursa olsun, can-damar öğretilerimizden kopuk bir hayat yaşayamayız.

“Her can ölümü tadıcıdır.” [1] emr-i ilahisi mucibince, bütün bir hayatın hesabı, inceden inceye verilecektir her şeyimizin Sahibine.

Tavizin tavizi, yanlışın yanlışı getirdiği apaçık ortadadır. O halde, hallerimizi enine boyuna masaya yatırıp tahlil etmeliyiz.

Neme lazımcılığın, boş vermişliğin sarpa sardığı bir zaman diliminde, değerlerimizi en ayrıntısına kadar korumak durumundayız.

Malayani ve günübirlik gündemlerle, toplumu oyalama ve insanları tek-tipleştirme çabalarından başka gayesi yoktur medyatörlerin… Ne gariptir ki, insanlarımız, araştırmaksızın ve şüphe duymaksızın inanırlar, bu fısk[2] fışkıran güruhlara!

Kendi gündemlerimizi oluşturamadığımız sürece, sesimizin ve nefesimizin kısır kalacağını bilmeliyiz. Ve yine bilmeliyiz ki, ‘gün’ler içerisinde nihayetinde Hakk ‘dem’ vuracaktır. O müjde, dimağımızdaki çerağımızdır; “ … Allah nurunu tamamlayacaktır.” [3]

Temel dinamiklerimizi gözden geçirme vakti gelmiştir ve hatta geçmektedir. Üzerinde bulunduğumuz haller, bizlere şahitlik edecektir yevm-i mahşerde. Şehadet vaktinde, yüzümüzün ak çıkması için; karanlık hallerden, mekanlardan uzak durmak ve aydınlığın gülümseyen çehresine kanat açmak yegane derdimiz olmalıdır.

Tekraren kendimize dönme ve kendimiz olma hallerini yaymalıyız çehremize ve çevremize. Ne zamanki, teslimiyetin ıspatı olan temsiliyetimizi öteledik, işte o vakit içten içe vehn[4] sardı dört bir yanımızı.

Ne kötüdür, üç günlük dünyayı, sonsuz hayata tercih etmek…

Ve ne güzeldir, yalan dünyanın oyun ve eğlencesinden sıyrılıp, mükafat gününün bitip tükenmez nimetlerine göz dikmek…

Kendi niteliklerimizi ve değerlerimizi çağın idrakine sunmak çabasında olmalıyız.

Hayatımızı, ince bir ‘tevhid süzgeci’nden geçirmemiz icab ediyor.

İrili - ufaklı her halimizi, gözlerimizin önüne getirmemiz gerekiyor. İdrak ettiğimiz hallerimiz, bizi, soylu bir muhasebeye yöneltmeli ve bu muhasebe sonucunda, bizi bize getirmelidir. Bu kendimize gelişimiz, inanç tasavvurumuzu imar etmeli ve bizi herdem yeniden dizayn edecek bir inşa bilincine sevk etmelidir.

Böyle bir donanımla gün yüzüne çıkan iman erleri, kuşandıkları bu Sevdayla çağlara damgalarını vuracaklardır. Rabbimiz bahtlarını açık kılsın bu kardeşlerimizin.

İyi haller kuşanmayı nasip etsin Rabbimiz bizlere daimen ve Ümmeten…

[1] Enbiya Süresi: 35. ayet
[2] İsyan, Allah'ın emrini terk, hak yoldan çıkma, günah işleme tohumun kabuğunu delip çıkması. Fısk sahibine Fasık denir. (Şamil İs.Ans.)
[3] Tevbe Süresi: 32. ayet
[4] Dünyayı sevmek ve ölümden hoşlanmamak. Ebu Davutta geçen Vehn hadisine bakılabilir.

Yarına Ahid

2008-03-10T14:00:00.000-07:00

işte yine benim

ve rabbimleyim

hangi rüzgarın hırçınlığıdır ki

mümin yüreğe

sızı verir

dahaca yenilenen zamana

dur-duraksız koşsana be hey

kaimdir sanılır heyecan

evrensel sevdalar daimdir

yürüyüş vardır

şüphesiz ve şartsızdır

an gelir ümide gebe

ve fakat korkuludur yine de

son'a selamlıdır vakitler

varacaktır sahibine akitler

faydasızdır hakktan beri nakitler

nusretin menbaına sevgi besler zahitler

bir olana dayanan

en güzeli ondadır

başka başka arama

güvencimiz BÜYÜK OLAN'a...

10.08.2003 - KAYSERİ

Son Halim

2008-03-05T13:00:00.000-08:00

ya rabbi
düzelt beni

sıkı sımsıkı olayım
kalmasın olmasın
yitsin artık
başa gelen
ve gelmeyi bekleyen
durmasın

özlemle gözgözeyim
vuslata an kala
gidenler gitsin
yalnızca benimle
canla kan kala

sevgi ile yola vurdum umudu
umut bana sencileyin dedi
kalk ve gül ey benim delim
uğruna olmasa da
yorguna uğra sen

sabahtır haldaşım
göçüp gelmez değildir
onunlayım ve
gülümserim sonu gelmez
ZAMANA...

10.08.2002 - KÖSE

Şehadet, Bir Sevda…

2008-03-01T18:00:00.000-08:00

“ölümde diriliştir o,
sevgiliye adanmaktır.”

Bir şubat ayını daha geride bıraktık. Günbegün şehidlerimizi andık. Onların muazzam feda oluşlarını anlamaya çalıştık. Ve dedik ki, ‘Şehadet ayının günlerini solumaktayız. Her güne bir şehid, her şehide bin Selam…’

Allahu Teala’nın şehidlerle bereketlendirdiği bir ay olan Şehadet ayı içerisinde olmamız bizleri, şehidlerimizi anmaya, şehadeti anlamaya teşvik ediyor. Bu hal, her yıl deveran etmektedir.

Şehadet;
Dünyayı elinin tersiyle iterek bütün hallerini ukbaya kilitlemek…
Yaratılış gayemizin en ulvi nişanesi...
Dünya ve ahiret ikileminde, yürek potansiyelimizi ahirete doğru çevirmek…
Üç günlük dünya cenderesinden, sonsuz bir hayata kanat açmak…
Rahman olanın; “Rableri katında diri olanlar”[1] diye vasfettiği erler olmak adına, gözü kara, ölümün üstüne üstüne yürümek…
Sözün bittiği, eylemin baş gösterdiği en titrek ve en kaynar vakit…

Rahim olanla yapılan en kârlı ve en muhteşem ticaret…
Pazarlıksız imanın, tertemiz takvanın halî pür melali…
Derdin en büyüğünü yüreğine ilmek ilmek dokumak, nihayetinde meleklerle buluşmak…
Cenneti özlemek ve Vuslat için adımları sıklaştırmak..
Şeytanı ve dostlarını ölesiye alt etmek…
Sevdasını en kalın harflerle göklere nakşetmek…

Bir gidince, peşine binleri hazırlamak…
Yaşamak için ölmek…
Ölümün de, hayatın da Maliki olan’ın “Kimin amellerinin güzel olacağını imtihan etmek için, ölümü ve hayatı yarattık”[2] bildirisinde olduğu üzere, hayat için ölümü tercih etmek…

Yeryüzünde ve gökyüzünde, Hakkın, hakikatin şahidi olmak…
Yaradana olan kurbuyyetin en sıcağı ve en yücesi…
Her gün yeniden yemin etmek ve asla mücadeleden dönmemek …

“Kurtuluşun ve azadlığın menbaı, izzet, şeref, ar ve namusun anlamgâhı…”
‘Binlerce canım olsa da, yine Rabbime kurbanım’ diyenlerin tahtlarında, geride kalanları kıskandıran, o hayat kokan gülümseyişleri...
“Yarasız olmayan,
Çilesiz olmayan,
Şehidsiz olmayan,
Ve Kurbansız olmayan bir YOL”da azimle ve sebatla yürümek…

En güzel HAYAT’a yürümenin adıdır ŞEHADET.

Ve ŞEHADET, bir SEVDA…

[1] Ali İmran Süresi: 169. ayet.
[2] Mülk Süresi: 2. ayet.

Baharın Yüzü

2008-03-01T12:00:00.000-08:00

baharın tebessümüyle
can bulur tohumu toprağın
ve dahi yaprağına
tomurcuk iner
ölüme nikah tutmuş
sırrını açığa vurmuş
ve kalkıp selam'a durmuş
bir bahtiyar ağacın

hanidir
zorluğa ve soğukluğa
kıyam eden bir kardelen'in
insanlığa polemiksiz ders olduğu
zamanın ve mekanın
ırak kaldığı her duruşa

ve...
benim candaşlarım vardır
hem dünyalıdırlar da
bir Filistindir onlar
bir de Çeçenya
benlerla ağlarım
gülüşüm de onlarladır

o canlar
her mevsime doğarlar
baharı bekleyiş
onlarda geç'tir
çünkü onlar
her vakit
ayakta
dipdiri
ve gözüpek
onlar yaşayan DESTANDIR!...

10.08.2001 - KÖSE

İbrahim (a.s) Gibi

2008-02-09T23:00:00.001-08:00

Bin yürek har’ıyla, dev amiller doğuran adam… Tevhidin atası, babası, yiğidi o…

Rabbimiz Kitab-ı Kerim’inde öyle vasıflarla sunmuştur ki onu bizlere, o vasıfların hangisini hayatımızda diri tutmaya çalışsak, muvaffak oluruz demektir. Hz. İbrahim Kitabullah’ta bir çok özellikleriyle ve güzellikleriyle, bizlere “usve-i hasene” olmuştur. Onun yaktığı ve tutuşturduğu meşale, asırlar boyu sıcaklığından hiçbir şey kaybetmeden bizlere ulaştı; bizlerden sonraki nesilleri de ışıtmaya devam edecektir biiznillah.

Bu yazı çalışmamızda, Onun gibi olmanın yollarını arayacağız ve bu arayışımızda özellikle Rabbimizin Aziz Kitabına baş vurduk. Çünkü en sahih ve en sağlam bilgileri bizlere sunan, ulaştıran o’dur. Elbetteki bu meyan’da kaleme alınan kitapları ve makaleleri de değerlendirmeye aldık. İbrahim(a.s) gibi olmaktan kastımız, Rabbimizin Kitabında belirttiği özellikleri üzerinde durmak ve onlarla hayatımızı dizayn etmektir. Belirli ayetlerden seçtiğimiz vasıflarla İbrahim(a.s) gibi olmaya özen göstereceğiz. Rabbimiz o’nun ismini Kitabında 69 defa dile getirmiştir.

Muvahhid Ve Tek Başına Bir Ümmet:

“Gerçek şu ki, İbrahim (a.s) tek başına bir ümmetti; Allah’a gönülden yönelip itaat eden bir muvahhid’di ve müşriklerden değildi.” (Nahl: 120)

Kur'an-ı Kerim Hz. İbrahim'i -selâm üzerine olsun- doğru yolun, itaatin, şükretmenin ve Allah'a yönelmenin canlı bir örneği olarak takdim etmektedir. O'nun tek başına bir ümmet olduğunu ifade etmektedir. Buradaki ifade O'nun itaati, güzelliği, bereketi ve iyiliğiyle tek başına bir ümmete denk olduğu anlamına gelebilir. İyilik hususunda kendisine uyulan bir önder olduğu anlamına da gelebilir. Rivayet tefsirlerinden hem bu anlamı, hem de diğer anlamı destekleyen rivayetlere yer verilmiştir. Aslında her iki anlam da birbirine yakındır. Çünkü önder olan, insanları doğru yola iletendir. Bu da bir ümmetin lideridir. Böyle bir adamın hem kendi sevabı hem de onun vasıtasıyla doğru yola gelenlerin mükafatı kendisine verilir. O sanki bu iyilikleri ve sevabı elde etmede tek bir fert değil, bir ümmettir.

Akıl Yürüten Ve Aklı En İyi Şekilde Gerçeği Aramada Kullanan:

"Sizler Allah'ın haklarında size hiçbir kanıt indirmemiş olduğu putları O'na ortak koşmaktan korkmazken, ben sizin O'na koştuğunuz ortaklardan nasıl olur da korkarım? Eğer biliyorsanız, söyleyin bakayım, bu iki gruptan hangisi güvenli olmaya daha lâyıktır?"(Enam: 81)

Burada, kendisine güvenen ve varlık aleminde yer alan gerçekleri kavrayan bir müminin mantığını görüyoruz. Korkması gereken biri varsa bu, İbrahim (selâm üzerine olsun) olmayacaktır. Korku duyması gereken, elini Allah'ın eline tutuşturan ve böylece yoluna devam eden mümin olmayacaktır. Bir müminin ne olursa olsun bu aciz tanrılardan korkması düşünülemez. Kimi zaman yeryüzünde zorba diktatörler şeklinde beliren bu tanrılar, yüce Allah'ın gücü karşısında kaale bile alınmayacak derecede zayıftırlar. Onlar, yüce Allah'ın kendilerine bir yetki ve güç vermediği canlı cansız şeyleri Allah'a ortak koşmaktan korkmadıkları halde, İbrahim (selâm üzerine olsun) bu çaresiz sahte tanrılardan korkar mı? O halde, iki gruptan hangisi daha güvencededir? Allah'a inanıp ortakları reddeden mi, yoksa hiçbir yetkisi ve gücü bulunmayan şeyleri Allah'a ortak koşan mı? Şayet az da olsa, bir bilgileri ve anlayışları varsa söylesinler bakalım, hangi grup kendini güvencede hissetmeyi hak etmiştir?

İbrahim (a.s)’in Rabbini ararken, ne tür akıl yürütmede bulunduğunu malum ayetlerden biliyoruz. Yıldıza, aya ve güneşe atıflarının yersiz olduğunu kavrayarak, yüzünü Rabbine dönmüştür.

Düşünen Ve Düşünmeye Davet Eden:

İbrahim dedi ki, "Nelere taptığınızı görüyor musunuz? Gerek sizin ve gerekse eski atalarınızın. O putlar, benim düşmanlarımdırlar. Benim tek dostum alemlerin Rabb'i olan Allah'tır. " (Şuara: 75-76-77)

Kur'an, burada İbrahim (a.s)’e ve mü'minlere şunu öğretiyordu; inanç konusunda ne millete ne de babaya hoş görünmek yoktur. En başta gelen bağ, inanç bağıdır. En başta gelen değer, iman değeridir. Bunların dışında kalan bütün bağlar ona bağlıdır. Onlar neredeyse, bunlar da oradadır.

İbrahim (a.s), öyle bir duygu ve düşünce yoğunluğuna çekmektedir ki kavmini, onlarla beraber kendisi de düşünmektedir olayın vehametini. O, insanların ilahlarını reddederken, Allah(c.c)’a inananların da olabileceği düşüncesiyle, Rabbini onların arasından ayırıyor ve dostunun sadece Allah(c.c) olduğunu haykırıyordu.

Allah(c.c)ın Düşmanlarını Veli Edinmeyen, Onlardan Kopup Uzaklaşan:

Bir zaman İbrahim babasına ve kavmine demişti ki; "Ben sizin taptıklarınızdan uzağım.Ben yalnız beni yaratana taparım. Çünkü O, bana doğru yolu gösterecektir.” Ve bu tevhid sözünün ardından kalıcı bir söz yaptı ki, insanlar Allah'a dönsünler. (Zuhruf: 26-27-28)

Kureyş müşriklerinin yüz çevirdiği, kabul etmeye yanaşmadığı tevhid çağrısı ataları İbrahim'in var gücüyle insanlara duyurmaya çalıştığı çağrının kendisidir. İbrahim(a.s) bu çağrı ile babasına ve soydaşlarına karşı çıkmış, onların çarpık inanç sistemlerine ters düşmüştür. Onların kendi atalarından devraldıkları inanç sistemlerinin peşine takılmamış, sırf babasının ve soydaşlarının uyduğunu gördüğü için körü körüne bu inanç sistemine bağlanmamıştır. Daha doğrusu, açık ve kesin ifadelerle onlarla ve inanç sistemleri ile hiçbir ilişkisinin olmadığını, onlardan ve çarpık inançlarından uzak olduğunu duyururken, onlara şirin görünme, onları memnun etme çabası içine girmemiştir. Kur'an-ı Kerim İbrahim(a.s)in bu amaçla sarf ettiği sözleri şu şekilde aktarıyor:

"Ben sizin taptıklarınızdan uzağım. Ben yalnız beni yaratana taparım. Çünkü O, bana doğru yolu gösterecektir."

İbrahim(a.s)'in sözlerinden ve kendisini yaratan Allah hariç, onların taptıkları diğer düzmece ilahlardan uzak olduğunu belirtmesinden anlaşılıyor ki, İbrahim(a.s)'in soydaşları Allah'ın varlığını temelden inkar etmiyorlardı, sadece O'na birtakım düzmece tanrıları ortak koşuyor, ondan başkasına kulluk sunuyorlardı. Bu yüzden Hz. İbrahim onların kulluk sunduğu düzmece tanrılardan uzak olduğunu belirtiyor ama yüce Allah'ı bu genellemenin dışında tutuyor ve yüce Allah'ı en başta kulluk sunmayı gerektiren bir sıfatla nitelendiriyor; O'nun kendisini yoktan varettiğini vurguluyor. Var eden O olduğuna göre kulluk sunmayı hakkeden O'dur, diyor. Kendisini yoktan vareden, dünyaya getiren Allah olduğuna göre, O'nun kesinlikle kendisine doğru yolu göstereceğine ilişkin sarsılmaz inancını dile getiriyor. Kuşkusuz yüce Allah kendisine doğru yolu göstermek için onu yaratmıştır. Çünkü onu doğru yola nasıl ileteceğini en iyi O bilir.

"Ve bu tevhid sözünün ardından kalıcı bir söz yaptı ki insanlar Allah'a dönsünler."

Kuşkusuz Tevhid mesajının yeryüzünde yaygınlık kazanmasında ve soyu kanalı ile kendisinden sonraki kuşaklara aktarılmasında en büyük pay sahibi İbrahim(a.s)'dir. Onun soyundan gelen peygamberler bu görevi, yani Allah'ın birliği ilkesine dayalı inanç sistemini insanlara duyurma görevini üstlenmişler. Bu peygamberlerden üçü evrensel boyutta çığır açıcı peygamberlerdir: Hz. Musa, Hz. İsa ve son peygamber Hz. Muhammed(s.a.s)’dir... Bugün onlarca asır sonra büyük dinlere bağlı bir milyarı aşkın insan ataları İbrahim'in sunduğu ve kendisinden sonra kalıcı bir prensip olarak insanlık hayatına yerleştirdiği tevhide yani Allah'ın birliği ilkesine boyun eğmektedir. Bu prensipten sapanlar oluyor. Ancak Hz. İbrahim'in sunduğu tevhid mesajı kaybolmaz bir kalıcılık, sarsılmaz bir değişmezlik, çarpıklığa, batıla yer vermeyen bir açıklılık örneği olarak etkinliğini sürdürüyor: "Ki insanlar Allâh'a dönsünler." Kendilerini yoktan vareden Allah'a dönsünler, O'nu bilsinler ve sırf O'na kulluk sunsunlar diye. Tek ve değişmez gerçeğe dönsünler; O'nu kavrasınlar ve kesinlikle O'ndan ayrılmasınlar diye.

İbrahim(a.s), bizlere öyle bir Tevhid mirası bırakmıştır ki; tutunduğumuz vakit bizleri, kurtuluşa erdirir, başımızı koyduğumuz an bizleri arşa yükseltir, adım attığımızda yüreğimize bereket katar.

Rabbimiz, bizleri O’nun Tevhid İkliminden hiçbir vakit beri tutmasın ve bu İzzetli yolda yürürken ayaklarımızı kaydırmasın. (Amin)

FAYDALANILAN ESERLER:
Kuran-ı Kerim Meali, Ali Bulaç, Bakış Yay. İstanbul
Fizilalil Kur’an, Seyyid Kutup, Dünya Yay. İstanbul
Hz. İbrahim, Şaban Piriş, Denge Yay. İstanbul
Tek Başına Bir Ümmet, Necmettin Şahinler, Beyan Yay. İstanbul
Hz. İbrahim Ve Tebliğ Metodu, Yakup Seyyidoğlu, İstikbal Yay. Kayseriİbrahimî Duruş, Yıldırım Canoğlu, Umran Dergisi, Ocak 2001 Sayısı

Müslüman Gençlik

2007-12-10T09:00:00.000-08:00

Mümin, muvahhid insanlar, özellikle genç olanlar, yeryüzünde Allah’ın halifesi, Rasulullah’ın ümmeti olarak yaşam sürmek durumundadırlar. Rabbe kul olup Rabbin övgüsüyle “eşref-i mahlukat” konumuna yükselerek, öncü haller kuşanmalıdırlar. Bu ulvi vazife ve hal üzerinde dikkatle yürümektir onların hakkına düşen. Ve, öyleleri de vardır ki, Rabbe isyan ederek, yine Rabbin aşağılayıcı uslübuyla, “esfel-i safilin” vasfındadırlar. Kesin surette iman ehli insanların bu hal ve tavırlardan uzak kalmaları gerekir.

Asli olarak imanı kuşanan iman erleri ve özellikle gençler nasıl bir kimliğe bürünmelidir? Bunun üzerinde biraz düşünmek ve bu düşünceden çıkaracağımız maslahatlarla güzel bir zemin hazırlamak kaygısını taşımalıyız.

Rabbine, “ Be-lâ” diyerek ahdeden bir insan, dünya üzerinde ve ahiret hayatında kendini felaha erenlerden bulabilmesi için Kur’an ve Sünnet ikliminde yaşam sürmesi gerekir. Bu iklimde yol alam Allah Eri, Allah’ın Halifesi insan, sadece Rabbini seven, Rabbini öven, Rabbine dayanan, güvenen, sığınan ve Rabbinden korkan, hasılı kelam Rabbine kul olandır. Yani hem muvahhid hem müttaki…

Müttaki bir genç insan, siyasi, ictimai, kültüreli sosyal, ekonomik ve ailevi hayatını Rabbinin yüce Nasslarıyla ve Rasulullah’ın mübarek Sünnetiyle düzene kor ve bunların öncülüğüyle hareket noktası belirler, hayat rotası çizer kendine ve tüm insanlığa. Böyle bir insan, artık mahlukata şahidlik etme mertebesine ermiştir. Onun hayat düsturu, “Her şey Allah için” dir.

Müttaki bir genç kul, Rabbinin meşru kıldığı, gücünün yettiği ve insanlığa yarar sağlayacak bütün alanlara girmeye çalışmalıdır. Böylece şahsını, cahili sistemlerce tanımlanan “gerici” konumundan sıyırıp gerçek merhalesine yükseltir Rabbinin izniyle. Bu alanlar içerisinde, her şeyin en güzelini, en yararlısını ve en doğrusunu yapmaya gayret sarf eder.

Genç insanın üstesinden gelemeyeceği şeyler pek nadirdir, gücü nisbetince. Çünkü gençlerde yürek ve bilek işbirliği içerisindedir. Yapacağı şeylerin “en gencini”, en güzelini ve en saygı gösterilenini yapar. Adımlarını sağlam atıp hedefine dosdoğru, dimdik, gözü pek; kendi ayakları üzerinde yürümeli ve yol azığı da “Tevhidi Nasslar” olmalıdır…

Müslüman Genç, aklını imanıyla yoğurup, bu bileşkeden doğan insan modeliyle kitlesel ve bireysel eylemlerini vuku buldurur. İmanı ona, ne ütopik bir dünya ile hep güllük gülistanlık bir hayat öngörmeli ne de pasif duruşlarla eylem adamlığı suretine bürünmüşlük…
Bu meziyetleri üzerinde hayatlandıran genç dimağlar, çağın ve hatta çağların eskimeyen, solmayan nefesleri, neferleri olacaklardır inşaAllah…

SÖZLER AMELLE ANLAM BULUR.

2007-10-31T00:01:00.000-07:00

Bazen öyle halde oluruz ki, bu halimizi tarif etmemiz mümkün olmaz.

Öyle vakitlerde soluk alıp vermekteyiz ki, kendimize inanamıyoruz. Halimizi tanımlama çabalarımız, bizi hep eksiye götürür olur. Şaşırız kalırız öylece…

Hayata bakışımızı, doğru temeller üzerine oturtamadığımız sürece çıkılmayası hengamede kalırız. Aslî dinamiklerimizi kuşanabilme azminde olamamak, şahsiyetimizi alır götürür. Sözlerin ve amellerin, öze, amele yansıyamadığı anlar, çelişkiler diyarının habercisi mesabesindedir. Yaşamak dini olan İslam’ı, konuşmak, yazmak, entelektüel bakış kazanmak, tartışmak ve savunmak dini haline getiriyoruz git gide.

Hayatımızın bamteline, sarsıcı mahiyette inen İlahi mesaj, bizi her dem uyarmaktadır. Çelişik zihinlerden, çelişik nesiller zuhur eder. Bunun önüne geçebilmek için, daha bir azim ve sebatla hallerimizi düzeltme ve iyileştirme cehdinde bulunmak zorundayız. İmanımızın imkanları dahilinde hayatı, evvela, kendimizden başlayarak yeniden kurmalıyız. Kendi binamızı ve temelimizi sağlam kuramadığımız an, bütün çabalarımızın boşa gideceğini unutmayalım. Tekrar tekrar, Hayat Kitabımıza yüzümüzü döndürmeliyiz, hep öyle kalmak suretiyle.

Bireysel çabalarımızı, kitlesel hale dönüştüremezsek, bir çok idealimiz havada kalır. “Yalnızlık Allah’a mahsustur.” sözünden müstenit, bizler tek ve yalnız olamayız/olmamalıyız. Kitabımızın, emr-i bil maruf – nehy-i anil münker yolunda müktedir bir ümmet olmamız tavsiye edilmektedir ve hatta emredilmektedir. Kalbimizin sağlam vuruşlarda bulunabilmesi için, yaşam ritüellerimizi doğru bir seçime tabi tutmalıyız.

Nefsimizi ve neslimizi kötülüklerden, fuhşiyattan beri eylemek yolundaki tavrımızı daha muhkemleştirmeliyiz. Kendi içinde iktidar olamayan kişi, kendi dışındakilere hiçbir vakit etki bırakamayacaktır. “İçinden yanmayan, dışına ışık veremez.” gerçeğini de unutmadan, şahsi hallerimizin oluş ve varış noktasını dezenfekte etmeliyiz. Kalite ibremizi hep yüksekte tutmalıyız.

İnsanlar, artık sözlere aldırış etmemekte; sözü özüne yansıdığı fail şahsiyetlere gönül bağlar ve onlara dikkat kesilir oldular. “Hocanın dediği tut, yaptığını yapma” acılı sözünden olarak, konuşmaktan ziyade, inadına amel, amel, amel…

Herkesin durmaksızın konuştuğu bir ortamda, amil insanların parlak tavırları gözler doldurur mahiyettedir.

Tevhid yolunda, Rasulün hayat tasavvurunda kendimize rota çizmek düşer hakkımıza. Dinimizi, statik bir halden dinamik hale getiremediğimiz an, daha doğrusu dinin hayat veren soluğuyla dinamik bir yaşam sergileyemediğimiz vakit, korkunulası haller etkinlik kazanacaktır. Amelle barışık olmayan sözlerin seslendiricileri, Rabbimizin şu ilahi fermanına muhataptırlar:
“Ey iman edenler! Yapmayacağınız şeyi ne diye söylersiniz?
Yapmayacağınız bir şeyi söylemek, Allah katında nefret edilen bir şeydir.” Saf: 2-3

Rabbimiz! Yapamayacağımız şeyi söyletme ve söylediğimiz şeyleri de yerine getirmemizi nasip eyle biz acizlere. (Amin)

Rahmeti Bırakmamalıyız

2007-10-05T10:20:00.000-07:00

Rahmet ve bereket menbaı Ramazan ayının son vakitlerindeyiz.

Hücrelerimizin tümünde bir hüzün, bir ayrılık hissi hasıl oldu. Yine mi ayrılacağız ondan diye düşüncelere dalıp kara kara düşünmekteyiz. Her saniyesinde huzur bulduğumuz bir rahmet iklimi…

Aslında, biliyoruz, onun bize bir uyarıcı olarak geldiğini. Bir yılın hülasasını çıkarma babında bir öğüt ve bir ültimatom. Onunla kendini bulan ve daha bir Rabbine dönenler, son demlerine daha çok dikkat kesilirler. Heybelerine ne kadar rahmet ve bereket doldurabiliriz düşüncesiyle çabalarını ve adımları sıklaştırırlar.

İlk Cumasında yaşadığımız o tarifsiz haz ve mutluluk, şimdi son Cumasıyla, yerini, hüzne ve ayrılığa bırakıyor. İlk günlerde vuslatın sevinci bütün damarlarımıza nakşolmuştu; şimdi son günlerdeyiz ve üzüntünün zirvesindeyiz. Bunu ancak anlayan ve ağlayan hissedebilir.

Hissiyatımızın olabildiğince hassaslaştığı bir iklimi sonlandırmak akıl kârı değil. Kaldığımız yerden devam edemedikten sonra, ciddi manada Ramazanı solumuş olmayız ve Ramazanı hoşnut edememiş oluruz. Onu uğurlarken, Salih amellerimizi de, Onda kazandığımız güzel hasletlerimizi de uğurlamayalım. Onunla gelenler, tekrar O gelinceye kadar üzerimizde dursun, gitmesin ve ölesiye yitmesin.

O, güzellikleri ve hayrı bırakmaya, kökleştirmeye gelir; götürmeye değil. Hayr’ı getirip şerr’i, iyi’yi getirip kötü’yü, Tevhid’i getirip Şirk’i, adalet’i getirip zulm’ü… def etme gayesindedir Aziz Ramazan. Onun bu aziz görevinin bilincine eremediysek eğer, kaybedenlerden olma riskimiz var.

Onun gelişiyle kenetlendiğimiz Kitab-ı Kerim’e daha fazla yönelmek, anlamak ve yaşamak… Hayatımızın biricik gayesi bu değil mi zaten. Rasulümüz’ün halleriyle beraber anlamaya ve yaşamaya azmettiğimiz vakit, Rıza-i Hakk’a erebilmiş olabileceğiz biiznillah.

Rabbimiz, kendine yaraşır hallerimize bereket katsın ve bu mübarek iklimin rahmetinden bizleri bir an bile beri kılmasın. (AMİN)

VAKT-İ ZOR

2007-10-01T12:30:00.000-07:00

Yaşantım, kaygılarımla yol ayrımına düşünce, ben artık bakamam kendiliğime.

Meğer ki, ayrılıkta varmış yaşanılacaklar arasında. Onu göze ve gönle hiç alamamıştı insan. Zaten her şeyi, yerinde ve olanıyla düşünebilse, zor haller ve zamanlarla tanışık olması mümkünsüzdü.

Varılacak menzillere ve aşılacak yollara en diri ve en taze bakışlarla uzanılacak, nihayetinde temennilere ulaşılacak… Ve, insan yürekteki dâdasıyla ele verir iç çarpışıklığını.

Ayrı olmaklık fıtraten uzak bir mefhum insanoğluna. Çünkü, hayat hep beraberce ve birebirce yaşanılanlarla anlamlanan, yerini bulan bir olgudur. Hiç farkına varılmaksızın ve neidüğünden habersiz kalınarak gelişim aşamasında yer alan olaylar kumkuması; ‘ne yapsam ki’, ‘nasıl kurtulsam ki’lerle birlik kurunca, içinden çıkılmayası haller sırıtkanlık kazanacak…

Bir vardı, yaşama sürülen; bir de var olmayan haliyle yaşardı. İnsan, avuntular dünyasında, kendiliğine yer ve yön bulma kaygılarıyla tahayyülitesini zora soktuğunda, çıkış noktası muallakta olmayacak…

Sevintisi karşılık görmeyen, bunu hep böyle sürgitleyemeyecek…

Kurallar, insanı yorar. Bu yorgu hali, ahdinde sadık kalma sorunsalını da hayata müdahil kılacak…

Kıymetbilirdenlik, çok istem duyulan bir vasfiyedir. Uğraklık alanı bulan, bu minvallikle hareketlenen, ilerleyince kendini olmazlıklarla tanıştıracak…

Sevdalar, karşı(n)dakilerle hayat alanı bulacak ve böyle sürüp gidecektir inşaALLAH…

Birliktesiz Birlikteliğimiz...

2007-09-27T09:05:00.000-07:00

İnsan insanlığını düşüncesinde belirler. Bu belirtide, insanoğlu farkında olmaksızın bir yerlere yönelir. Yani kendine bir kulvar seçer ve bu kulvarda aynı duygu ve kaygıları paylaştığı can dostlarıyla birşeyleri sırtlanır. Bu sırtlanışta kâh işe yaramaz, değerden uzak şeyler vardır kâh muazzam, muhteşem, nihayeti kârlı bir alışveriş'i sorumlu olduğu yükümlülüklerle taşımak…

İnsan, fıtratı üzerine kendisini ölçerse bu kainata boş yere, gelişi güzel bırakılmadığını; bilakis çok değerli, ibretamiz eylemlerin müntesibi olarak yaşam sürdürmeye geldiğini kavrar. Her varlık, nasıl ki, bir nizam-intizam içerisindedir, diğer varlıklardan daha değerli olan kendisi de öyledir.

Rasulullah, birbirimizin dertleriyle dertlenip, kederlerimizi paylaşmamızı tavsiye etmiştir. Bizler de bu tavsiyeden olarak hiç tereddütsüz, bu sünneti icra ettirmeliyiz. Ne mutlu Rasulullah’ı önder kabullenip, Onun sünnetini yeryüzünde yaşamaya ve yaşatmaya kendini adayanlara!

Tevhidi çizgide, kendine gelip ve bu minval üzere yol alanlar, vahdeti ve ümmet bilincini, yapmaları gereken ödev ve sorumluluklarının başat kısmına yerleştirmelidirler. Çünkü, Tevhid, birliğe ve tağutlara karşı Rabbani temeller üzere mücadeleye çağırır insanlığı. Ve, bu zeminde hayatı dizayn eder.

Ey Rabbimiz! Sen, bizleri, vahdet üzere defaatle yol alıp bu bilinç üzere kardeşlerini tanıyanlardan eyle! Amin

Dostum… Seninleyim…

2007-08-20T06:55:00.000-07:00

Bu hayatı yaşıyorsak eğer, kendimize dostlar, yolcular, yoldaşlar edinmemiz lazım gelir. Çünkü tek başına, her şeye gücü yeten, her şeyin üstesinden gelip defaatle başarıya ulaşan tek varlık, alemlerin ve tüm varlıkların Yaratanı Yüce Rabbimizdir. Bu vesileyle insan olarak tekliğimizin mümkünatsızlığını sezinleyerek, kendimizi o şeklide hayat deryasına sürmeliyiz.

Öyle dostluklar edinmeliyiz ki, her şeylerini Rablerine ve fıtratının yönelttiği taraflara harcayan, bundan hiçbir maddi kazanç hesabı yapmayan ona göre davranış gösterenler olmalıyız. Ve tabi ki, bizim o yönlere meyyalliğimiz daha da bolca olmalı ki, dostumuzla olan dostluğumuz anlamlansın.

Şu dünya üzerinde, kayda değer tek dostluk vesikası, içerisinde kesinlikle menfaat bulunmayanlardır. Menfaat gündeliktir, dostluk gerçekliği ise asırlık bir çınar misaliyle, hayat sürdürmek suretiyle vuku bulur.

Zihni geniş, tahayyülesi derin, muvazenesi sürgit ileriyi gözetleyen kullar, iyiliğin, dostluğun ve güzelliğin müntesipleridirlar.

Rabbim sen bizleri, doğrunun doğruluğunu, doğrulayanlardan kıl ve safta olanlarla birlikte bizleri haşreyle…

BİR DOĞUŞ

2007-08-10T17:00:00.000-07:00

25 yılın hülasası Anısına…

bir doğuştur bizimkisi
zulûmatın
olmazlık devşiren çehresinden

kalkış nağmeleri
herdem tutuşturur
yüreklerimizi

en kavî ahvallerde
mütebessim duruşlar
kıvılcıma dönüşür

gün tamamlamak
‘kün’e sevda perçinlemektir.

Muhasib duruşların
Yürürlüğü
Silinmez

Ve bilinmez
Her nefes alışta
Nelerin verildiği…

FATİH PALA
10/08/2007

Herşey Bizim Biz De O’nun İçiniz

2007-08-01T06:40:00.000-07:00

Yüce Hâlıkımız, bizlere görüp fark edecek, düşünüp kavrayacak ve yaşayıp anlamlandırılacak bir hayatı “hayatlanabilmemiz” için bize özgür bir irade sunmuştur. Bu irade Kendinden geliyor insana ve yine Kendine olması gerekecek bir minvalde sürgit devam etmesini istemektedir.

Gözümüzün görebildiği, zihnimizin tefekkür edebildiği her yaratılmış varlık, insanı bir şekilde Rabbe yönlendirmektedir. İradesini özgür bir vaziyette kullanıma sokup Rabbine uygun bir kul olabilmek gayretini sarf edenlere çağrışım yapmaktadır daima.

Kainattaki her varlık insan için, onun maslahatına uygun olarak yaratılmıştır; fakat, insan bunun farkındalığına varıp da hangi merhalede bulunacağından bîhaberdir.

İnsan, Allah içindir vardır.O’ndan gelip ve tekrar O’na dönüşüp içerisindedir.

Rabbi karşısında eşref-i mahlukattır. Ama, değerini bilmeden, değerlerden yoksul olarak hayatını hep heder eder nedense!

Kalplerinde imanın iktidarını yaşamlandıran insanlar, imkanları dahilince bir şeyler yapıp bir şeylerden sakınırlar. Bu yapılıp sakınılanlar, her zaman emr-i bil, maruf nehy-i anil münker ilahî fermanının çizdiği rota dahilince sürerlilik kazanır.

Her kul dünyaya, bir yaşanılası hayata bırakılıverir.

Ne mutlu bu hayatı mes’ud yaşayanlara!...

Yol Bilinci ve Yolcu…

2007-07-29T16:55:00.000-07:00

İnsanın gelişim aşamasının ilkini oluşturan okumak eyleminden sonra, okumak eylemini de olgunluğa ve dolgunluğa ulaştıracak, bilinçli insanları, ilim ehlini can kulağı ile dinlemek, ikinci aşama olarak karşımıza çıkar.

Daha sonra, sosyal hayat içerisinde aksiyoner kişilikleri örnek almak vardır bu olayın içinde.

İnsan kendisini ne kadar bilinçli sayarsa saysın, muhakkak surette bilmediği bir çok şey çıkacaktır. Onun için, tecrübe sahibi insanlardan tecrübelerini ve bu tecrübelerin gelişim/oluşum aşamalarını da öğrenmek icap eder.

Hayatın ileriki evrelerinde, yani karşılaşacağımız hayati meselelerde, daha önce yapılan yanlışlıkları tekrarlamamak ve gelecek nesle kötü örnek teşkil etmemek için yaşanan tecrübeleri yol haritası olarak kabul etmek gerekir.

“Çok okuyan değil, çok gezen bilirmiş” sözünden pay çıkarabiliriz konumuzla ilgili olarak. Bu söz tümüyle doğruluk içermese de, biz alacağımızı almalıyız.

Birilerinin önümüzden gitmesi, bizlere öncülük etmesi ve öncü değerler nakşetmesi gerekmektedir. Ki, eğer, önderlik müessesesi, örneklik merhalesi mevcut olmasaydı; Rabbimiz, ilk olarak Sahabeye, daha sonra da tüm insanlığa bir rahmet olarak, Rasulünü güzel örneklik teşkil etmesi için göndermemiş olurdu.

O zamanlar, insanlık abidesi Muhammed Mustafa (s.a.v) vardı.

Şimdi de, O’nun meşalesini, davasını, derdini göğüsleyecek yürekli ve bilekli muvahhid insanların, önderlerin olması gerekiyor.

Yeni yetişen neslin yolunu bulabilmesi ve yol bilinciyle hareket edebilmesi için olmazsa olmazlardandır, bu önderlik meselesi ve müessesesi.

Kendi Kendimize Yetersizliğimiz

2007-07-27T06:05:00.000-07:00

İnsanlığa ve insanlığımıza hayretler içerisinde bakıp kahroluyorum. Bu duruma nasıl geldik ve niçin hala kurtuluş yollarına başvumuyoruz.?

Hayy Rabbim!
Bize bir çıkış göster, bize yardım et; bizi bizden elimizden dilimizden ve nefsimizden koru.
Biz kullarını aciz eyleme Rabbim!

Biz bu çağda yaşıyoruz ve bu çağdan sorumluyuz. Peki “bu çağın hesabını nasıl verecek insanlar?”

İslamî fıtrat üzere doğan her bebek, acaba daha sonraki vakitlerini tahmin etme gücüne sahip olsaydı, büyümek ister miydi? Yoksa, “ben büyümek istemiyorum; anne-baba lütfen beni büyütüp de beni benden ayırmayın. Bana zulmetmeyin, bana acıyın.” mı derdi acaba?

Ey Rabbimiz!
Sen biz acizlere, Rabbani fıtrat üzere doğduğumuz gibi, yine o fıtrat üzere yaşayarak büyümeyi ve bu fıtratla son nefesimize kadar yaşam sürmeyi nasip eyle!
Bu, Senden büyük isteğimiz/duamızdır.

Bizi, nefsimize uymaktan, cehalete kulluktan, yanlış yollara sapkınlıktan, Rabbani dava üzere olmaya çalışırken, pısırıklıktan ve en önemlisi de ‘yaşamamamız gerekirken yaşadıklarımızdan’ uzak tut. (Amin)

Bizde/Bizden Olanlar…

2007-07-25T06:25:00.000-07:00

Hamd olsun ki Rabbimize, yine bir öte güne kavuşup nefes alıp vermedeyiz.

Yine bu nasiplenişle, benliğimizde ve düşüncemizde akislenen aktarılası mefhumları belirtim aşaması içerisine tekrar giriyoruz.

Dünyanın her bir yerinde zulme uğrayan mazlum bırakılan kardeşlerimize dualar gönderiyoruz.
Onlar bir can,
onlar dua isteniminde.

Bu tarih zulumle dost; mazluma ırak.
Ama biliriz ki, “Başımıza gelenler kendi ellerimizle yaptıklarımızın neticesidir.” emr-i ilahisinin bir tecellisidir başlara/başımıza gelenler.
Rabbimiz! Hayırlı neticelerle mütebessim vasıflar kazanacak kullarından eyle bizi.(Amin)

Hiçbir şey müminin imanında kuvvetli değildir.
Olaki, bir cebre muhatap kılınsın; o bilmeli, ne yapacağını ve yine bilmeli yaptığının sonunda ne olacağını.

Her şey apaçık ve anbean.
Rasulullah’ta bizler için gerekli, güzel örnekler müteşekkil.